Dutch Sushi - Gewoon over Japan

Mag ik betalen?

2007-09-25T01:34:00.000+09:00

Kan je je een ruzie bij de kassa voorstellen? Vast wel. Een ruzie over betalen kan ook in Japan voorkomen, maar in dit geval wel heel anders. De ruzie ging namelijk over iemand die wilde betalen. Uhhh....inderdaad net even anders. Een ooggetuige verslag dan maar. Een Japans gezinnetje met twee jonge kinderen (niet van deze foto) had het hart gestolen van de eigenaar van een noedel bar. Dit door het simpele feit dat men pas begon te eten nadat ieder zijn gerecht voor hem had staan. En nadat er een Itadakimasu!!! uitgesproken was begon men te eten. Om vervolgens na afloop netjes in koor Gochisosama te roepen wat een beleefdheid is die zelfs in Japan menig chefkok doet verrassen. Na het maal was vader reeds met de kids naar buiten toen hij tot zijn grote verbazing merkte dat zijn vrouw ruzie had met de eigenaar. Terwijl je je amper een aardiger oogde beschaafde dame kon voorstellen. De eigenaar was een blij man door het familie bezoek. Hij wilde niet dat de vrouw betaalde. Ze hadden al ruimschoots betaald door hem een gelukkig moment te bezorgen. Okay, prima zal een Hollander wellicht verbaasd denken om na een bedankje de zaak te verlaten. Maar deze vrouw reageerde erg Japans wat niet echt verrassend is natuurlijk :D. Zij stond erop dat ze gewoon de noedels kon afrekenen en creerde daarmee een patstelling. Haar geld werd keer op keer geweigerd door de trotse man. De echtgenoot bracht gelukkig een oplossing waarbij beide partijen vrede hadden. Namelijk een 50-50 deal. Tja zoiets kan volgens mij ook alleen maar hier. Een Japanner voelt zich duidelijk niet om z'n gemak als hij iets krijgt. Bang om daarmee een schuldgevoel op te bouwen. Dit soort tafereelen heb ik zelf ook wel eens behoorlijk fout ingeschat. Tenminste door Japanse ogen. Na afloop van een etentje waarvoor ik was uitgenodigd reageerde ik iets te Hollands door de suggestie dat een ander zou betalen zonder aandringen gelijk te aanvaarden. Zoiets gaf wat verbaasde blikken. Was dat nou 'gewoon' een onwetende buitenlander of een arrogante onbeleefde gast? Ik hou het zelf op het eerste :D Eigenlijk moet je verplicht een klein toneelstukje opvoeren om na 2 of 3 keer niet meer zo aan te dringen dat jij wilt betalen waarmee iedereen tevreden is. Simpel..... als je het eenmaal weet!

Levende folkore

2007-09-17T19:31:00.000+09:00

De eerste keer als je op de snelweg langs zo'n bord raast vraag je je af of je het wel goed ziet. De tweede keer zie je het goed. Dit enigszins komisch afgebeelde diertje loopt echt vrij in de natuur rond. Tanuki is de naam. En om dat te vertalen naar het Nederlands kom je op wasbeerhond uit. Geen echte wasbeer dus, maar daar lijkt hij wel op. Japan en Oost Azie in het algemeen kan je hem tegenkomen. Groter is echter de kans dat je Tanuki in zijn symbolische tweede leven tegenkomt. Dat dier op het bord langs de snelweg speelt namelijk een grote rol in de lokale folklore. Samen met de vos (in het echt hun grote vijand) komen ze in vele verhalen voor. Door hun bovenaardse krachten en hun transformatie gave. Zo zijn er vele versies van misleiding door de vorm van een theepot of boomstronk aan te nemen. Een opvallend detail is dat de relatief grote testikels vaak extra benadrukt worden. Japanse humor waarbij men graag lekker overdrijft. Als je goed kijkt hebben de beeldjes van de olijke dikkerd inderdaad een oversized scrotum. Wel 8 tatami matten groot volgende een legende. Klik eens op deze link als je treffende spotprent uit 1881 wil zien ter illustratie. Bij een bar of restaurant is het zeer wel mogelijk dat je er een cartoon achtige Tanuki met rieten hoed en fles sake bij de ingang treft. Dit heeft een soortgelijke betekenis als de Manekineko (zie de uitnodigende kat) om het bedrijf gunstig gezind te zijn. In het leuke historische pottenbakkers plaatsje Shigaraki tref je heel veel deze Tanuki`s aan. In vele soorten en maten. Waarvan sommige zeker niet in de bus passen van de dagtrippende Japanse toerist. En dan niet eens vanwege die mega scrotum :D

Wild slapen

2007-09-15T03:24:00.000+09:00

Slapen op de traditionele Japanse manier zou je wel een soort indoor kamperen kunnen noemen. Met je futon op de tatami mat slapen zal voor vele een kampeer gevoel opleveren, maar voor het echte kamperen gaat de Japanner uiteraard naar buiten. Het probleem is echter altijd tijd. Als we de rondtoerende pensionado`s even buiten beschouwing laten zijn vooral de officiele vrije dagen beschikbaar. Of het weekend voor uitjes met (luidruchtige) vrienden of familie. En dan moet het ook nog eens lekker weer zijn uiteraard, want de luchtvochtigheid maakt het lang niet overal geschikt om te overnachten in de natuur. Reken dus niet op campings overal. Een plek waar je zeker naar hartenlust je tentje kunt opzetten is Hokkaido. In het seizoen uiteraard wat voor iedere plek weer iets anders lijkt. Zoals overal zijn er campings in vele soorten en maten. Vaak zonder douche gelegenheid, maar dan vaak wel met een onsen in de buurt als veel beter alternatief. Of dacht je dat men ongewassen ging slapen!! Er zijn genoeg mooie plekken waar etenswaren mee je tent in nemen sterk afgeraden word. De reden is mogelijk wild in de buurt die ook wel eens wat anders wil eten :D. Echt wild dus zoals beren, herten of vossen. Ik kan je verzekeren dat je recht op in je bed zit als je wat geritsel en voetstappen rond te tent hoort als je ergens in een nationaal park overnacht. Er zijn erg mooie plekjes te vinden, maar die heb je dus niet altijd alleen. Soms dus beren of ander gespuis. Maar in drukke tijden tref je vele, waarschijnlijk bbq-ende, Japanners aan. Mijn persoonlijke hoogtepunt is het observeren van de aankomende familie. Iedereen heeft een goede uitrusting bij zich, maar vooral als de witte handschoenen te voorschijn komen wordt het leuk. Terwijl de Hollander met gemak die haring de grond in duwt, zal dit keurig met handschoenen aan en hamertje gebeuren. Om vervolgens alle scheerlijnen ook nog eens heel netjes af te stellen voor die ene nacht. Uiteraard overdrijf ik iets, maar het ziet er nooit lekker ontspannen uit. De bij ons geliefde sleurhut is hier niet bekend, maar er zijn genoeg (steeds meer) ouderen die een kamper aanschaffen om het mooie land door te gaan. Een soms aardig alternatief kan ook een eenvoudig huisje zijn. Een houten tent zeg maar, want de eigen voorzieningen zijn vaak beperkt. Maar het is in ieder geval beer-proof moet je maar denken :D Voor degene die toevallig ooit plannen hadden, net als ik, om Shodoshima eens te bezoeken zullen vast verbaasd zijn als ze daar de Dutch Pancake Camping aantreffen. Wat wil een mens nog meer. Mooie natuur en pannenkoeken als het ultieme kampergevoel! En tenslotte kan ik met een gerust hart melden dat ook hier badminton gespeeld wordt :D

Tip

2007-08-21T00:35:00.000+09:00

Japanners hebben, zoals bijna ieder mens, het niet zo op ongemakkelijke situaties. En wat mij betreft staat het geven van fooi hoog op het lijstje van dit soort momenten. Gelukkig hoef je in een restaurant nooit te twijfelen bij het afrekenen, want fooi geven is niet gebruikelijk. Sterker nog het is ongewenst. Er worden dus geen trucs uitgehaald met een schaaltje snoepjes om de fooi positief te beinvloeden. Of zoals bijvoorbeeld in Amerika dat jouw fooi een aanzienlijk deel van het salaris van je serveerster is en die is soms niet te verlegen om een opmerking te maken als het niet genoeg is volgens haar. Zoiets is Japan uitgesloten. Door het fooiloze systeem en de bescheidenheid van het volk. Ook bij andere situaties dan in horeca moet men er niets van hebben. Men vind dat goede service iets is wat standaard bij de zaak. Een jongen in een electronica zaak, die mij pas heel erg hielp met een vast gelopen Japanse Windows versie op mijn laptop weigerde 1000 Yen van een erg opgeluchte Hollander. Maar de fooi werd resoluut afgewezen. Dat is service toch. Terwijl hij niet eens wist of die computer ook daar gekocht was. Wat wel zo is, maar je hoeft je niet eerst te bewijzen met een bonnetje voordat de service begint. Het nultarief is dus weer een goede reden voor de zuinige Hollander om naar Japan te komen.

Spiegel auto

2007-08-12T20:09:00.001+09:00

Links rijden is voor de westerling even aanpassen, maar als je auto het al gewend is valt dat best mee. Vooral als er meer verkeer is, en die kans is vrij groot, wijst het zich vanzelf. Alleen duurt het even voordat je niet weer eens je ruitenwisser aanzet als je eigenlijk je richtingaanwijzer bedoelde. Of misschien ben ik de enige onhandige hiermee :D Dat rijden valt dus wel mee echter de vele spiegels langs de weg zijn even wat meer wennen. Het cliche beeld dat Japan overvol is en daardoor de stoeploze straten soms nauw en onoverzichtelijk zijn klopt natuurlijk wel, als we die 70% bos- en berglandschap voor het gemak even vergeten. De spiegel is dus de uitdaging. In theorie is het natuurlijk duidelijk die spiegelbeeld uitleg, maar in de praktijk blijf ik voorzichtig. Want kan ik nu wel of niet hier rechtsaf als ik die auto zie naderen? Dan heb ik het vooral over de stop en go situaties, maar al rijdende is het ook niet altijd makkelijk om zowel een oog op de weg te houden en met het andere oog eerst al die spiegel te vinden en vervolgens zien of je geen tegenligger kan verwachten. Ik ga de druk toeterende Italiaan steeds beter begrijpen. Daar gaat de voet pas van het gas als ze een tuut tuut antwoord krijgen. Dat ritueel zal ik hier maar niet introduceren. Wie weet wordt er achter de schermen bij Honda of Toyota al aan gewerkt aan een mooie technische oplossing. Ik weet met deze post eigenlijk niet zo goed of dat ik hier een algemeen gevoel beschrijf of dat ik vooral mij eigen onhandigheid met de wereld deel :D

Liefde is de naam

2007-08-06T05:16:00.000+09:00

Ai ai ai!! Een hobby voor bijna iedere buitenlander in Japan is het ontcijferen van de diepere betekenis van namen. Vooral de voornaam kan vaak een mooie, wijze of traditionele betekenis hebben. De meeste namen worden uit kanji karakters samengesteld. Deze hebben echter vaak meerdere betekenissen wat soms verdere uitleg nodig heeft. In de zakelijke wereld is het visite kaartje daarvoor perfect. Hiermee kan je de uitspraak en de gebruikte kanji begrijpen. Lastig he! Een Japanse naam kan je trouwens met alle drie de teken soorten schrijven om het verhaal nog wat ingewikkelder te maken. Laat ik me vooral even richten op de begrijpbare romaji schrijfwijze. Een verschil in jongens en meisjes namen is dat de jongens namen vaak eindigen op -to, -ki of -ta wat allemaal iets als ambitieus of wijs inhoud. Bij meisjes was -mi (schoonheid) en -ko (kind) een gebruikelijke laatste lettergreep, maar rukken de -ka en -na op wat ook weer alles met natuurlijke schoonheid te maken heeft, maar dan in een modern jasje. Hina en Sakura staan bovenaan de lijst van nieuwe meisjes namen. Maar ook Ai (liefde) komt veel voor. Los of zoals bij het prinsesje Aiko (liefdeskind) In het verleden was alles uiteraard meer traditioneel en kon een naam bijvoorbeeld een kanji teken hebben wat iets met een familie lid te maken had. Ook het aantal streepjes waaruit het kanji teken is opgebouwd had een bijgeloof van wel of geen geluk. In de tijd dat 90% van de Nederlandse mannen Jan, Piet of Kees heten had men een eenvoudige benaming door de jongens gewoon de eerste zoon (Ichiro), tweede zoon (Jiro) etc te noemen, maar die tijd lijkt voorbij. Wellicht ook omdat de familiegrootte nog steeds in een dalende lijn zit. Als je eens met een Japanner praat kan je dus eens vragen welke betekenis er achter z`n naam zit om zo te ervaren dat vele Westerse namen die diepgang missen. Daar is een populaire figuur als sportheld of acteur nogal eens inspiratie. Wellicht brengt de (ook in Amerika) populaire Japanse honkballer Ichiro dit samen als er wat hem genoemde Amerikaanse fans rondlopen.

Modern geheugensteuntje

2007-08-03T01:47:00.000+09:00

Overal zie je tegenwoordig een zwart/wit blokje. Op een treinstation, McDonalds, Meiji chocolade, reclames, visite kaartjes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs de visa sticker in je paspoort verbergt meer informatie dat je denkt. Deze blokjes zijn een geavanceerde 2D streepjescode, die ooit werd bedacht voor de logistiek van de auto industrie maar inmiddels zijn weg naar veel meer toepassingen heeft gevonden. Het is een handige variant om even die url van iets te onthouden zonder dat je een pen en papier moet zoeken. Of als je de dienstregeling van je bus altijd bij de hand wil hebben scan je de QR Code met je mobiele camera en klaar is Kees. Of Kaito :D. Ideaal ook als je in de stad een advertentie ziet van een te gek product. Ik weet niet of ik de enige ben, maar ik ben soms net even die naam kwijt als ik een uur verder ben en dus is een snapshot van de code voldoende om alles wat je erover wilt lezen of bekijken op een website. Uiteraard live op je mobiel voor het geval dat je dacht alles weer op een PC te moeten invoeren of zo. Ben ik eindelijk af van al die briefjes in mijn portomonee als geheugensteuntje.

Verrassend fris

2007-07-29T19:04:00.000+09:00

Japan heeft een drinkprobleem zo lijkt het. De ontelbare (fris)drankautomaten in het land geven je al een groot assortiment. Van vele gekoelde drankjes tot warme (of koude) koffie, thee of soep is het soms lastig een keuze te maken. En alsof het nog niet genoeg is hebben de eveneens bijna ontelbare konbini`s als Family-Mart, Seven-Eleven, Lawson`s etc nog wel een koelwand vol staan. Vergeleken met het `saaie` Westen gaan de ontwikkelingen hier razend snel. Giganten als Coca Cola en Pepsi lijken een stuk minder dominant, maar als je goed op de flesjes kijkt zie je dat ze wel een groot assortiment niet-cola`s aanbieden. Het is lastig een favoriet te hebben die je telkens weer je 150 Yen aan kan besteden. Dit omdat het assortiment door hevige concurrentie en seizoensinvloeden continue veranderd. Vooral `gezonde` drankjes doen het goed naast oude toppers als Pocari Sweat of Calpis. Naast fruit & groente sappen was onlangs Iced Komkommer een groot succes, maar zelfs zo`n succes betekent niet dat het lang verkrijgbaar blijft. Tja je kunt je afvragen of dat niet wat doorschiet. Meer dan 5000 introductie sneuvelen snel, dus had men blijkbaar niet echt op succes gerekend lijkt het wel. In de lange categorie verrassende keuzes is het zogenaamde kinderbier apart. Er was zelfs wat ophef over, maar het is eigenlijk gewoon een nieuwe naam en etiket voor een `oud` schuimend Guarana drankje. Grappig dat een ingeslapen drankje opeens populair is. Een aparte variant was ook Bilk. Een mix van bier en jawel melk. Bedacht als meer winstgevende variant door boeren. Ook met water kan je veel lijkt het. Bijvoorbeeld Salad Water, water met extra zuurstof, aminozuren, vitaminen en andere gezond uitziende toevoegingen. Misschien is grapefruit met hop wel jouw ding. Of toch een pakje moedermelk voor de liefhebber die het qua foto net verloor van de kinderbier. Ook voor de hard werkende zakenman is gedacht met vele kleine flesjes powerdrinks waar vooral veel cafeïne zit. Kortom hecht je niet teveel aan je drankje, want voordat je het weet moet je afgelegen drankautomaten langs om nog een laatste flesje te bemachtigen.

Schattige wasknijper

2007-07-20T20:22:00.000+09:00

Kawaii is een Japanse term die je met gemak een paar miljoen links geeft bij Google. Schattig of superschattig zelfs is een Nederlands vertaling die het dichts bij deze culturele uiting komt. De enthousiaste manier van het uitspreken kan je moeilijk ontgaan. Vooral de vrouwelijk helft van de bevolking schenkt de economie jaarlijks vele Yen voor hun `geluks therapie`. Dat klinkt een beetje zwaar misschien, maar in een land waar vele enige vorm van depressie hebben niet helemaal uit de lucht gegrepen. Een mini momentje van geluk heb ik wel eens horen zeggen. Een behoorlijke categorie mannen zien vrouwen in het algemeen en zangeressen of presentatrices in het bijzonder ook nog graag als een schattig (en verondersteld gehoorzaam) wezen wat de huidige bekritiseerde Japanse Miss Universe Riyo Mori inmiddels begrijpt. Iedere zichzelf respecterende organisatie lijkt ook wel een mascotte te hebben. Ook alle prefecturen en steden doen er aan mee, waarbij vaak grote ogen de schattigheid extra moeten beinvloeden. Zelfs een `onogenlijk` iets als een baksteen weet men tot leven te wekken. Tja, plak er ogen op en geef het armen en benen en je kan het verkopen in een speelgoedzaak. Het is ook niet vreemd om een 20+ vrouw met een auto vol Hello Kitty`s, Miffy of andere knuffels te zien (zie ook: Nijntje in Japan). Zoals ook vele wel iets schattigs aan hun mobieltje hebben hangen. Voorbeelden te over vind je op websites als All Things Kawaii en de laatste trend van de versierde wasknijpers zijn voor de liefhebber ook wel een bezoekje waard. Deze naar het schijnt Duitse houten wasknijper is door een creativeling gekawaiiseerd en niet aan te slepen. Schattig he!!

Wat geef ik nu weer

2007-07-18T23:43:00.000+09:00

Omiyage zit de Japanner in het bloed. De laatste dag van iedere trip duikt men een souvenir shop in om een `verplicht` aardigheidje mee te nemen voor ouders, buren, vrienden, etc. De winkels hebben vaak specifiek lokale producten in de schappen. Veelal eten, koek, snoep en dranken in vele verschillende voormaten. Zo kan je voor iedereen iets passends vinden. Als zuinige Hollander valt op dat geld lang niet altijd een rol speelt voor de fijnproever. De beste kreeft of meloen kan gerust een vermogen kosten, maar dat weerhoudt men er niet van het te kopen voor een speciaal persoon. Vaak kan je verse vis en fruit ook makkelijk laten bezorgen door het hele land wat ervoor zorgt dat je zonder problemen een heerlijke zalm van Hokkaido naar Nagasaki stuurt. Het verplichte karakter van het meenemen valt bij familie en vrienden nog wel mee gelukkig, maar er zijn genoeg andere geefmomenten die de Japanner wat meer een last gaat vinden. Tweemaal per jaar zie je in alle winkelcentra vele geschenkdozen staan. Deze Oseibo en Ochûgen periode is vooral voor de meer formele geschenken aan zakenrelaties, collega`s, chefs, familie, neven en nichten en heel misschien zelfs je oude school leraar of dokter. Hierbij is het zaak dat de ontvanger tevreden is en niet idee krijgt dat hij blijkbaar weinig voor je heeft betekent door iets te kleins te sturen. Een groot dilemma dus, maar door de vele speciale en kwalitatief goede geschenken is veel werk uit handen genomen. Vaak kan je zelfs met slechts een namenlijst en een zak geld snel vele geschenken uitkiezen en verders de afhandeling laten verzorgen. Naast de kwaliteit van het kado zelf is ook juist het verpakken ervan een kunstvorm die hoog gewaardeerd wordt. Niet even een oude krant er om heen dus. Over het verpakritueel zal ik nog wel eens een blogje maken, want dat verdiend net zoveel aandacht als men er in de winkel voor neemt.

Lekker plastic

2007-07-12T00:25:00.000+09:00

Lekker eten bereiden kunnen Japanners als de beste, maar wellicht minder bekend is de presentatie ervan in de etalage. Dat men veel aandacht geeft aan de presentatie op tafel vertelde ik onlangs (Zie: Eten met je ogen) en hopelijk heb je het zelf al vaak ervaren. De plastic tentoonstelling laat veel van het assortiment `levens echt` aan een hongerige potentiele gast zien. Als je soms ziet hoeveel aandacht er aan deze nep noedels is besteed weet je gelijk weer dat Japanners alles bijzonder serieus nemen. Kijk hier voor een uitgebreide uitleg over de produktie. Als toerist heeft het een bijkomend voordeel dat je zonder de taal machtig te zijn een goed idee hebt van wat er op je bord komt. Plastic en eten zijn trouwens ook in het nieuws in Japan door een stroom van schokkende berichten/ontdekkingen over etenswaren uit China. Een Japanner vind vooral kwaliteit het belangrijkste, maar de Chinees vooral zijn eigen portomonnee lijkt het. Hondsbrutaal komt er dus nog wel eens iets heel anders dan echte voedingwaren in de produkten terecht, waarvan karton in dumplings nog het best verteerbaar is. Kortom men is erg skeptisch met alle ` eetbare` import van de grote buurman. Dan kan je maar beter eerst eens naar een mooie nep krab kijken en later zijn echte broer op de bord aan te treffen. Deze blog heeft een paar pagina`s aan smakelijke voorbeelden. Voor bier, gegrillde kip, sushi tot een gebakken ei. Als het water uit je mond begint te lopen word het hoog tijd om snel naar binnen te gaan. Er is in Osaka zelfs een restaurant waar ze naar het schijnt smakkelijke erwtensoep in een plastic variant hebben. Lekker maar toch maar even wachten tot de wintertijd om die eens in het eggie te gaan proberen.

Wasbak of babybad

2007-07-06T15:20:00.000+09:00

De Japanse keuken is wereldberoemd. Tenminste een (klein) deel van het eten, maar wat weten we eigenlijk over de echte Japanse keuken? Letterlijk dus. Iets wat je niet kan ontgaan is de enorme wasbak. Als we het hebben over een moderne keuken in een `standaard` huis dan en de kleine apartementen even buiten beschouwing laten. De wellicht maffe gedachte dat het ook als babybadje gebruikt zo kunnen worden zal iedere ouder natuurlijk vreemd klinken, maar qua grootte doet de wasbak er dus niets voor onder. Er zijn ook wat aardige details. Het gapende grote gat wat de afvoer is lijkt misschien onhandig, maar een vangnetje erin vangt alle restjes op en kan makkelijk geleegd worden. Ik zeg er even bij dat Japanners heel vreemd tegen de `Hollandse` afwas rituelen aankijken. Dat de afwasmachinelozen onder ons alles tegelijk in een bak gooien en schoonmaken shockeert menig Japanse met een `overdreven` hygiëne gevoel. Mijn ervaringen zijn dat ze graag alles eerst eens afspoelen, dan grondig soppen en dat sop er weer af te spoelen met voor mijn begrippen een ruim gebruik aan water, maar schoon is dan ook welk echt schoon zal ik maar zeggen. Als we langs de rijstkoker en magnetron kijken zie je vaak dat men op gas kookt en dat er een mini grilletje is voor de vis. Een echte oven zit er niet bij helaas. Ook de ruime koelkast is vaak standaard. Doordat er veel ingrediënten in maaltijden gebruikt worden is er veel opslagruimte nodig. Ook al shopt men vaak voor `vers`. Een ander grappig detail is een mechanisme, waardoor het hoge kastje wat dichterbij de vaak kleine huisvrouw komt. Nog even terug naar de onvermijdelijke rijstkoker. Zeg maar de Japanse frituurpan, omdat ieder huishouden er een heeft en vaak gebruikt. Voor sommige is driemaal per dag rijst bij een maaltijd normaal en is de snelle rijstbereider ook een ideale warmhouder voor de liefhebber van de witte korrel. Zoals je in Japan kan verwachten houdt het de vochtigheid en temperatuur perfect in de gaten en dus de rijst in goede conditie. Als laatste moet ik alle feministen teleurstellen met de opmerking dat de keuken nog steeds heel erg het domein is van de vrouw. Wat was dat enige recht ook alweer...... :D

Druk je stempel

2007-07-01T11:08:00.000+09:00

Voor het openen van een bankrekening of ander officieel gebeuren is de hanko onmisbaar. Deze persoonlijke stempel is vergelijkbaar met onze handtekening. Niet alleen Japanners, maar ook voor vele andere Aziaten zoals Chinezen (waar het vandaan komt) en Koreanen is dit normaal. Ook bij kunst zal dat rode stempeltje ook vast wel eens zijn opgevallen, omdat het vaak een mooi contrast vorm met de compositie. Voor de echt belangrijke zaken gebruikt men een speciaal handgemaakte variant. Deze jitsu-in is uniek en ook officieel geregistreerd. Voor de snelle krabbel om bijvoorbeeld een pakketje van de postbode in ontvangst te nemen heeft men vaak een goedkope standaard stempel op zak. Deze zijn bij iedere 100 yen store te krijgen. Tenminste als je een echte Japanse naam hebt zoals Sato, Suzuki of Takahashi (de top 3) is het geen probleem. Iedere buitenlander die in Japan woont kan ook eigenlijk niet zonder en moet er dus een speciaal laten maken. Met katakana moet er dan een zo goed mogelijke vertaling plaatsvinden, die in vele gevallen wat langer zal uitvallen dan de gemiddelde Japanse stempel. Eigenlijk wel makkelijk dit systeem als je net als mij een wat moeite hebt om die handtekening telkens exact hetzelfde te zetten. Alleen even opletten of je de stempel niet op z`n kop zet :D

Steun Woord en boek

2007-06-25T06:22:00.000+09:00

Als lezer van m`n blog wil ik je vragen eens te kijken op een site van de Leidse Universiteit. Deze Japanologen van de lage landen proberen een oud initiatief nieuw leven in te blazen. Ooit is eens begonnen aan een Japans-Nederlands (en andersom) woordenboek maar nu is er helaas geen beschikbaar. Wegbezuinigd in een lelijk woord. Er is wel een Nederlandstalig Lonely Planet taalgidsje en vertaalsites als Worldlingo, maar die blijken vaak niet zo nauwkeurig te zijn. Als Japan liefhebber kan je het goede initiatief van de Universiteit steunen door hun petitie hier online van een steunbetuiging te voorzien. Het is eigenlijk raar dat er ondanks meer dan 400 jaar betrekkingen nu geen JP-NL woordenboek (meer) bestaat. Laat staan een online variant. Het zal ongetwijfeld met de Hollandse talenknobbel te maken hebben. Wie weet kan dit in het vervolg zelfs aan de vele compacte taalcomputertjes worden toegevoegd. Dus als je de landen dichterbij elkaar wilt brengen en jezelf ook wel eens op de site (als het af is) wilt kijken....grijp dan nu je kans!!! En zorg ervoor dat er een budget vrij komt. Wat is tenslotte een studierichting over Japan zonder fatsoenlijk materiaal?

Parapluisme

2007-06-21T20:27:00.000+09:00

Japanners zijn regelrechte grootgebruikers als het gaat om de paraplu. Ik ving op dat er vijf keer zoveel paraplu over de toonbank gaan dan in heel Europa samen. Kortom de regentijd is weer begonnen. Voorbode van een drukkend hete zomer, die je alleen op Hokkaido kan ontlopen. Het valt me vooral op dat ook alle scholieren ermee lopen en dat je een palet aan kleuren kan zien tijdens een regenachtige ochtendspits. De hoge luchtvochtigheid lijkt een verdomd goede reden om de plu te verkiezen boven regenkleding. Je zweet nogal snel zelfs met een zogenaamd ademend jack. Bij warenhuizen heeft men een mooi systeem bedacht om het probleem van de natte plu bij binnenkomst op te lossen. Je kan je plu in een speciale verpakking schuiven en je plu druipvrij meenemen. Of zoals bij de betere depato`s hoef je enkel je plu in een machine te stoppen die hem razendsnel voor je inpakt. Een praktische oplossing al levert het wel weer een berg plastic op. Maar vaak is er ook wel een plu-parking bij de uitgang te vinden. Tot mijn verbazing zag ik eens dat een busmaatschappij een soort paraplu-uitleen-service heeft. Als het regent en je hebt niets bij je leen je er een in de bus en lever hem de volgende keer weer in. Mooie service waarvan ik niet weet of alles tegenkomt, maar het zou zomaar kunnen. Ouders van schoolgaande kinderen is ook wel eens geadviseerd (lees verplicht) om twee paraplu`s te regelen voor hun kroost. Want stel je eens voor dat die zonnige ochtend omslaat in een natte middag en de paraplu thuis ver weg is. Juist dan is er de back-up-plu op school zodat zoonlief droog naar huis kan. In Japan gaan de kinderen vaak zelf lopend naar school en worden ze niet door moeder daar op de stoep afgezet. Het is zeker niet zo dat het een maand lang continue regent, maar ik zou een reisje Japan in juni toch niet adviseren.

Goed miss

2007-06-17T21:48:00.000+09:00

Riyo Mori is volgende de `kenners` gekozen tot Miss Universe. Een mooie eretitel voor de Japanse als schoonheidskoningin van deze planet. Dus zal het trotse Japan erg blij zijn zou je denken, maar dat blijkt toch net even anders te liggen. Waar het halen van een gouden plak of andere prestige een weg naar instant beroemdheid betekent heeft Riyo wat mensen op de tenen getrapt. Tijd voor een blogje dacht ik zo. Traditioneel ziet men vrouwen graag als bescheiden, onderdanige en gehoorzame wezens, maar deze 20 jarige past totaal niet in het hokje waar het land haar graag in ziet. Uiteraard denkt niet iedereen daar hetzelfde over, maar haar zelfverzekerdheid botst duidelijk met wat hardnekkige denkbeelden. Het feit dat ze paar jaar in Canada heeft gewoond heeft haar verwesterd klaagt men. En schijnbaar is dat slecht. Ik denk dat ze juist veel kan betekenen voor de vrouwen niet in de spotlights staan om alle conversatieve geesten een flinke update te geven. Niet dat ik hier verkondig dat een vrouw geen vrouw meer mag zijn, maar er is een groot verschil wat mannen over vrouwen denken en wat ze er zelf van vinden. Ook komt het in het bedrijfsleven helaas nog veel te vaak voor dat de verwachtingen van de ambitieuze vrouw behoorlijk anders zijn dan de praktijk. Kortom ik ben benieuwd of haar zelfbewustzijn overslaat.

Eten met je ogen

2007-06-11T19:51:00.000+09:00

Kunst op je bord is eerder regel dan uitzondering in Japan. Iedere kok lijkt volkomen doordrongen van het feit dat z'n eten niet alleen goed bereid, maar ook een feest voor het oog moet zijn. Uiteraard zit er wel een verschil tussen een 1000 Yen lunch en een sjieke van een tienvoud daarvan, maar men probeert er altijd het beste van te maken. Naast een gebalanceerde kleurcompositie hecht men ook aan het gebruik van veel verschillende ingrediënten. Ik ben het precieze aantal even kwijt, maar weet dat een Japanner streeft om wel zeker (laag ingeschat) zo'n 25 verschillende dingen naar binnen te werken. De 'van der Valk' theorie van veel is goed kent men niet. Men weet dat de smaakpapillen na een paar happen verzadigd zijn en legt dus meer de nadruk op het genieten dan hoeveelheid. Maak je overigens geen zorgen dat je je genoeg te eten krijgt, want rijst of noedels zijn er altijd wel in overvloed. Ook de Japanse 'broodtrommel' voor naar school of werk heeft tot doel om meer dan alleen de maag te bevredigen. Deze bento's zijn kant-en-klaar te koop of thuis met liefde gemaakt. Om een idee te krijgen dat je standaard bruine boterham met kaas een beetje simpel afsteekt bij de dit culinaire geweld geeft www.bentocorner.com een aardige indruk. Je doet je maag dus eigenlijk net zoveel plezier als je ogen.

Bus rituelen

2007-06-06T22:02:00.000+09:00

Ook het hele stadsbus gebeuren is net weer even anders dan in de lage landen, dus leek het me aardig om daar eens iets over te vertellen. Het begint bij het instappen wat je achterin doet. Daar haal je een simpel kaartje uit de machine met enkel een nummer erop. De logica hiervan wordt duidelijk als je een groot scherm voorin de bus ziet. Daar kan je bijhouden wat het tarief voor jouw ritnummer is. Deze tussenstand verspringt per zone, maar geeft je genoeg tijd om je yen muntjes gepast gereed te hebben. Dit gepast betalen is `vereist` dus is voldoende klein geld wel handig. Je kan ook zoals vele snel even 1000 yen bij een machine wisselen. Japanners doen dit wel op een moment dat ze de rij niet ophouden trouwens. Even wisselen op het moment van betalen vinden ze niet netjes tegenover anderen. Als je halte er aan komt en je moet afrekenen gooi je het kaartje en het gepaste geld samen in een gleuf naast de chauffeur en daar ziet iets handigs in wat snel je geld telt en checkt of het genoeg is waarna je de beste man met zijn witte handschoentjes en echte pet bedankt en uitstapt. Ik begin me tijdens het opschrijven van die laatste zin eigenlijk af te vragen of er eigenlijk wel iets speciaals in de machine zit. Misschien gaat men er gewoon vanuit dat je netjes betaald, maar dat moet ik maar eens uitvinden. In steden zoals Kyoto is het een stukje makkelijker doordat je gewoon een vast tarief per rit betaald en zo zullen er nog wel wat uitzonderingen zijn. Verders is de busrit niet zo gek veel anders al rijdt men wel wat netter dan in andere delen van Azie. Ook werd ik eens verrast door een mooie houten vloer in een moderne bus, maar om daar nou over te bloggen.... :D

De witte handschoen

2007-06-01T23:00:00.000+09:00

Een Japans fenomeen is voor mij de witte handschoen. Iedere politieman, trein conducteur, verkeerregelaar, taxi of bus chauffeur en vele andere dieners zijn steenvast uitgerust met smetteloos witte handschoenen. Een verschijnsel wat in cartoons ook redelijk ver is gevoerd hoorde ik eens, maar dat had meer met de ouderwetse zwart/wit tijd te maken. In Japan is het meer een veilig gevoel als men iemand aanraakt. Men is niet zo aanrakerig en zeker niet met vreemden (zie ook kusdrempel) , dus is de handschoen een uitkomst. Wellicht vind men het ook wel netjes staan, maar zeker is dat reinheid hoog in het vaandel staat. Ook met bergbeklimmen, tijdens een bbq of een simpel karwei als een paar tent haringen de grond in slaan kan je ze verwachten. Feit is dat ieder huidhouden wel een stapel witte handschoenen met geel of roze randje in de buurt heeft. Wat heel veel handschoenen zijn met 125 miljoen Japanners. Schrik dus niet als iemand naast de handschoenen ook nog eens een wit mondkapje (zie ha ha hatsjoe) draagt. Er is geen epidemie uitgebroken of zo. Je bent gewoon in Japan.

Dood door overwerk

2007-05-29T17:30:00.000+09:00

Druk, druk, druk hebben Japanners het ook vaak. Te druk zelfs want als er zelfs een officieel woord als Karoshi bestaat wat vrij vertaald dood door overwerk betekent is er iets grondigs mis. Het is voor een nuchtere kaaskop bijna niet voor te stellen dat vaak jonge mannen zich zo gek laten maken door extreme loyaliteit en een opgedrongen verwachtingspatroon dat de veel te lange werkdagen letterlijk je kop kost. Een combinatie van stress en uiteraard een onevenwichtige arbeid/rust verhouding. De werknemer heeft het probleem dat weigering wel eens zijn promotie kansen tot nul terugbrengt of misschien wel erger ontslagen wordt. En met vaak de hele familie leunende op de, met een lelijk woord, salariman en nog steeds een beperkte jobhop cultuur verklaard zelfs een deeltje van de relatief vele karoshi gevallen. Dat vele werken staat een gezond familie leven uiteraard ook in de weg, wat ook zo zijn eigen leven is gaan leiden. Het schaapachtige gedrag om niet voor je collega en zeker superieuren naar huis te gaan levert overigens niet een bijzonder goede productiviteit op. Ook niet zo gek natuurlijk, omdat een kantoorwerker slechts enkele uren echt creatief kan zijn. Misschien is daarmee ook een spelletje als Solitaire bij de Windows pakketen verklaard :D. Ik praat er een beetje luchtig over maar dit is een levensgroot probleem waarbij de opkomst van het goedkope China niet echt een voordeel is om eens lekker een atv-tje op te nemen zag ik maar zeggen. De `helden` die wel hun onmogelijke leven opzeggen worden soms door oude medewerkers vervangen. Onbetaald overwerk in veel gevallen, met het tranentrekkende woordje loyaliteit wat zo`n baas daarmee impliceert. Ik moet wel zeggen dat tijdens de recessie er hier veel minder ontslagen zijn gevallen dan bij ieder Westers bedrijf in dezelfde situatie, wat natuurlijk ook een andere kant van het loyaliteits verhaal is. Met een collectief minder salaris of (uitgestelde) bonus heeft men in moeilijke tijden veel personeel wel weten te behouden ook als er geen werk was en die opgebouwde schuldgevoelens komen dan later handig uit. Karoshi is dan wel een Japans woord, maar ook in Zuid Korea en China eist het verschijnsel helaas levens. Japanners zelf zien het verschijnsel waarschijnlijk iets anders, maar voor mij is het een trieste vorm van uitbuiting door sommige werkgevers. Rechtzaken erover beginnen inmiddels wel steeds meer druk op het verschijnsel te leggen. Bedenk dat een gang naar de rechtbank hier een stuk minder gebruikelijk is, dan in de Westerse wereld en vooral Amerika natuurlijk. De regering ziet ook het probleem, maar via die weg zal een bedrijf niet snel hard aangepakt worden. Denk niet dat ieder Japanner hier onder gebukt gaat, maar karoshi is wel de andere kant van die zogenaamde medaille in een welvarend land. Het land van de harmonie (wa) heeft dit qua werk en familie nog niet bereikt.

Balletje balletje

2007-05-25T20:51:00.000+09:00

Pachinko is een verslavend fenomeen in Japan. Een legale gokindustrie waar gigantisch veel geld in om gaat. Officieel (voor de belasting) een slordige 100 miljard dollar per jaar, maar zoals het lijkt te horen met gokken zijn er genoeg duistere kanten aan het verhaal. Men schat de echte omzet op zeker het dubbele. Ruim 200 miljard dollar dus. Heel veel geld. Meer dan bijvoorbeeld de belangrijke auto industrie. En ook meer dan de casino's van Las Vegas en de rest van Amerika. Perfecte inkomstenbron dus voor de Japanse maffia. Deze Yakuza heeft haar poot stevig tussen de deur, maar ook is van oudsher de Koreanse minderheid in Japan erbij betrokken. Er zijn zelfs verbanden gelegd met een inkomstenbron voor de gevreesde Noord Koreanen. Pachinko is afgeleid van de Giongo-taal Pachi-Pachi, wat het botsende geluid van de vele balletjes moet nabootsen. In het straatbeeld zijn de pachinko hallen goed te herkennen. Soms nog wat oubollig uit de tijd van de bubbeljaren, maar vaak moderne grote hallen waar aan af te zien is dat er veel verdiend wordt. Compleet voorzien van een legertje parkeerhulpen die de verkeersdrukte in goede banen te leiden. Ook heeft men eens gekoelde kluisjes verzonnen om daarmee de huisvrouw over de streep te trekken om een tussenstop te maken tussen supermarkt en huis. Het pachinko spel zelf is een soort mix van een staande flipperkast en fruitmachine waar grote hoeveelheden kogeltjes in kunnen. Het is alleen wel wat passiever dan flipperen. Een verbod van de overheid dat er geen geld uitgekeerd mag worden is creatief omzeilt. Officieel kan men een product winnen, maar de echte spelers weten waar ze in de buurt deze nep kado's kunnen in wisselen voor cash. Als je wint tenminste, want volgens een goede Yakuza traditie blijft het meeste uiteraard in hun zakken. Naast de paar winnaars zijn er natuurlijk veel verliezers die daarmee soms diep in de problemen komen. Zeker als men in zee gaat met een 'loanshark' die de ellende verder vergroot. Naast de vele hallen in het land is de branche nu ook steeds meer actief op het internet. Over het waarom van de populariteit kunnen de psychologen lang praten, maar het lijkt wel eens een tijdelijke ontsnapping aan het stressvolle leven. Veel Japanners zien het vooral als een vrije tijsbesteding. Niet zo zeer als gokken, maar dat zegt een gokker nooit volgens mij. Alleen heeft de jongere generatie inmiddels nieuwe manieren gevonden om hun vrije tijd te besteden en daarmee ziet de toekomst er wat minder rooskleurig uit. Tenminste dat gok ik :D

Boodschappen doen

2007-05-16T19:17:00.000+09:00

Supermarkt bezoek is een prima manier om meer van een land te begrijpen. Dus neem ik je eens mee naar dit voedselparadijs. Het begint met het mandjes systeem waar je altijd aan deel moet nemen. Ook als je een kar denkt te gaan vullen. In dat geval plaats je twee of drie mandjes op je kar. Het waarom hiervan wordt later bij de kassa duidelijk. Naast een vaak bijzonder breed assortiment in de schappen zijn de versafdelingen interessant. De groente worden soms met een soort besprenkel machine in conditie gehouden. Bij het fruit valt op dat het assortiment soms beperkt is door seizoenen, maar dan appels en peren vaak enorm groot zijn. Nadeel van fruit in Japan is dat het wel wat prijzig is. En ook de 'overdreven' zorgvuldige verpakking valt op. Het meest opvallend zal zonder meer de gigantische visafdeling zijn. De Japanner houdt ook zeker van vlees (zie Rundermassage), maar verse vis is er echt in overvloed. Je kan opeens oog in oog staan met een grote kop van een tuna, van wie er vele verschillende delen tuna sashimi worden aangeboden. Ook verpakkingen met vele kleine inktvisjes of tig andere soorten vis of organen daarvan liggen voor het oppakken. Viseitjes doen het ook goed. Zowel met vlees als vis heb ik sterk het idee dat een Japanner alles eet. Niet alleen een filet, maar gerust ook kraakbeen of ogen. Kraakbeen van een haai heb ik met moeite ook wel eens doorgeslikt. Erg bijzonder en exclusief, maar niet echt dagelijks op het menu. Even een fles soja kopen is ook wat makkelijker gezegd dan gedaan. Het Japanse voedingspatroon wordt ook duidelijk als je de enorme balen rijst ziet liggen, waar er in Nederland grote zakken met bintjes ziet. Ook even aandacht voor de dames die proberen je iets te laten proeven. Waar een Hollander vaak wel interesse heeft in een hapje (gratis tenslotte :D), ligt dit voor Japanners iets anders. Men heeft nogal moeite om het aan te nemen, op te eten en weg te lopen als het niet beviel. Vrijwel zeker zal men zeggen dat het oshii (=heerlijk) is, ook als het tegen viel, en voelt zich dan gedwongen om een pak van dat spul te nemen. Dus om dit toneelstukje te vermijden ontwijkt men dan vaak deze dame maar. Na wat geshopt te hebben komt je uiteindelijk bij de kassa. Hier zet je je mandje gewoon neer bij de kassa. Geen lopende band, waar je alles op moet leggen dus. De cassière haalt één voor één je artikelen langs de scanner en roept (totaal overbodig lijkt me) hard op de prijs om het vervolgens uiterst zorgvuldig in een leeg mandje te leggen. Als het iets van vers vlees of vis is doet ze er nog even een extra zakje om. Helaas is men vrij scheutig met plastic tasjes, maar het voordeel is weer dat deze hergebruikt worden voor het huisafval. Het betaalritueel (zie Geldzaken) volgt en je pakt het mandje op om het bij een inpaktafel in je tas te stoppen en eventueel wat zakjes ijs toe te voegen. Een logistiek detail dus, dat mandjes systeem, om de wachtende klant sneller te helpen. Bij een Albert Heijn stond iedereen ooit eens wat vreemd naar me te kijken, toen ik m'n nieuwe Japanse gewoontes van het mandje neerzetten onbewust daar ook deed. Tja, probeer dat dan maar eens uit te leggen :D

Lekker vers

2007-05-12T20:58:00.000+09:00

Vis en lekker vers eten in het algemeen zijn verbonden met Japan. Alleen is het misschien aardig om eens in te gaan op de versheid. Want hoe vers is vers? Dit is vast even moeilijk te verteren voor de dierenliefhebber, maar er zijn wel wat brute voorbeelden te geven. Kies een vrolijk rondzwemmende kreeft uit, die de keuken in verdwijnt en vervolgens op de tafel gepresenteerd wordt op een nogal aparte manier. Levend namelijk, maar wel vakkundig van zijn lekkere 'vlees' ontdaan. Dit ligt mooi gepresenteerd om z'n rug en terwijl je het met je stokjes pakt zie je de voelsprieten nog bewegen. Tja, ultiem vers dus, maar erg maf. Later kwam de stakker ook nog eens in stukken gehakt terug als smaakmaker in de miso soep. Tijdens een BBQ gebeurt iets soortgelijks. Men maakt de vis levend schoon en dan krijgt hij een stokje weinig charmant door z'n mond naar binnen om vervolgens levend geroosterd te worden. Welkom in Japan!. Gek genoeg misschien zijn Japanners ook 'gewoon' net zulke dierenliefhebbers als ieder ander mens. Men ziet echter geen enkel probleem met hun versheids kick. Okay uiteindelijk zal iedere dier gedood moeten worden als je het wil eten, maar dit is dus een apart cultureel hoofdstukje. De voor mij meeste bizarre variant (ja, dat kan) heb ik nog niet live meegemaakt, maar wel via de platte beeldbuis. Dit is namelijk een grote pot die op tafel komt met vele ingrediënten geserveerd met een levende octopus daar boven op!! Ik vermoed dat je dan even moet wachten dat deze geen kracht meer in z'n tentakels heeft zodat je iets uit de pot kan pakken. Ittadakimasu :D

Held op slippers

2007-05-04T11:07:00.000+09:00

Schone sokken graag! Je leert snel om die sokken met een klein gaatje erin niet meer te dragen. Je kan er namelijk niet anoniem mee blijven rondstappen in Japan. Bij mensen thuis gaan onherroepelijk de schoenen uit en ook kan het bijvoorbeeld bij een restaurant of onsen van je gevraagd worden. Japanners staan bekend als erg vriendelijk, maar binnen banjeren met je schoenen aan zal die glimlach doen verdwijnen. De wisselplek spreekt voor zich. Het eerste gedeelte van de hal ligt iets lager en daar zal je je schoenen moeten achterlaten. Op het hogere gedeelte staan vaak al slippers op je te wachten. Ieder huis heeft daar voldoende exemplaren van in huis. Alleen zijn verre weg de meeste net te klein voor de Westerling, maar dat moet je op de koop toenemen. Deze post geeft de Japanse opvatting van hygiëne maar weer eens duidelijk aan. Binnen zijn er nog twee etiquetten. Zowel op de wc als op een tatami vloer geldt een slipper verbod. Als je de wc deur opent zie je daar de wc slippers (echt waar!) op je wachten. Een tikkeltje overdreven vind ik, maar het hoort erbij. Ook de rieten matten zijn dus niet geschikt voor de slipper. In een Ryokan kan het voorkomen dat je je schoenen voor slippers ruilt en die drie meter verder parkeert om de tatami op te stappen. Tja een beetje gedoe, maar het is in ieder geval een uniek stukje Japanse cultuur moet je maar denken. Er zijn zelfs mensen die auto slippers hebben, maar de meerderheid stapt daar gelukkig wel gewoon in. Grappig is dat als je het huis uitgaat vaak je schoenen al instap klaar staan. Men draait ze dus al voor je om. Een aardig gebaar, maar voor de meeste Japanner niet nodig. Zij hebben een routine ontwikkelt om snel te draaien, achteloos de schoenen uit te doen en achterstevoren de slippervloer op te stappen. Maar ja, doet het maar eens een paar keer per dag en dat je hele leven lang. Veterloze schoenen zijn hier om begrijpelijke redenen ook populair. Voor mezelf is net voor het wisselmoment even een snelle check wel eens handig of ik niets vergeet. Het is namelijk erg irritant als je net het huis uit bent en je moet 'even' iets pakken. Het grappige is dat je je opeens een beetje ongemakkelijk voelt als je zo met je schoenen aan binnen stapt ergens buiten het land, maar dat went ook best wel weer snel. Einde slipcursus :D

Fiets? iets of niets

2007-04-28T19:56:00.000+09:00

Als Hollander valt het al snel op dat fietsen in Japan een totaal andere beleving is dan in de lage landen. Verwar Japan niet met beelden van miljoenen fietsende Chinezen in de steden daar. Bijzonder weinig Japanners zullen bij een stralende zondag denken aan een fietstocht. En aparte fietspaden zijn hier ook zeldzaam. Fietsen als recreatie is dus niet vanzelfsprekend. De fiets wordt vooral gezien als het vervoermiddel van de scholier en soms ook wel ouderen. Zeg maar iedereen die niet mag autorijden. Als je weet dat Japan erg bergachtig is en op het vlakke land een uitmuntend openbaar vervoer heeft is de noodzaak voor een tweewieler er niet echt. Japanners zijn erg kwaliteitsbewust, maar voor fietsen wordt een uitzondering gemaakt zo lijkt het. Bijna iedere scholier heeft een goedkope rammelkast met onvermijdelijk mandje voorop. De remmen zijn vaak ook van een twijfelachtige kwaliteit dat je er niet eens mee van een berg af wilt. Opvallend is ook dat niemand het zadel op de 'juiste' stand zet, maar ik vermoed dat dat stoer gevonden wordt. Een soort Harley Davidson gevoel op een Chinese tweewieler misschien. De sloten zijn ook van een schattig naieve makelij of niet eens aanwezig. Het is eigenlijk al gek dat dit ons verbaasd. In niet stedelijke gebieden kom je ook wel eens 'echte' fietsers tegen, waarbij opvalt dat vele van hen ambitieuze tochten doen. Zoals een 'rondje' kustlijn of van uiterst Noord naar Zuid. Zij hebben uiteraard dan wel goed materiaal, maar ze moeten wel door dezelfde honderden tunnels als het overige (vracht)verkeer. Naast het 'gewone' gevaar van langs razend verkeer komt daar ook nog een vuile lucht bij. Fietsen in een stad is weer heel anders. Je moet eigenlijk de stoep gebruiken wat niet meevalt met voetgangers en vooral door een continue gevecht om alle op- en afritten bij huizen en winkels goed door te komen. Eigenlijk heb je dan aan een mountainbike het meest. Een bijzonder leuk en goed vertaald boek is 'Een gaijin op de fiets' van de Engelse Josie Dew. Erg aardig ook omdat iedere Japanner met haar te doen heeft. Want een vrouw alleen en zeker in de slechts denkbare tijd (regentijd en hete zomer) op de fiets door Japan is een heel avontuur.

Kinderwagenloosheidsgehalte

2007-04-24T01:28:00.000+09:00

Kinderwagens zijn niet populair in Japan. Vele moeders geven er de voorkeur aan om hun kind zelf te dragen. Of een draagzak te gebruiken. En dat doet soms wat vreemd aan als je ze ziet gaan door een supermarkt of zo. Vooral als de kleine ook nog eens slaapt. Het gebrek aan kinderwagens heeft alles met een diepere culturele betekenis te maken. Niet met te kleine auto`s of andere praktische bezwaren. Het is een concreet voorbeeld van de zogenaamde collectieve cultuur. Vaak is het lastig uit te leggen waarmee Japan zich onderscheidt met Westerse landen zoals Nederland waar veel draait om het ik ik ik gehalte. De eerste stap voor een Japanse ouder is dan ook niet een aparte kinderkamer te maken als de kleine zich aandient. Veelal zal de kleine bij de ouders op de kamer slapen. De constante nabijheid van de moeder vooral maakt de baby nog meer afhankelijk van haar. Voordeel schijnt te zijn dat de baby een stuk minder huilt. Zoals al gezegd is het in winkels soms verre van praktisch om met zo`n kleine op je arm te winkelen en af te rekenen, maar daar valt zo te zien best mee te leven. Een ander gebruik is of misschien was ook dat de kleintjes in een draagrugzak op de rug van moeder of oma hangt terwijl er gewerkt werd op het land. Maar die traditionele werkwijze op de rijstvelden is ook steeds meer vervangen door machines. Kinderkamers voor de allerkleinste zijn dus zeldzaam in Japan.

Wegcijferen voor gevorderden

2007-04-20T21:44:00.000+09:00

Honne en Tatemae zijn twee handige begrippen om eens dieper in de Japans hoofden te kunnen kijken. Het ligt een stuk meer genuanceerd dan het 'what you see is what you get' idee. Lang niet alles is zoals het lijkt. Nu heeft (bijna) ieder mens wel de beleefdheid om niet altijd precies te zeggen wat hij denkt. Alleen lijkt dit tot kunst verheven in Japan, waar men continue moet blijven nadenken om niemand tegen de gevoelige schenen te schoppen. Wegcijferen voor gevorderden dus. Honne is want men echt denkt, maar je moet wel heel close met die persoon zijn om daar ooit achter te komen. Tatemae is het masker voor de gewenste reactie op iets. Eigenlijk kan je beter observeren dan vragen als je je vinger ergens achter wil krijgen. Zelfs iemand die zwaar depressief is zal zeggen dat het goed gaat. Alle etiqueten en beleefdheden tegen bijvoorbeeld ouderen en leidinggevenden maken het leven voor veel mensen uiteraard erg complex. Nooit kunnen zeggen wat je denkt leidt tot veel sociale problemen zoals het wellicht bekende Hikikomori verschijnsel. Jongeren onttrekken zich aan het 'normale' leven, omdat ze simpel weg niet overweg kunnen met verwachtingen van de maatschappij. Om deze post een beetje op te vrolijken kan ik melden dat er ook zeker veel spontane Japanners zijn. Ik zeg niet dat zij lak hebben aan de normen en waarden, maar ze schamen zich niet voor een eigen mening. Ook kan een gezellig avondje in de bar veel doen om eens met het hart te spreken en de druk van het leven weg te spoelen met een drankje. Hart vs hoofd dus.

Groot licht

2007-04-16T21:08:00.000+09:00

En opeens ging het licht aan! Laat ik eens iets vertellen over licht. Tja ik weet niet of dit een heel spannende post zal zijn, maar het valt me vaak zo op dat men van die gigantisch grote lichten in huis heeft. Geen sfeervol spotje of zo, maar één of enkele grote witte lampen aan het plafond. Met het onvermijdelijke koordje eraan. Deze Japanse lampen zijn voorzien van twee ronde tl's en een mini lampje om zo een beetje te kunnen spelen met de lichthoeveelheid. Het nadeel is alleen dat je vaak een paar keer aan dat koord moet trekken voordat het licht uit is. En ook hangt dat koordje nog wel eens in de weg, maar dat kan natuurlijk met m'n eigen onhandigheid te maken hebben :D. Ik denk dat dit misschien ook een beetje 'in het licht' van interieur verzorging gezien kan worden. Ik heb toch altijd het idee dat men veel minder tijd en geld besteed aan een 'gezellig' huis, maar dat is uiteraard slechts een vlugge observatie. Op tv zie je in ieder geval geen programma's erover voorbij komen. Daar is eten, flauwe talkshows en honkbal de hoofdmoot. Maar wie weet slaat mijn bewering wel nergens op want Ikea is onlangs weer open. Weer zeg ik omdat ze een jaar of tien geleden een minder geslaagde poging waagde, dus nu zal Japan wel klaar zijn voor de Björn's en Frida's. Of toch voor die Zweedse balletjes :D

Lelijk stroom

2007-04-12T02:44:00.000+09:00

Toeristische organisaties zijn bijzonder handig in het omzeilen van de mindere kanten van een land. Terecht natuurlijk als je mooie tempels, wereldsteden, vulkanen, nationale parken, Mt Fuji etc te bieden hebt, maar doordat sprookjes achtige beeld is je eerste indruk misschien een tikkeltje teleurstellend. Kyoto bijvoorbeeld ziet er niet direct zo werelderfgoed achtig prachtig uit als je uit het station komt. Schrik niet, want ik kan je echter verzekeren dat er in/om de stad bijzonder veel moois te zien is. De grootste stoorzender, die behendig buiten de folders blijven, zijn de bovengrondse stroomdraden. Dit is gewoon lelijk om te zien om het maar eens lekker ongenuanceerd te zeggen. Zowel in woonwijken als in het buitengebied hangt er vaak wat boven je hoofd. Naast de hoofdleiding heb je ook vele aftakkingen naar ieder woning. En maken de palen op de vaak smalle weggetjes ook niet echt handig voor elkaar met een auto te passeren. Buiten de steden zijn er misschien ook een beetje veel masten, maar door de bergachtige natuur kan dat misschien niet altijd anders. Maar schrik niet, want er blijft veel mooie vrije natuur over hoor. Heel veel zelfs. Je moet deze stroomvoorziening vooral zien als een overblijfsel van het oude Japan, voordat de economie hier die gigantische groei in welvaart doormaakten. Ik dacht even dat het een praktische reden had. Het zou misschien makkelijk zijn om te repareren na een aardbeving, maar het is uiteraard een stuk veiliger (en mooier) als alles gewoon onder de grond zou zitten. Men is zich inmiddels hiervan wel bewust en stopt de kabels bij nieuwe wijken meer weg. En uiteraard in de mooiste toeristische straatjes. Stroom is hier overigens ook voor een behoorlijk deel nucleair of afkomstig uit waterkrachtcentrales. Verder is Japan erg afhankelijk van energie import. Zoals in vele landen zijn er hier ook goede initiatieven om stroom te besparen. Met CoolBiz en Warmbiz is het airco stroom gebruik een stuk gedaald en het heeft het ook zeker een bijdrage geleverd aan een informeler kantoorleven. Zoals geen das in de zomer en een dikke trui in de winter is hier best gewaagd, maar daar kom ik nog wel eens op terug. Toch dus nog een minpuntje gevonden in dit mooie land!!

Praten in geluiden

2007-04-08T13:54:00.000+09:00

Wat is `Saa Saa' ? Of wat kan een Japanner bedoelen met de hardere versie `Zaa Zaa' ? Een lastige testje misschien? Welkom in de wereld van Giongo en Gitatigo. Deze termen staan voor het nabootsen van klanken. Giongo drukt geluiden uit en Gitatigo probeert acties en emoties na te bootsen. Communiceren kan op vele manieren. En deze veel toegepaste vorm vind ik nog steeds erg interessant. Nu heeft iedere cultuur wel wat vergelijkbare klanken, maar niet zo veel als in Japan vermoed ik. Het blijft voor mijzelf onmogelijk om de link te maken met het geluid en het woord, maar dat kan uiteraard ook aan mij beperkte inlevingsvermogen liggen :D. De gevoelstermen vallen vaak op doordat ze tweemaal hetzelfde woordje achter elkaar uitspreken. Hiri Hiri, Moji Moji, Bari Bari, etc. Saa Saa is het geluid wat een Japanner hoort als hij stromende water hoort of als het regent. Echter als het harder regent beweert men daar Zaa Zaa in te herkennen. Tja, ik kan me voorstellen dat het lastig is. Deze 'taal' wordt ook gebruikt om bijvoorbeeld je buikpijn bij de dokter uit te leggen. Waarbij er meerdere varianten zijn om de beste beschrijving te geven. Een ander zelftestje zou kunnen zijn dat je met je vinger over je arm wrijft. Als de huid superglad is zou je Sara Sara moeten kunnen horen volgens de klank logica. Is de huid ruwer en behaard dan hoor je als het goed is Zuru Zuru. Ik heb na een klein zoektochtje een aardige website gevonden waar heel veel van deze klanken beschreven zijn. Genoeg geblogd weer voor vandaag ik ben Kala Kala dus ga even wat drinken :D

De slimme weegschaal

2007-04-03T23:55:00.000+09:00

Tijd voor een kennismaking met de volgende generatie van de weegschaal. Ik herinner me dat ik een paar jaar terug eens naar zo'n weegschaal vroeg bij BCC in Nederland. Ik wilde weten of ze ook een model hadden dat ook vetpercentage en calorie verbruik kon meten. De verkoper keek me verbaasd aan en vertelde dat zoiets toch echt niet bestond. Rare klant dacht hij en ik wist weer even dat dat soort ontwikkelingen in Japan altijd een stuk sneller gaan. Een beetje huishouden heeft in Japan een weegschaal die veel meer doet dan enkel je gewicht weer te geven. Geef een keer je lengte en leeftijd en ga met blote voeten op de weegschaal staan en je krijgt dus onder meer je vetpercentage, orgaanvet, je caloriegebruik, spiermassa, botmassa, etc en er zijn modellen die dit met bluetooth naar je mobieltje doorseinen om alles goed in de gaten te houden of het ter beschikking van je dokter te stellen. Een typisch kaizen gevalletje weer. Continue blijft men bij ieder denkbaar produkt opzoek naar verbeteringen. Een gratis tip van mij zou zijn om de aluminium voetsteunen wat minder koud te laten aanvoelen. De Japanse badkamer is vaak niet zo behagelijk doordat er vaak geen centrale verwarming is. Hiermee is weer een tipje van de sluier opgelicht als we de geheimen van de hoge leeftijden eens proberen te ontrafelen. De toch al erg bewuste Japanner kan zijn soms erg lage vetpercentage dagelijks in de gaten houden. Na andere electronica is Tanita deze slimme weegschalen inmiddels ook aan het exporteren naar de vetter wordende westerse wereld. Of ben ik inmiddels gewoon vet laat met dit 'nieuws'

Bier, koffie en chocolade

2007-04-01T08:09:00.000+09:00

Zal de gemiddelde Japanner op een warme zomer avond al sippend aan zijn Asahi Super Dry zich wel eens afvragen hoe het zit met de geschiedenis van zo'n biertje? Kleine kans lijkt me. In Japans gezelschap en onder genot van een biertje uiteraard gooi ik daarom de feiten soms maar eens op tafel. Japanners zijn een trots volk, maar een Nederlander die letterlijk onder de 'rook' van de Heineken brouwerij is opgegroeid doet daar niet voor onder. Wij Hollanders hebben door het VOC verleden ook met Japan al een lange (handels) relatie. Door die handel heeft Japan voor het eerst kennis gemaakt met genotsmiddelen als koffie, chocolade en bier. Ook de piano en biljard zijn door 'ons' geintroduceerd. Plus vele andere invloeden die een heus Rangaku (Nederlandkunde) heeft opgeleverd. Een opvallend detail aan de beroemde 'zwarte schepen' onderhandelingen in 1854 met de Amerikaanse gezagvoerder Perry is dat dit in het Nederlands gebeurde. Van Japans naar de voor hun enige bekende vreemde taal en vanuit het Nederlands naar Engels. Worldlingo was er blijkbaar nog niet :D. Nederlandse invloeden zijn tot op de dag van vandaag ook in de taal terug te vinden. Deze import is qua klank iets aangepast, maar de goede verstaander hoort het origineel in bijvoorbeeld 'biiru' of 'koohii'. Zeker als je het een paar keer achter elkaar uitspreekt. Opvallend is verder 'otenba' in het lijstje. Ontembaar dus dachten ze van die wilde vreemdelingen :D

De knappe kapper kapt

2007-03-27T02:06:00.000+09:00

Haar is voor sommigen in Japan de belangrijkste bijzaak (of toch hoofdzaak :D) van het leven. De Japanner komt op de wereld met sluik zwart haar, maar ik vraag me wel eens af hoeveel dames nog haar zonder kleurtje hebben vandaag de dag. En vlak ook de jongeman niet uit. Die kan ook bijhoorlijk ijdel zijn. De kapper is natuurlijk de beste plek om je coupe eens te stylen. Je hebt zeg maar twee soorten kapsalons. Heel oud of heel trendy modern. Het verbaasd me altijd hoeveel van die ouderwetse mini salons er nog zijn. Vaak zijn ze moeilijk te herkennen, maar de rood/wit/blauwe zuurstok voor de deur helpt daarbij. Alles aan de kleine zaakjes is oud te noemen. Van nostaligisch interieur tot de vaak bejaarde kapper zelf. Ik ben tot schrik van zo'n man eens als klant naar binnen gegaan voor een knip en scheerbeurt. Noem het een hobby, maar ik probeer in ieder land waar ik kom altijd een lokale kapper uit. Dit soort levende musea is bijzonder leuk om me te maken, maar het resultaat was nu matig te noemen. Mede door een tikkeltje Parkinson leek het wel. Voor het perfecte kapsel moet je naar de tienmaal zo dure `expresso-nicht` zal ik maar zeggen. Niet lullig bedoeld hoor. Deze kapparadijzen pakken de boel anders aan. De vaak gehaaste Japanner neemt opmerkelijk genoeg voor een maandelijks bezoek wel ruim de tijd. Wel twee uur soms. Alles lijkt er mogelijk. Van een digitale preview van een kapsel en/of kleur op jouw gezicht. Rekening houdend met tint, ogen, etc. En wie weet kan je je neusharen ook wel laten stylen. Gelukkig is er voor de minder geduldigen ook wel een no nonsense snelle moderne kapper te vinden. Dat veel jonge Japanners iets met hun haar doen komt ook een beetje door het verbod daarop tijdens hun highschool leven. Tenminste die strenge regels waren er altijd, maar dat is nu wel minder. Het leidt soms zelf tot 'extreme' gekleurde kapsels van alle kleuren die je je kan verzinnen. De meeste gaan echter voor een veilig bruin/rood tintje. Bij de drogist valt het ook op hoeveel soorten kleurspoelingen, voeding en dure kappers shampoo's verkocht worden. Het resultaat mag er altijd wel zijn moet ik zeggen, want je ziet dat bijna iedereen met een gezonde bos haar rondloopt. Alleen toch jammer dat ze hier geen Story en Privé hebben :D

Ha ha hatsjoe

2007-03-23T02:10:00.000+09:00

Met de lente voor de deur kunnen de mondkapjes weer worden opgezocht. Een straatbeeld wat niet snel went moet ik zeggen. Een onwetende toerist zou misschien wel denken dat er een SARS achtig virus heerst. De reden waarom 1 op de 5 personen zo'n kapje draagt heeft met hooikoorts te maken. Of soms is men gewoon verkouden en probeert men zo de bacillen te vangen. En er is een categorie die probeert uitlaatgassen te vermijden. Meestal echter is dit nationale verschijnsel het gevolg van falende overheidsbeleid in de zestiger jaren. Toen dacht men een goede zet te doen natuurlijk bos te kappen en er snel groeiende Japanse Ceder neer te zetten. Dit vanwege de immer grote vraag naar hout in Japan. Vooral voor huizenbouw gebruikt men nog steeds veel hout. Nadeel was echter dat het later economisch niet haalbaar bleek om die bomen allemaal te kappen. Ook zijn jaarlijkse aardverschuivingen hier een gevolg van. En men had vooral niet voorzien dat er grote hoeveelheden pollen met de wind richting de steden kwam. Door het vele beton daar blijven die pollen lang rondhangen met dus pijnlijke ogen en dat soort verschijnselen tot gevolg. Voordat je nu gelijk je ticket wil annuleren moet ik er bij zeggen dat het allemaal niet zo erg is als het lijkt. Zeker niet overal of altijd is er een 'pollenaise' gevaar. De weerman op tv houdt het allemaal voor je in de gaten, zodat je ook de mooie kanten van het roze Japanse voorjaar rustig kan opzoeken.

Heisei 19 of toch 2007

2007-03-20T05:38:00.000+09:00

Veel is net even anders in Japan, maar dan zal je inmiddels niet meer echt verbazen. Naast de schrijftekens in plaats van ons alfabet zijn soms ook de cijfers net even iets anders dan wat universeel gebruikt word. Ik bedoel de Japanse jaartelling nengo. Want is het nu 2007 of leven we nu in Heisei 19? Het goede nieuws is dat men in veel gevallen de internationale telling aanhoudt, wat het leven voor mij er iets makkelijker opmaakt. Ook nieuwjaar is gewoon op 1 januari. Echter voor officiële formulieren moet ik en ook de meeste Japanners eens goed nadenken voordat je een datum invult. Gelukkig is er vaak een lijstje te vinden die snel 'zegt' dat 1971 bijvoorbeeld Showa 46 is. Als je jezelf nu niet kunt bedwingen om je eigen geboorte jaar te checken kijk dan hier. Voor officiële papiertjes moet dus de keizerlijke telling gebruikt worden. Een niet ongebruikelijk systeem in ook China en omstreken. Japan heeft het ook vandaan, maar wel enigszins aangepast. Het idee is eenvoudig. Bij het aantreden van een nieuwe keizer zet men de teller weer op nul. De huidige keizer Akihito is in 1989 begonnen. En dat maakt dit zijn 19de jaar op de troon. De huidige telling is dus niet letterlijk naar de beste man genoemd, maar betekent zoiets als 'vrede op aarde'. Zijn legendarische overleden vader Hirohito heeft het tot Showa 64 gebracht en heeft daarmee een record te pakken. Als je je met de geschiedenis van het land zou willen bezighouden is het bijzonder handig om beide tellingen naast elkaar te hebben. Akihito is namelijk al de 125ste keizer die op die reset knop heeft gedrukt.

100 Yen paradijs

2007-03-17T18:43:00.000+09:00

Favoriet bij iedere Engelse leraar en veel Japanners zijn de 100 Yen stores. Ik weet niet precies hoeveel er zijn, maar ze zijn vaak een zekerheidje bij ieder winkelcentrum. Het ruikt er sterk naar `Made in China`. Ik schat dat 99% van het assortiment uit die `factory of the world` vandaan komt. Het beeld dat de Japanner alleen de beste kwaliteit wil en prijsongevoelig is is door de lange recessie voorgoed veranderd. Niet dat de trend alleen goedkoop is hoor. Misschien heeft het er ook mee te maken dat alle onzichtbare naar kartel ruikende banden tussen Japanse bedrijven steeds meer onder druk komen. Ofwel de Japanner begrijpt steeds beter dat het ook anders kan. Het is soms verbazend wat je er allemaal kunt krijgen. Niet dat je er dingen koopt die een paar generaties in de familie verblijven, maar iedere student kan zijn kamertje er bijna volledig mee inrichten. Zelfs `Japanse` keramieke kopjes en kommen zien er voor de leek amper minder uit dan servies uit de zogenaamde kwaliteitswinkels. Dit zal voor de kenner een hele foute zin zijn vrees ik. Ik vraag me af of de vele 100 stores een flinke wisselkoers schommeling overleven, maar wie weet levert dan wel nog meer waar voor je geld op.

Vollopen en leeglopen in de bar

2007-03-14T13:08:00.000+09:00

Izakaya is de Japanse uitlaatklep zeg maar. Dit zijn de barretjes (met rode lantaarn buiten) waar je een andere kant van de Japanner leert kennen. De ware aard zeg maar. Het valt niet mee om alle culturele bagage altijd mee te dragen. Rekening te houden met alles en iedereen. Gelukkig is er dus een mogelijkheid om onder het genot van een biertje en zeg maar Japanse tapas eens je hart te laten spreken. Veel mensen hier zijn bijzonder gevoelig voor alcohol wat aan het volume snel te merken is. Het is ook niet voor niets dat een chauffeur geen druppel mag drinken. Izakaya waren lang het domein van de salariman, maar ook hier zijn de vrouwen in opmars. Naast de vaak iets traditionele Izakaya zijn er ook vele moderne varianten in opkomst. Ook is het niet ongebruikelijk om zakelijk nog wat harde noten te kraken in deze sfeer. Pas op wat je zegt want een mening kan zo maar als beleid terugkomen aan de vergadertafel. Een praktische tip, als je die nog kan onthouden na een paar drankjes, is om voortdurend bijschenken te voorkomen je glas niet leeg te drinken. Anders giet iemand je zo weer bij. De ruime keuze aan hapjes maakt een bezoek altijd leuk. Geen bitterbal :D, maar naast the usual suspects sushi en sashimi vaak wat specialiteiten. Het blijft wel een beetje een groeps uitje, want alleen zo`n bar binnen stappen zie ik eigenlijk nooit. Maar wie weet ben je gelijk uitgenodigd bij een tafel vrolijke Japanners!

Sushi politie naar Holland

2007-03-09T11:25:00.000+09:00

Japanse humor of toch erg serieus? Ik was geneigd er een soort van 1 april grap in te zien, maar inmiddels heeft de regering miljoenen uitgetrokken voor een Keuringdienst van Sushi. Niet voor in Japan, maar dus buiten de landsgrenzen!! Dat de Japanner haar nationale eten serieus neemt vind mijn maag geen enkel probleem, maar ik ben benieuwd of ze de rest van de wereld ook aan dezelfde kwaliteit sushi gaan krijgen. Sushi master worden is hier zeker geen makkelijke opgave. Bij de Hollandse afhaalchinees accepteert iedereen de 'aangepaste' smaak en bij de Indiër moet je blij zijn dat het iets minder bloedheet is, maar Japan ziet het liefst een soort universeel McSushi. Van Parijs, Bangkok tot Moskou is het produkt inmiddels door creatieve koks veranderd. Lokaal is dat niet zo'n probleem, maar de Japanse zakenman op reis heeft er wat meer moeite mee. Verlangend naar een vertrouwde hap blijkt de kwaliteit en bereiding toch vaak behoorlijk anders voor de kritische smaakpupillen. Een beetje kok kennende laat hij zich niet zo snel iets opleggen door deze rondreizende speurneuzen en zal men misschien gaan accepteren dat er over smaak altijd te twisten valt. Of wie weet zit ik er flink naast en worden de tips met open armen ontvangen. Slimme Chinezen ondernemers doen ook graag 'iets' Japans, omdat het simpelweg een hogere prijs oplevert. 9 van de 10 westerlingen ziet toch het verschil niet tussen een Chinees en Japanner. Of vind de bezoeker alles uit Azië zo en zo interessant. In het Westen is altijd blijven hangen dat Japans eten (zelfs sushi) duur is, terwijl dat al zo'n 20 jaar achterhaald is. Sushi is gewoon een lekkere gezonde snack of eenvoudige maaltijd. Ik ben benieuwd hoe deze goedbedoelde bemoeizucht gaat uitpakken. Het schijnt dat Italië en Thailand ook soortgelijke dienders heeft rondlopen. Check de Japanse pizza en pasta eens zou ik zeggen. Heeft Nederland misschien ook nog wat frikandellogen op pad om de kleur, geur en smaak te onderzoeken?

Rechterbaan toerisme

2007-03-06T07:01:00.000+09:00

Het verkeer in Japan is zoals de mensen. Respectvol en beleefd. Alleen heb ik nog wel eens moeite met het onnodig langzaam rechtrijden wat veel andere weggebruikers niet echt als hinderlijk lijken te ervaren. Ik zal voor het gemak er eerst even bijvertellen dat men in Japan links rijdt. Tenminste!! :). Linkerbaan toerisme dus als je het vertaald naar Hollandse wegen. Niet dat ik zo`n typische rode BMW rijder ben, die zijn frustratisch graag met andere deelt hoor :D. Geheel objectief over mezelf gesproken ben ik natuurlijk wel die model chauffeur, die alleen soms net een tikkeltje harder rijdt dan een hoogbejaarde stel die soms wel heel erg ruim van te voren alvast rechts voorsorteert. Deze oude (groeiende) categorie weggebruikers is te herkennen aan hun oranje-gele sticker. Maar ook de groen-gele sticker voor de verse categorie chaufeurs is vaak niet te beroerd om `tijdig` de juiste baan te kiezen. Wat me vooral opvalt is dat niemand er echt een probleem van maakt met toeters of ander verbaal geweld. Omdat er links dan een zee van ruimte is ga ik er dan op z`n Hollands langs waarbij de ogen automatisch even een blik op de coureur van dienst werpen. Dat levert dan vaak een kleine glimlach op, maar ik vraag me wel af hoe dit over 10 jaar zal zijn. Nu kunnen 70 jarigen een rij test doen om een oordeel te krijgen over hun rijgedrag, maar dat is allemaal vrijblijvend. Het is zeker niet zo dat de oudjes het wegennet hier op grote schaal ontregelen, maar sommige hebben duidelijk in een andere tijd hun rijbewijs gehaald. Misschien een uitdaging voor de Japanse auto industrie al zal het me niet verbazen als men er al lang over nadenkt. Robots misschien?

Gezond wit kleurtje

2007-03-02T11:42:00.000+09:00

Wat is gezond? Een diep bruine tint zoals alle Spanje en Turkije gangers zullen vinden. Of juist het zoveel mogelijk vermijden van die koperen ploert. In Japan zijn terrasjes in ieder geval sporadisch. Ook door ruimtegebrek uiteraard, maar men vind dit typisch Europees. We hebben hier het imago dat we bijna alles uitdoen als de zon schijnt. Als zonnecollector iedere zonnestraal absorberend. Japanners vragen zich vol bezorgdheid af of we wel weten van de risico's zoals huidkanker. In het sub tropische Okinawa zal de zon misschien iets moeilijker te ontwijken zijn, maar de Japanse kustlijn kent weinig mooie zandstranden. Natuurlijk ontwijkt ook niet iedere surfboy de zon, maar men stort zich niet zo massaal op zonvakanties. Al is Hawaii wel bijna een Japanse prefecture. Het witte schoonheidsideaal is misschien wel meer iets Oosters, dan puur Japans trouwens. Echter beelden van dames met parasols uit de oude Japanse prenten zijn in een moderne variant nog steeds springlevend. Het schap met de zonnecremes laat dit culturele verschil wel erg duidelijk zien. In het Westen krijg je bruinings toevoegingen en hier juist witmakers. En ook nog eens extreme hoge beschermingsfactor. En dan nog kiezen veel vrouwen voor een nog veiligere baby-variant. De echte extremisten dragen zelfs bij het autorijden nog lange handschoenen voor het geval er een zonnestraal zijn weg vind naar de huid. De meeste mensen hier zijn minder overbezorgd, maar dus gewoon minder bezig met het bruin worden. Wit is dus ook mooi en geen teken van een mislukte vakantie.

Automaat voor alles

2007-02-23T12:21:00.000+09:00

Japan en automaten is een natuurlijke combinatie. De vele (drank) automaten in het straatbeeld maken Japan de onbetwiste koploper hierin. Ruim 5 miljoen zijn er geteld, wat neerkomt op een automaat per 23 personen. Naast de vele frisdrankautomaten (ze werken ook altijd!) zijn er nog veel meer varianten in gebruik. Voor bier, ijs, noodles, sexy boekjes, soep, cigaretten en hoe kan het ook anders rijst. Maar dat is nog lang niet alles. Op de meest gekke plekken staan ze zodat je zelfs boven op een berg na een lange klim een lekker koude Dakara kan pakken. Of je kan warmen aan een warm blikje koffie. Dat is een beetje gek gevoel, maar het scheelt wel sjouwen. Het succes komt vooral ook door de lage criminaliteit om ze te plunderen. Geen zichtbare extra bescherming is te zien, maar soms wel een camera om geen alcohol aan minderjarigen te verkopen. Ook bij wegrestaurants bestel je vaak via de automaat en hetzelfde geldt soms voor onsens en musea. Soms doet dat een beetje overbodig aan met personeel er naast, maar dat verklaard misschien ook wel een beetje dat Japan ondanks de ruime automatisering wat minder efficient is dan wat je wellicht zou vermoeden. Of misschien is het allemaal niet zo zeer bedoeld in plaats van personeel. De laatste trends zijn betalen met je mobieltje (eigenlijk alweer oud) en een mogelijkheid om wisselgeld via een druk op de knop te doneren aan een goed doel. Dat laatste is een heel aardig idee omdat er zo`n 50 miljard (!!) euro per jaar in de automaten wordt gegooid. Het probleem is in Japan nooit waar je een koel drankje in de warme zomer kan krijgen, maar welke van het ruime assortiment het wordt.

Leven met aardbevingen

2007-02-20T07:09:00.000+09:00

Tsunami heeft sinds die nog steeds onvoorstelbare ramp in Zuidoost-Azië een vloedgolf aan aandacht gehad. Dit Japanse woord (letterlijk `haven golf`) heeft alles met aardbevingen te maken. En aardbevingen hebben alles met Japan te maken. De eilandengroep is seismisch erg actief wat niet alleen slecht nieuws is trouwens. Ontelbaar vele hotsprings en ruim 100 prachtige (deels actieve) vulkanen worden hier hoog gewaardeerd. Echter worden er wel een slordige 7000 aardschokken per jaar geregistreerd. Het klinkt misschien gek, maar niemand lijkt gebukt te gaan onder die voortdurende dreiging. In Nederland hoor je alleen over de grote bevingen in de wereld, waardoor het woord automatisch een heftige lading krijgt. Een `geruststellende` gedachte is dat de kans om een aardbeving niet te overleven veel kleiner is dan dat je sterft aan bijvoorbeeld een ernstige ziekte, roken of verdrinking. Ook niet echt prettig natuurlijk, maar door de media aandacht lijkt het aardbevings gevaar groter dan het is. Japan hanteert de Shindo schaal (1 tot 7). Niet zozeer de bekendere Richter schaal. Als Richter bijvoorbeeld 5,2 aangeeft kan Shindo slechts 2 zijn. Het verschil is dat Shindo aangeeft wat je werkelijk voelt aan de oppervlakte en niet de energie die vrijkomt bij de botsing zelf vaak diep in de aardkorst. Bij een beving van 1 of 2 (verre weg de meeste) merkt alleen de gevoelige apparatuur iets. Bij 3 wordt een Japanner niet echt zenuwachtig en gaat rustig door met werk. Misschien wel even checken waar het epische centrum is. Ik moest denken aan een zware truck die langs je huis rijdt. Bij 4 en vooral 5 of meer wordt het serieus. Er gaan dingen op de grond vallen en bij een zwaardere beving kan er (veel) meer schade ontstaan. Het scheelt wel dat veel gebouwen berekend zijn op het natuurgeweld. Deze aardbevings site heeft snel de informatie paraat. De 4+ bevingen komen even met een tekstje in beeld op tv, maar vaak niet meer dan dat. Tenzij er echt schade is, maar dat komt dus lang niet zoveel voor als die 1000 zou vermoeden. In kranten heb ik ook wel eens weekoverzichtjes gezien van de bevingen in dat gebied, maar niet prominent op de voorpagina. Iedereen is gewend aan het natuurverschijnsel en is door de vele oefeningen op school voorbereid op het ergste. Je kunt ook veel aan preventie doen, zoals met wat simpele schroefjes kasten op hun plaats houden en een noodpakket klaar hebben staan. De moderne mens weet zich natuurlijk ook snel geen raad als water en stroom niet vanzelf meer werken. Kortom de Japanners houden de moed erin en genieten van de goede kanten van de seismisch natuur en hopen dat hun lot er niet aan verbonden zal zijn. En daar sluit ik me bij aan.

Klant is koning

2007-02-16T11:01:00.000+09:00

Vaak kom ik me een kleine glimlach een winkel uit. Het is al lang niet nieuw meer, maar blijft bijzonder aardig hoe hartelijk het personeel kan zijn. Gisteren nog liep ik een winkeltje binnen en hoorde uit verschillende hoeken `irrashimase` en snuffel ik wat rond. Ik zie wat leuks en als ik de onbevrouwde kassa nader lopen er twee dames in hoge snelheid daarna toe om me dan ook maar geen moment te laten wachten. De winnaar van hun kleine race helpt me en gooit er wat beleefdheden uit en doe het gebruikelijk ritueel met het geld. Bakje, dubbeltellen, etc. en stopt een gratis magazine bij m`n verse aankoop. Vraagt of de `pointocarto` misschien iets voor me is. Tuurlijk! Dat levert vast en zeker een voordeeltje op :D. Het tasje wordt zorgvuldig voorzien van een stickertje (zegel) en netjes met twee handen (respect) vergezeld van een `arigato goizaimasu` aan de gelukkige nieuwe eigenaar overhandigt. Ik krijg het gevoel dat zij ook de eigenaar is en dat ik de familie zo juist een financiele inject heb geven. Tijdens de loop naar de uitgang krijg ik ook van de twee andere meiden nogmaals een bedankje en noteer ik een lichte buiging. Blij van binnen staat ik weer buiten. Met m`n ansichkaart. Van wel 150 Yen :D

Tanken als pitstop

2007-02-13T11:14:00.000+09:00

Benzine tanken in Japanse stijl lijkt een beetje op een pitstop. Iets langzamer dan in de formule 1. Tenminste als je sjiek bij de full service stations stopt maak je kennis met een bijzondere ervaring. Er lopen vaak veel medewerkers in uniforme kleding rond en hun missie lijkt jouw de ultieme service te geven. Zodra je aankomt word je naar een vrije plaats gecoached, waarna je je raam opent om door te geven wat je wilt en blijf je gewoon achter het stuur zitten. Inmiddels loopt er al minimaal eentje je ramen te wassen en als je wil je olie en of banden te checken. Je krijgt een doekje om binnen in zelf (beetje jammer :D) schoon te maken en voordat je het weet komt iemand de betaling regelen. Als hij terug is met het wisselgeld wordt geinformeerd welke richting je op wil. Dit om je weer terug tussen het verkeer te coachen. Dit helpen is vaak meer een last dan lust, maar de bedoeling is goed. Als je om kijkt zie je buigende mensen waar de arigato`s zelfs in spiegelbeeld nog te liplezen vallen. Dit alles uiteraard wel voor iets meer dan een zelfbedieningspomp wat op zich ook weer een uitdaging is voor een buitenlander. Het uitgebreide wasprogramma is ook aan te bevelen, dan is je auto in enkele minuten echt schoon. Binnen, buiten en banden weer als nieuw.

Heerlijke zalm voor een koopje

2007-02-09T11:11:00.000+09:00

`De vis wordt duur betaald` is een wijsheid waar in Japan weinig overblijft. Een lekker vette zalm voor 800 Yen. Nog geen 3 Euro per kilo! Ik moet wel zeggen dat de prijzen in het hoge noorden erg gunstig zijn. Die combinatie van goede kwaliteit en lage prijzen levert de pakketdiensten veel werk. De vele fijnproevers in het land weten precies waar de best zalm, krab, tuna etc gevangen wordt en laten dat regelmatig vers en gekoeld overkomen. De prijs is dan eigenlijk niet eens zo belangrijk. De vissen verdienen jullie aandacht en daarom zal ik ze regelmatig de revue laten passeren. Mijn schoonvader zou wel een jaartje blogs kunnen vullen met de wonderen wereld van de oceaan. Ik las pas ergens dat Japan zelf 15% van alle vis in de wereld vangt en dan te bedenken dat er ook veel import is. Ik krijg wel eens vragen waarom wij (=Nederland) eigenlijk zo`n magere vis cultuur hebben met onze kust en scheepvaart. Tja weet jij het?

Slow Fast Food

2007-02-06T08:51:00.000+09:00

Eenmaal bij Mosburger geweest wil je nooit meer bij die rare rood-gele clown een burger scoren. Ik ben geen fastfood junk, maar weet inmiddels wel waar hier de lekkerste snelle hap te krijgen is. Smaken verschillen uiteraard, maar het is moeilijk vol te houden als je je tanden zet in zo`n burger als hiernaast. Het concept is wel duidelijk door McDonald geinspireerd, maar er is ook een duidelijke Japanse inbreng. Grappig dat ze zichzelf promoten als slowfood. Dit omdat je bestelling niet al op je ligt te wachten maar vers gemaakt is. En aan tafel wordt gebracht. Alleen wordt op een zaterdag middag pijnlijk voor ze duidelijk dat het marketing apparaat van Mac ondanks de mindere kwaliteit toch veel beter draait. Wat is toch die universele aantrekkingskracht van die keten? Zelfs in een land als Japan waar de smaakpupillen sterk ontwikkeld zijn. Het viel me pas eens op dat de gemiddelde leeftijd van de Macwerkers behoorlijk hoog was. Waar dit vroeger vaak een eerste baantje was lijkt het hier soms wel het laatste baantje voor sommigen hier. Voor mij prima dat alle kinderen hun ouders meenemen naar die Amerikaanse gigant. Kan ik lekker rustig de verse friet en een gegrilde Teriyaki burger Menu naar binnen werken. Ook zo schaaltje ketchup voelt wat minder plastic aan. Je zou bijna denken dat ik betaald wordt voor deze post :D

Schoon in bad

2007-02-02T22:28:00.000+09:00

Anno 1600 arriveerde een VOC schip aan de Japanse kust wat het begin inluiden van een lange (deels exclusieve) handelsrelatie met Nederland. Een ontmoeting tussen twee volkeren, waarbij de Japanner al snel iets opviel. Rook beter gezegd, want we werden door de reine Japanners als stinkend (door de voor hun onbekende botergeur) ervaren. Wij Hollanders hadden de overtuiging dat meer dan eens per maand slecht voor de gezondheid was en dat viel een dagelijks badende Japanner uiteraard snel op. Over die onderlinge geschiedenis kom ik nog wel eens terug. Hun dagelijkse badcultuur van toen is nog steeds springlevend. Zoals inmiddels geen verrassing zal zijn doen ze het alleen net even anders. Een badkamer in een huis heeft een apart douche gedeelte naast het bad waar je je eerst wast. Pas nadat je zeepvrij en schoon bent ga je het bad in. Japanners zitten bij het wassen graag op een minikrukje om uitgebreid de tijd te nemen. Dit bad kan vaak precies op temperatuur gehouden worden, zodat de hele familie achter elkaar in bad kan. Vroeger zat daar nog een duidelijke volgorde in van vader eerst, dan kinderen en als laatst de vrouw, maar ik geloof dat dat er niet meer zo traditioneel aan toe gaat. Bij ons zorgt een zonpaneel zelfs voor erg heet water en het vol laten lopen tot een gewenst niveau gaat erg handig computer gestuurd. Vaak stoppen ze er ook nog een badzout of ander ruikend poedertje bij. Ze begrijpen weinig van wassen in bad om er daarna in te relaxen. Ook het bad en een wc in dezelfde ruimte is onbegrijpelijk hier. Dezelfde logica geldt ook voor de publieke baden (onsen) waar je eerst door de `wasstraat` gaat voordat je lekker languit een bad in kan. Ik zal bij een volgend bezoek aan Nederland even goed moet opletten dat ik niet automatisch met die douche slang naast bad gaat zitten :D

Japans Engels

2007-01-30T13:47:00.000+09:00

De Engelse taal wordt in Japan soms onbedoeld grappig. Een vertaling mist soms geheel de context en tot mijn verbazing check een Japanner zijn teksten dus lang niet altijd. Kapsalons heten hier regelt `cut house` en ik was stomverbaasd om kapsalon `het nekkie eraf` te zien. Ik hoop dat dat een foutje is :D. Engels wordt soms ook gebruikt omdat het `cool` is op tv, reclames of op straat. Een grote boekenwinkel met levensgroot `BOOKS` op de gevel heeft vaak geen enkel boek in het Engels in de schappen staan. Wat me na een tijdje zoeken ook duidelijk werd. Op Engrish.com staan vele grappige voorbeelden van het `misbruik` van Engels in Japan. De vele taalscholen hier hebben nog genoeg werk te verzetten. Een ander fenomeen is de Japanisering van leenwoorden uit andere talen. Waar wij tegenwoordig alles schijnbaar direct uit het Engels overnemen doet men het hier anders. Een woord wordt zeg maar herschreven in katakana en dan krijg je bijvoorbeeld Intaanetto (Internet) of Konpyuutaa (Computer). Met een beetje taalgevoel kan je zo als snel wat Japans begrijpen. Al is dit natuurlijk wel het makkelijkste gedeelte.

Het tissue issue

2007-01-28T15:33:00.000+09:00

Rondom stations of drukke oversteekplaatsen kom je vaak de tissue promoter tegen. Vele bedrijven hebben het medium van de gratis tissue gemaakt tot een vast straatbeeld in de steden. Je `betaald` de tissues met je aandacht. Voor de verzamelaar is het geen probleem om zo altijd genoeg bij de hand te hebben. Al vraag ik me af of het echt werkt als promotie op zich, maar zeker is wel dat Japanners dol op de papiertjes zijn. Men is gek op schoon waar natuurlijk niets mis mee is, maar het valt op dat iedereen grote boxen met tissues in z`n winkelwagentje stopt. Ook in ieder restaurant of cafe word je voordat je het weet een tissue in je handen gedrukt. Voorverpakte koude natte of lekkere warme `verse` om je handen nog maar eens grondig te reinigen. Ander ritueeltje hierbij is trouwens een glas (gratis) koud water wat ik me in de Nederlandse horeca moeilijk kan voorstellen. Je moet ook aardig je best doen om de bodem van het glas te zien, want er staat zo weer een serveerster met karaf in de hand naast je te glimlachen. En geloof me je bent zo 5 euro Sourcy verder op een warme dag.

Noedel geluiden

2007-01-27T00:31:00.000+09:00

Noedel soep ziet er makkelijker uit dan dat het eten is. Eten met stokjes is het probleem niet, maar het zit `m meer in het maken van de juiste geluiden. Japanners eten vrij geruisloos, maar noodles dienen met een slurpend geluid naar binnen gewerkt te worden. Ga maar eens luisteren in een noodle bar. Persoonlijk heb ik de juiste techniek nog steeds niet onder de knie. Een sliert naar binnen werken is geen probleem, maar het geluid is zeer bescheiden. Met de mond iets verder open is het geluid okay, maar moet je oppassen dat de noodle niet weer uit je mond valt. Snelheid is dus geboden, maar dat zorgt bij mij dan weer voor soep spetters overal. Ook niet handig. Misschien ben ik de enige klungel (zou kunnen), maar ik laat me niet ontmoedigen door m`n matige techniek. Daar zijn de noodles namelijk veel te lekker voor. Voor 300 tot 700 yen heb je een heerlijk en gezond maal. Itadakimasu!

Beleefd op weg

2007-01-18T18:19:00.000+09:00

Japanse hoffelijkheid bestaat nog volop. Het land heeft wat dat betreft een reputatie hoog te houden. En ik kan niet anders zeggen dan dat het op de weg ook terug te zien is. Niet dat iedereen je overal gelijk voorrang geeft hoor, maar middelvingers of ongeduldige toeteraars heb ik nog niet mogen ontvangen. Er zijn een paar `dank u` gebaren die ik wel regelmatig zie. Een lichte buiging van de tegenligger als je hem ruimte geeft bijvoorbeeld. En als hij ziet dat er een volbloed Hollander achter het stuur zit lijkt de knik nog iets dieper. Dit alles met gordel en stuur in de weg. Een flinter dun toetertje is ook een optie, maar die techniek heb ik nog niet geheel te pakken. Het wordt dan soms een hard geluid (onbeleefd) of te zacht en dus niet hoorbaar (onbeleefd). Ik behoor daarom meer bij de `gevarenlicht` gebruikers. Gewoon even een knipoog met de lichten lukt me dan nog wel. Niet dat je de hele tijd in de weer bent met deze rituelen hoor, maar ze blijven wel prettig. De taxi chauffeur is ook net even anders dan de gemiddelde collega bij TCA. Alleen moet ik eerlijk zeggen, dat die service wel een fors prijskaartje heeft. Taxi`s zijn hier het duurst ter wereld.

Speciale sushi maag

2007-01-11T09:53:00.000+09:00

Met enige verbazing zie ik grote torens om me heen. Dat Japanners iets met sushi hebben mag geen verrassing zijn natuurlijk, maar het blijft me verbazen hoeveel sushi in de vaak kleine Japanner gaat. In een 100 Yen sushi bar keek ik pas weer verwonderd naar een moeder en zoon van misschien 12 jaar die samen 26 schaaltjes in een hoog tempo wegwerkten. Plus eenmaal Udon. Ruim 50 stuks sushi dus!!! Ik vraag me af waar ze het laten. Samen wogen ze geen 100 kilo. Ik zit na 5 of 6 schaaltjes al behoorlijk vol, maar veel Japanners zien dat slechts als warming up lijkt het. Ik zit ermee op het niveau van een kleuter volgens mij :D. Zelfs de dame die achteraf de schaaltjes telt leek verbaasd dat je voor slechts 1000 Yen 2 magen heerlijk kan vullen. En daarover doen we ook nog eens langer dan de gemiddelde gast. Ik vraag me sterk af of men hier een extra maag of super snelle spijsvertering heeft. Als ik eruit ben laat ik het gelijk weten!!

Boeken zoeken

2007-01-08T20:59:00.000+09:00

Boekwinkels zijn er hier genoeg. Voor nieuwe boeken en ook vele tweede hands winkeltjes hebben bij elkaar een zeer ruim aanbod. Tenminste als je iets in het Japans zoekt, want het internationale hoekje is vaak erg summier. Als het al bestaat. Grote steden uitgezonderd. Soms kan er buiten een heel groot bord `books` staan, maar kom je er op een moment achter dat dat het enige Engelse was aan die hele zaak. Ik heb er geen diepgravend onderzoek naar gedaan, maar de Japanner lijkt graag te lezen. Van serieuze literatuur tot de vele wekelijks (dames) magazines met laatste mode tips aan toe. En veel manga uiteraard. Er gaat heel wat 100% recycled papier in om. Vandaag had ik eindelijk een goed Engels boek gevonden, maar bleek dit enige exemplaar behoorlijk beschadigd te zijn. Dit nadeel was best te overwinnen als men me een beetje wilden matsen met een korting. Tja je blijft natuurlijk Hollander :D. Alleen kwam ik er bij de kassa weer eens achter dat Japan en Azie niet precies hetzelfde zijn. Want iedere Vietnamees of Thai zou makkelijk een deal maken, maar nu had het personeel grote vraagtekens op het hoofd. Wat moesten ze nu weer met zo`n rare buitenlander! Een korting bleek na overleg wel heel erg moeilijk (lees onmogelijk), maar men kon wel een nieuw examplaar bestellen. Dat kwam mij alleen niet uit, dus bleef men zitten met een onverkoopbaar boek terwijl een verbaasde bezoeker de winkel weer verliet. Het zal allemaal goed bedoeld zijn, maar dan maar via Amazon mijn leeshonger weer stillen. Soms kan makkelijk heel moeilijk zijn :D

Bloedgeheim in Japan

2007-01-06T08:53:00.000+09:00

In Japan merk je een grote interesse voor bloed. Uiteraard hebben we allemaal grote interesse om bloed goed te laten doorstromen, maar ik bedoel je bloedgroep. Weet je jouw type? Ik gok O of A omdat 90% van de Nederlanders dat heeft. Hier weet iedereen het. Je antwoord op de `onschuldige` vraag naar je type kan meer `verklappen` dan je misschien vermoedt. Of eigenlijk zal het een bevestiging zijn, omdat ze al jouw `letter` in gedachten had. Bloed vertelt over je karakter denkt men. De wetenschap is daar niet uit (zoals altijd :D). Als realist en oefenaar zie kan ik er een heel eind in mee gaan. Bekijk de persoonlijkheid van je bloed eens. Ik zal de wereldgeschiedenis even in een zin doornemen :D Hoe ouder de bloedgroep hoe meer aanhangers. O is het oudst voor A en B terwijl AB de jonste telg van de familie is. Conversatief, creatief, gecontroleerd, serieus, perfectionist en introvert zijn niet heel toevallig Japanse karaktertrekken met de vele B`s en AB`s (wereld verdeeld in bloed). Bij tempels kan je vaak per bloedgroep je gelukskaartje kopen. Zelfs bedrijven houden er rekening mee met het zoeken van geschikt personeel. En gezien de foto van de automaat heeft je bloed misschien wel meer opvallende verschillen :D.

Chindogu maffe uitvindkunst

2007-01-03T14:09:00.000+09:00

De vaak vrij serieuze Japanners hebben gelukkig ook veel maffe dingen. Chindogu is daar een mooi voorbeeld van. Het betekent zoiets als `de kunst van ononzinnige uitvindingen` en er zijn hele boeken over vol geschreven en wereldwijd (ook in Nederland) zijn er Chindogu clubs te vinden. Humor is niet het hoofddoel, maar vaak wel het gevolg. De ideeën zijn praktische oplossingen voor allerdaagse problemen, maar of je het ook gebruikt is de vraag. Klassiekers zijn een mini ventilator gemonteerd op je eetstokjes om de hete noodles af te koelen voordat je ze opslurpt (met evenuteel een `praktisch` spetter bescherming) of een kruippakje voor een baby die ook gelijk de vloer stofvrij houdt van beroemde uitvinder Kenji Kawakami. Ik kan wel even doorgaan hoor want voorbeelden genoeg. Een handig meeneembaar oprol zebrapad misschien of de wonderlijke slakkenspons constructie, die het slijmspoor gelijk weer opruimt achter de slak. Ik vind de stille theelepel wel wat. Een rubberen rand om het lepeltje om de notoire luidruchtige roerers eens aan te pakken. Ik heb eens gehoord, dat `wij` Nederlanders hier een aangeboren aanleg voor hebben of ben alleen ik zo :D. Misschien dat onze kaasschaaf hier ook wel als Chindogu wordt gezien, want daar blijken Japanners wel enige humor in te zien. Dus als je ooit op die zolderkamer een briljant idee in elkaar hebt geknutseld, maar je je afvraagt of iemand daar op zit te wachten weet dan dat je niet alleen bent.

Geluk in een tas

2007-01-01T17:54:00.000+09:00

Op nieuwjaarsdag staan vele meisjes te dringen voor de ingang van de grote warenhuizen. Hun traditie is ook het jaar goed te beginnen met het fukubukuro fenomeen. Vrij vertaald is dit een gelukstas. Bijna alle winkels doen graag mee met deze traditie. Sommigen hebben hun hele assortiment zelfs in afgesloten tassen gestopt. Het idee is dat je `blind` een tas of box spullen koopt voor een grote korting. 50% of veel meer voordeel alleen weet je natuurlijk niet of je alles ook even leuk vind als je de tas thuis opent. Veelal staat de winkelier tevreden bedragen van 10.000 Yen of meer als warme broodjes af te rekenen. Vaak worden er een paar `zekerheidjes` ingestopt en verders kan oude voorraad handig geloosd worden. Er zijn zelfs mensen die bijvoorbeeld bij juweliers hun fukubukuro aanschaffen en alles wat niet naar hun zin is op Ebay weer aanbieden. In de sjieke Ginza buurt in Tokio waar de traditie z`n roots (Meiji periode) heeft was afgelopen jaar een juwelier die een surprise box van 200 miljoen Yen (lees heel veel geld) aanbood. Ik weet niet of iemand die gekocht heeft, maar het zou zo maar kunnen. Als je echt zonder bleek zien zoiets kan afrekenen is het misschien niet eens zo gek wat de inhoud zal zeker een grote waarde hebben. Beleggen voor blinden zal ik maar zeggen. Dit zijn echter absurde uitzonderingen hoor, want 99% van de tasjes en boxen zijn voor de gewone man goed betaalbaar en hopelijk is hij er ook nog eens gelukkig mee. De winkelier is dat zeker :D

Vrienden voor het leven

2006-12-29T09:43:00.000+09:00

Een slimme aap en een luie bulldog zijn hier grote helden. Kijk maar eens op deze youtube video`s pankun & james om de avonturen van de twee te volgen. Een chimpansee heet nauw verbonden met de mens, maar wat ik deze aap allemaal heb zien is indrukwekkend. Koken en bakken, rijstvelden oogsten en veel meer. Side kick James is voor de mentale begeleider die lekker nonchelant uit die trouwe hondenogen kijkt. Pankun en zijn maatje zijn de vaste gasten in een maf televisie programma waar ze ieder keer weer iets nieuws verzinnen. Een actrice die een paar dagen wat pinguins te logeren krijgt of een knap fotomodel die een dag met cheetas in een huiskamer zit. Ook zag ze eens proberen met koala`s te leven, waarbij allerlei `leuke` dingen worden verzonnen. Aankleden vooral is populair. Het publiek smult ervan, maar de dierenbescherming zal er zo het zijne van denken. Het wordt als bijzonder kawaii (=schattig) gezien, dus zullen we binnenkort wel weer wat bizars voorbij zien komen. Geef mij dan maar iets uit Pankun`s keuken. Hot dogs? :D

Samurai: Japanse handleiding

2006-12-23T10:08:00.000+09:00

Handleidingen uit Japan zijn genoeg in de lage landen te vinden, maar een goede handleiding voor de omgang met de Japanner zelf is een stuk minder bekend. Vandaar maar eens een poging om ze te begrijpen :D

Uniek
Iedereen die hier eens was zal volmondig beamen dat Japan een uniek land is. De dagelijkse communicatie als toerist is vaak al een hele beleving op zich en zakelijk heb je ook weinig aan je Westerse bagage om er succesvol zaken te kunnen doen. Alles lijkt anders. Veel van de uniekheid heeft te maken met het gebrek aan buitenlandse invloeden in ruim twee eeuwen tijd. Plus een toefje typisch eilandersgedrag denk ik. Tijdens die lange isolatie waren er alleen enkele contacten met China en uiteraard de grote uitzondering voor onze Verenigde Oost-Indische Compagnie. De lange Hollandse VOC handelsrelatie vanaf de 16de eeuw waardoor zelfs een heus Hollandkunde (Rangaku) ontstond. Dit is ook zeker een toekomstige post waard! Deze hermetische afsluiting van de buitenwereld tijdens de samurai tijd heeft een gigantisch bepalende stempel op de cultuur gedrukt.

Samurai
Het lastig om iets anders dan `Samurai` te roepen, als ik Japan in een enkel woord zou moeten beschrijven. Niet dat iedereen hier nog met zwaard over straat gaat hoor, maar wel omdat veel typisch Japans gedrag toen geforceerd in de genen lijkt te zijn ingeprent. Het misschien wat romantische beeld van die stoere samurai strijders werd toen zeker niet door de zwaar onderdrukte bevolking gedeeld. Hoewel de samurai klasse slechts uit 10% van de bevolking bestond, had men de arme boeren en burgers in een ijzeren greep. Voor zo`n beetje alles had men strikte regels gemaakt en het verkeerd uitvoeren daarvan kon je als je pech had met de dood bekopen. Gedogen is geen Japans woord zal ik maar zeggen. De gemiddelde Hollander met een ruimer begrip van opvolging van regels zou met die gewoonte hier dus niet oud worden. Angst om fouten te maken was logischerwijs groot, wat nog steeds veel risico vermijdend gedrag oplevert. Indirecte communicatie (zie eerdere post: Ja en Nee) en continue denken om niemand onbedoeld tegen de schenen te schoppen vind zijn oorsprong hier en maakt het leven voor de bevolking vaak complex. Een gedwongen keurslijf kan je zeggen. Iedere handeling was bijna gedwongen hetzelfde van het sub siberische noorden tot het tropische zuiden. En waar iedereen alles hetzelfde doen heb je automatisch weinig woorden nodig en begrijpt de ene precies hoe de ander zich voelt in een situatie. Dat automatische inlevingsvermogen (air reading) is alleen wel een groot probleem bij internationale contacten. Japanners verwachten soms dat ook een buitenlander die communicatie zonder woorden begrijpt, maar dat blijkt over het algemeen erg lastig cultureel overdraagbaar. De non-verbale signalen en herkenning van situaties is zelfs voor een goedwillende nooit makkelijk te begrijpen. Doe er nog wat invloeden van een groeps cultuur bij en je moet alle oogkleppen af doen om het hoe en waarom te begrijpen. Dat maakt een andere cultuur natuurlijk juist ook weer leuk. Uiteindelijk verschillen we allemaal niet zo met goede bedoelingen denk ik altijd, maar om elkaars `taal` te spreken blijft een uitdaging. Langzamerhand begint internationale invloed nu echter wel voor verandering te zorgen, maar dat zal het leven niet meteen drastisch veranderen natuurlijk. De homogeniteit van de samenleving blijft groot al begint de middenklasse maatschappij wel duidelijk wat scheuren te vertonen. Voor een deel zal het Japan wel `makkelijker` maken, maar door die globalisatie verliest de wereld wel weer een uniek stukje cultuur. Maar zover is het nog lang niet :D

Kaizen
De reputatie van kwaliteits producten uit Japan heeft ook veel met het continue streven naar perfectie te maken. Alleen gaat er achter die platte 15 miljoen pixel Canon camera of fluisterstille Lexus met hybride motor wel enige stress en sociale problemen schuil. Waar perfectie vroeger bijvoorbeeld uit oneindig oefenen met de vechttechniek of artistieke uitingen bestond is deze karaktertrek vandaag de dag nog steeds springlevend. Kaizen wat staat voor continue verbetering schenkt de wereld veel innovatie en is het geheime Japanse wapen van het economische succes. Het `goed is niet goed genoeg` gevoel zorgt dat kinderen met 8-en op hun rapport krijgen geen aai over de bol, maar de wind van voren. Dan kan natuurlijk veel beter!! Die druk op de jonge student maakt het leven wat minder onbezorgd dan het in m`n ogen zou moeten zijn. Over die lange race naar de best scholen valt veel te vertellen (maar niet nu) waar een Hollander verbaasd zal zijn.

Een Boye Lafayette De Mente gaat veel dieper en beter in op die unieke Japanse geest in z`n bijzonder aanbevolen boek: Japan's Cultural Code Words: 233 Key Terms That Explain the Attitudes and Behavior of the Japanese - als je echt alles wilt weten. Voor mij was het een behoorlijk groot puzzelstuk wat eenmaal tussen de andere stukjes allerlei ervaringen ineens logisch maakte. Ik ben uiteraard ook lang geen expert dus kijk op internet voor veel meer, bijvoorbeeld hier. Tegenwoordig kan worldlingo de Japanse taal al naar steenkolen Nederlands vertalen, maar de echte culturele vertaling zal toch vooral met vallen en opstaan moeten komen. Als wij `moeilijk` horen is dat een motivatie om juist extra energie erin te steken om toch het reslutaat te bereiken, maar hetzelfde woord in Japan is een eufemisme voor absoluut onmogelijk. Dus is die Hollandse energie voor hun onbegrijpelijk terwijl je met vraagtekens achterblijft. Een woord vertalen kan dus gevaarlijk zijn :D

Moment van de waarheid

2006-12-20T18:30:00.000+09:00

Koki Kameda (Japan) vs Jose Landaeta (Venezuela) zal Japan vanavond aan de platte buis kluisteren. Vechtsporten zijn hier populair. De kemphanen zullen in een beladen re-match vanavond de vacante wereldtitel in het vlieggewicht proberen te veroveren. Wat het gevecht beladen maakt was de genante overwinning van de jonge Kameda afgelopen augustus. Het onjapans arrogante mannetje zou een moest het sprookje volmaken. Zoiets van kansloos arm gezin en een strenge vader die zijn twee zoons tot bokskampioen maakt. Dit alles dan ook nog in zijn stad Osaka met vele kijkers. Waaronder een onpartijdige Hollander, die vol vertrouwen met een spijtige ` jammer ` blik de Japanners in m`n omgeving aankeek, voordat de jury tot hun verrassende oordeel kwam. Typisch omkoop gevalletje, maar de vreugde tranen waren er niet minder om. Echter snel bleek dat ook de Japanner niet gediend is van dit vuile spelletje en kwam de kritiek snel opgang. De Venezuelaan dacht even aan een protest, maar kwam met een veel beter idee. Hij had ook amper klappen op z`n hoofd gehad :D Hij daagde Kameda uit voor een nieuw gevecht om hopelijk zijn surplus aan kwaliteit nu wel in een wereldtitel te zien eindigen. Misschien dat hij nu zelfs wel de meeste Japanse fans heeft in dit gevecht. De laatste maanden heeft de postbode in z`n straat zich een breuk gesjouwd door de duizenden (!!) brieven die hij heeft ontvangen vanuit Japan. Ik vermoed dat het woord `sorry` daar heel veel in voorkomt. De gedachte alleen al dat men de tegenstander nu steunt vind ik mooi. Geen nationale blindheid tegen onrecht. Nu zal de gevallen held slechts alleen de vuisten moeten doen laten spreken om een waardig kampioen te zijn. Ik ben benieuwd.

Hurken of warme billen

2006-12-18T20:29:00.000+09:00

Iedere keer als je een openbare wc bezoekt is het de vraag wat je aantreft. Als je het treft kom je in een soort science fiction toilet uit waar zo`n beetje alles geautomatiseerd is en waar je de temperatuur van de bril zelf kan bedienen. Naast je heb je een dashboard die wc papier overbodig zouden kunnen maken. Knopjes om een sproeier in een gewenste stand en sterkte in te stellen en ook aan een föhn is gedacht. Met een beetje goede versie trekt de wc ook vanzelf door als je opstaat. En om het verhaal af te maken hou je de handen onder een automatisch zeeppompje en het water begint ook al te stromen als je dichtbij komt. Als laatst even de handjes in een krachtige droger en je kan er weer even tegen aan. Tot zo ver het goede nieuws. Als je pech hebt sta je oog en oog met de klassieke oosterse hurk wc. Moest je nou wel zo nodig! Als we de Japanners ergens dankbaar voor mogen zijn is dat er steeds meer `Westerse` toilets komen. Tenminste ze hebben ons basis idee gezien en dat gejapaniseerd. Klakkeloos een goed idee overnemen zit niet in de volks aard. Kaizen heet dit in een typisch Japanse verbeter woord. Die brilverwarming bijvoorbeeld is ontstaan doordat huizen vaak geen centrale verwarming hebben en dat het dan akelig koud kan zijn op de wc. Inmiddels experimenteert men zelfs met allerlei medische toepassingen. Zoals het kunnen meten van je bloedsuiker wat ook automatisch naar je dokter gestuurd zou kunnen worden. Of wat dacht je van pratende wc`s! We zullen het ooit vast gaan horen. Een muziekje wat andere geluiden overstemt is er al, wat zelfs water schijnt te besparen! Tja dat lijkt een kromme zin, maar er zijn mensen die continue doorspoelen tijdens de daad om zich meer op het gemak te voelen. Meer Japanse wc`s. Ik las dat Toto inmiddels ook Amerika aan het veroveren is met de wc`s. Misschien is Europa wel daarna aan de beurt. Echt Japans om een buitenlands idee binnen te halen en het met een Japans sausje weer te exporten. De waterloze bio wc komt er ook aan. Dat is niet een stinkende openbare wc waar niemand doortrekt, maar een variant waar zaagsel het water vervangt. Of het een beetje fris ruikt weet ik niet, maar dat vertrouw ik ze wel toe. Uiteindelijk kan je de compost weer in je moestuin gebruiken. Hier en daar in huis of restaurant wel netjes die (te kleine) wc slippers aandoen. Ook als je nodig moet!

Kerst is sfeer

2006-12-16T15:30:00.000+09:00

Lopend door een winkelcentrum kan je ook hier niet om de kerst heen. Die andere concurrerende kindervriend met witte baard en paard kennen ze hier niet, dus begint de eerste versiering al eind oktober. Compleet met kerstliedjes in iedere winkel die je binnen gaat. Alleen hoor je wel vaak een versie van `Jinglebells` of het onvermijdelijke `Last Christmas` wat door een Japanner is gezongen. Kerstkaarten zie ik bijna in nog meer soorten dan in Nederland plus een uitgebreid assortiment decoraties waarvan ik vermoed door Santa die veelal bij de grote buurman China inkoopt. Ook is de tuinverlichting duidelijk in opmars. Dit alles klinkt niet echt vreemd zover, maar als je weet dat het aantal christenen (1%) hier erg beperkt is blijkt de sentimentele Japanner vooral gevoelig voor het sfeer element. Voor jonge koppeltjes is het een soort extra Valentijnsdag waarop hotels goede zaken doen. Eerste en tweede kerstdag zijn ook gewoon maandag en dinsdag waar het leven door gaat. Wel is er hier en daar een kerstmaal, maar een kerstboom of kerststal gaat blijkbaar weer iets te ver. Ooit hebben de Portugezen wel geprobeerd het christendom populair te maken, maar dat was ook precies de redenen waarom de bevelhebbers ze weer snel verjaagd heeft. Een andere trend is de Westerse bruiloft waarbij men in een romantisch moment totaal niet blijkt te zien dat er een bijklussende Engelse leraar in goedkoop kostuum voor pastoor speelt. Dit laatste bij gebrek aan genoeg echte pastors. Er word een standaard verhaaltje in het Engels verteld, wat amper iemand zal begrijpen en de surrogaat pastor poogt de namen foutloos uit te spreken en voordat je het weet ben je getrouwd. Dit is allemaal slechts ceremonie, want officieel trouwen gaat met een verbluffend koele handeling op het gemeentehuis. Een witte kerstmis is niet zo`n issue hier. Nu ligt er al een dik pak sneeuw in het noorden en een deel van het westen terwijl het drukst bevolkte gebied ruim boven de nul zal blijven. Na de kerst pakt de Japanner de lokale godsdiensten Shinto en Boeddhisme weer op om rondom oud & nieuw die festiviteiten te vieren. Over de invloeden van die deels geintegreerde geloven waag ik nog wel eens een post, maar voor nu laten we het maar even bij de kerst. Dromend van een warme roomboter banketstaaf knaag ik wat ingevlogen kruidnootjes weg. Ho ho ho :)

Oude bloemen

2006-12-15T11:26:00.000+09:00

Japanners vinden net als (bijna) iedere wereldburger `ons` nationale product mooi. Met hun flora boekje in de hand trekken gepensioneerden massaal de bergen in opzoek naar wildbloemen. Wereldwijd is Ikebana (letterlijk levende bloemen) voor bloemschikken bekend, wat als een vorm van kunst beschouwd kan worden. Wat me opviel in een bloemenzaak, die dun gezaaid zijn, is dat vele bloemen al over hun hoogtepunt heen zijn. Lange reis uit Holland? Nee het heeft met gewoontes te maken. Bijna niemand koop een bosje "gesloten" tulpen voor thuis op tafel. Zo`n beetje alle bloemen zijn weggevertjes (een echt Japans gebruik) voor speciale gelegenheden. Het idee is een beetje dat je de bloemen op z`n mooist geeft op de dag zelf. Niet dat ze een paar dagen later pas open gaan. Misschien kan Aalsmeer z`n `oude` bloemen allemaal deze kant opsturen, want hier zijn ze nog gewild. Het Nederlandse schaamgevoel is vergeleken met Japan vele malen minder diep, maar ik denk toch dat geen Hollandse bloemist durft te verkopen wat hier best flink betaald wordt. Bij het kiezen voor een boeketje voor een bruidspaar waren we pas wel even zoet. Dat ikebana gen en meedenkende compositie gevoel zorgt uiteindelijk voor een gebalanseerd boeket wat met wat zorgvuldige verpakkings rituelen af is. Denk aan een zakje ijs aan de "voeten" om ze de dag door te helpen. Als compensatie voor m`n oude ritueel van een wekelijkse marktbloemetje volg ik nu de bloemenliefhebbers maar de bergen in. `Bergen houden ook van mensen` is de nieuwe slogan.

De `Franse` bakker

2006-12-13T15:25:00.000+09:00

Een bezoekje aan een bakker is zoals vaak net even anders dan de warme bakker om de hoek. Brood als dagelijks onderdeel van ontbijt en lunch is hier niet echt gebruikelijk, wat voor een bruin brood verslaafde best even aanpassen is. Bijna het hele aanbod bestaat uit hapklare broodjes. Gevuld met tuna, zoete aardappel, curry, zoete bonenpasta en nog veel meer. Ook Dutch bread (broodje met kaas erin) is geen onbekende. Wat keuze is vaak in overvloed, maar de echte Franse invloeden als stokbrood en croissants is vaak wat minder dan het bord `Boulangerie` op de stoep doet vermoeden. `Pan` is trouwens de Japanse naam voor brood wat we aan de Portugese invloeden te danken hebben. Kaarsrecht wit brood komt het meest in de buurt bij de Hollandse snee brood. Dit voor ons toch een beetje ordinair brood wordt keurig met een `vlees` snijmachine in de gewenste dikte gesneden. Bruin brood is nog steeds een redelijk schaars produkt, maar er komt wel steeds iets meer bruins in de winkel heb ik het idee. Bij de ingang tref je dienbladen aan waarop je met een tang je toekomstige aankopen legt en zo bij de kassa brengt. Daar volgt een uitgebreid verpakkkingsritueel waar ze in Japan helaas dol zijn. Ieder broodje gaat in een apart folie en daarna verdwijnt alles in een grotere plastic tas. Als je stokbrood koopt krijg je er nog een opgerold stukje folie met sluiting bij om thuis bijvoorbeeld de helft voor de volgende dag te bewaren. Voor mijn chronische bruin brood tekort zijn er dus gelukkig vele lekkere alternatieven te krijgen. Itadakimasu!

Help! Ik ben het

2006-12-11T13:49:00.000+09:00

Wat doe je als `jouw` kind belt en zo erg huilt dat ze niet verstaanbaar is. Ze krijg net nog `ik ben het` over de lippen. Vervolgens neemt een gezagdragend figuur als een `politieman` het woord en vertelt dat er iets vreselijks is gebeurd. Om je dochter snel te helpen (en daar komt het...) moet je nu gelijk geld overmaken. Dan kan die reddingsactie veel sneller worden voltooid dan dat men alles eerst via de verzekering moet regelen. Haast is geboden. Wat doe je? We hebben hier te maken me een geraffineerde bende, die precies weet hoe ze hun slachtoffer kunnen bedonderen. Er zijn een paar dingen interessant hier. Het komt genoeg voor dat ouders en hun uitwonende kroost elkaar heel weinig spreken. Laat staan dat ze weten waar ze uithangen. Herkenning van de beller die claimt hun kind te zijn blijkt slecht. Door de heftige gespeelde emotie en vervolgens die zogenaamde politieman stapt men snel over hun eventuele vraagtekens heen. Daar is geen tijd voor tenslotte. Een autoriteit opvoeren doet het hier goed, omdat er veel respect voor de uniformen is. Dus een agent die vraagt snel geld over te maken heeft helaas veel succes. Exact heb ik het niet bij de hand, maar denk in tientallen miljoenen euro`s per jaar wat de oplichters opstrijken. Er zijn wat verschillende varianten in omloop met uiteraard wel hetzelfde doel. De moraal van het verhaal? Laat je niet gek maken, maar dat dachten de slachtoffers ook. Criminaliteit is hier wereldwijd gezien in cijfers gemeten laag, maar dus wel creatief.

Schooluniform uniform?

2006-12-08T19:08:00.000+09:00

Het straatbeeld in Japan kan niet zonder het schooluniform. Voor de jongste kleuters zijn er enkel gekleurde petjes. Zo kan een leraar snel zien tot welke klas je behoort. De jongeren hebben per school hun kleding. Inspiratie voor de ontwerpen komt uit Europa en van militaire uniformen uit de Meiji periode. Er lijkt in de loop der tijd alleen een de-uniformering (bestaat dat woord?) te zijn. Wat je moet dragen is wel duidelijk, maar hoe is lastiger. Meiden maken van dezelfde rok een extreem korte versie of een zo lang mogelijke voor de verlegen bolleboos. Jongens hebben zodra ze het schoolterrein verlaten hun shirt uit de broek en de stropdas in iedere stand behalve de `correcte`. Schoenen zijn soms vrij, waardoor hippe sportschoenen onder een pak vaak gesignaleerd worden. De populaire meisjes (de kortste rokjes) hebben een ritueel bedacht als ze een trap oplopen. Hun onmisbare handtasjes worden geroutineerd tegen hun achterwerk gehouden om gleuders te slim af te zijn. Tja ook dat is Japan. Er lopen hier zeker wel viezerikken rond, maar ik vond me als man een beetje tekort gedaan de eerste keer toen het meisje voor me demonstratief haar tasje liet zien. Je denk toch niet dat ik.....? Nee hoor een glimp van een witte sloggie windt me al 30 jaar niet meer op. Maar ze zal zo haar redenen hebben. Het instituut schooluniform lijkt inmiddels wel z`n langste tijd gehad te hebben wat ook wel een beetje past in groeiende drang naar meer individualiteit. Dat de kinderschooltassen tegenwoordig in vele kleuren verkrijgbaar zijn klinkt misschien niet spannend, maar zulke veranderingen hebben hier wat meer voeten in aarde. Sommige scholen zijn (of waren) voeren de regels voor het wisselen van zomer naar winter uitvoering heel precies (lekker veilig) uit. Zoiets van geen warme winter kleding voor 1 december ongeacht de temperatuur. Initiatief om snel in te spelen op een veranderde situatie zit niet echt in de genen. Een oud `hardmakend` gebruik heeft weinig jonge fans.

Natto.Japanse drop?

2006-12-06T11:23:00.000+09:00

Japan en gezond eten zijn nauw met elkaar verbonden. Het is natuurlijk ook geen toeval dat Japanners de langste levensverwachting hebben. Een fitte rappe 65+ er tijdens een bergbeklimming is zeker geen zeldzaamheid. Er zijn vele wegen naar een gezonde ouderdom en Natto hoort daar zeker bij. Er is alleen een probleem wat je snel duidelijk wordt als je de verpakking opent. Het stinkt behoorlijk! En als dat je al niet afschrikt doet misschien de aanblik van de slijmachtige substantie genaamd gefermenteerde sojabonen je afhaken. Als je deze `angsten` overwint zal de smaak ervan meevallen. Niet dat ik ook fluitend een bakje natto optrek bij een ontbijt, maar onder de gedachte dat het help tegen allerlei serieuze kwalen (hart aanval, kanker, etc) werpt een andere licht op de zaak. Er zijn ook pillen verkrijgbaar trouwens. Voor mij is natto zo`n typisch nationaal produkt, waar ieder land zijn `drop` heeft. Ik weet uit `wereldwijd` onderzoek dat drop de mooiste vieze gezichten op kan leveren :D. Zelfs in Japan heb ik meegemaakt dat het werd uitgespuugd (=uniek). De bacterie in natto heeft inmiddels ook een nieuwe bestemming gevonden. Een bedrijf heeft ontdekt dat het water kan zuiveren en verkoopt het in blokken ondermeer aan Chinese gemeentes die daarmee verbluffende resultaten behalen in vaak erg vies water. Bij de eetbare variant vraag ik me in een wilde droom wel eens af of Japanners de `smaakvernedering` van drop wel zouden accepteren als ze weten dat het iets gezonds is. Het verhoogt de bloeddruk en dat is wat bij jonge dieetverslaafden wel eens nodig is. Dus als je natto bij een gerecht krijgt en het stinkt en ziet er vies uit, vraag je zelf af wat je gezondheid je waard is :D. Ittadakimasu!

Grenzeloos vertrouwen

2006-12-04T16:03:00.000+09:00

Japan en internet betalingen is wel een post waard. Er zijn hier enkele gebruiken die ik me in Nederland niet meer kan voorstellen. Het vertrouwen in de klant lijkt geen grenzen te kennen en dat is een lekker gevoel. Geen ingewikkelde `eerst-je-geld-en-dan-verder` praktijken om iets op het web te kopen. Je kunt kiezen uit verschillende betaalopties, waaronder de creditcard maar de opvallende variant is achteraf betalen. Je krijgt je roman of die nieuwe sweater thuis met de complete bon of enkel een code. Stel even dat er alleen een code bijzit dat kan je bij je volgende bezoekje van een konbini (gemak winkel) daar betalen. Je voert de code in en er rolt een rekening uit de machine die je vervolgens gewoon aan de kassa betaald. Gewoon samen met je onigiri rijstbal. De methode is ook handig als die sweater toch net niet zo mooi staat als bij dat slanke model op de site en je hem terugstuurt. Geen gedoe met geld terug krijgen. Een aardig voorbeeldje uit eigen praktijk was de aanschaf van een mooie ketting via internet bij een Japans winkeltje op Bali (Indonesië) wat gewoon naar Nederland opgestuurd werd, voordat we de betaling hier in Japan via een Lawson lieten doen. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik vind het prachtig dat dit nog kan. Ik kan me dit (helaas) in Nederland amper meer voorstellen. Grenzeloos vertrouwen.

Hollandse reuzen

2006-12-02T11:19:00.000+09:00

Ooit gehoord van Semmy Schilt? Remy Bonjasky dan? Misschien de populaire (oude) Peter Aerts? Deze Nederlandse kerels kunnen redelijk ongestoord door de Kalverstraat lopen schat ik zo in, maar in Japan zullen de mobieltjes snel getrokken worden om deze helden vast te leggen. Ze vallen zo en zo al op omdat ze een stuk groter zijn dan de gemiddelde Japanner, maar worden vooral herkent als `wereldberoemde` K-1 boksers. K-1 is een samensmelting van traditionale (Japanse) vechtsporten zoals karate, kung fu, tae kwon do en kickboksen en is hier razend populair. Vroeger (heel lang geleden) was Anton Geesink hier een begrip, maar inmiddels zijn de succesvolle K-1 vechters deze bejaarde Judo-er ruim gepasseerd. In de hele geschiedenis heeft trouwens nog nooit een Japanner de titel veroverd. `Wij` Hollanders hebben door de vele kampioenschappen een behoorlijke status opgebouwd wat de jongens ook financieel geen windeieren legt. Als je hier eenmaal bekend bent zit je zo in een commercial of andere promotie omdat iedereen graag koopt wat de winnaar aanbiedt. Tja als een vent van ruim twee meter met stalen vuisten je iets adviseert wil je wel. Ik zie het niet zoveel, maar het show element is ook zeker aanwezig plus soms ietwat partijdige juryleden, maar dat zal wel met het Nederlandse eerlijkheids gevoel te maken hebben. Een Japanner ziet het soms net even nationalistischer, maar die willen natuurlijk wel eens een kampioen uit eigen land. Dan zal er vanavond eerst wel een grote jongen moeten opstaan.

Kusdrempel

2006-12-01T11:50:00.000+09:00

Kussen in het openbaar is een taboe. Niet enkel de heftige tongzoen, maar ook alle `lichte` varianten zie je bijna nooit. Ik gaf eens een vriendin uit gewoonte de `dutch-three` bij een afscheid, maar ze keek me aan alsof ze zo juist was aangerand :D. Ga eens naar Frankrijk zou ik zeggen daar ben je zo van de zoenvrees af. Of kwam het alleen door m`n techniek :D. De bevolking is niet zo handtastelijk dus, wat best onwennig is bij het ontmoeten van nieuwe of oude vrienden. Ik voel me er nog steeds een beetje ongemakkelijk bij om met een `bye-bye-tje` en zwaaiende hand gedag te zeggen. Met familie leden is het niet anders. Dat heeft misschien wel als voordeel dat je die oude tantes en beetje op afstand kan houden :D. Het betekent niet dat men niet om je geeft, maar de verlegenheid blijft een drempel. Ik blijf natuurlijk wel een beetje eigenwijze Hollander, dus laat ik me hand (in hand) niet door de eerste de beste voorbijganger los kijken. Het moet voor de grote groep Brazilianen hier ook een vreemde gewaarwording zijn die `koude` Japanners. Die warmbloedige gastarbeider heeft het toch al niet makkelijk in de gesloten cultuur. Taboes zijn er uiteindelijk om doorbroken te worden, dus zal ik proberen m`n steentje bij te dragen aan een warmer Japan. Ik dacht altijd dat er een verband was tussen de temperatuur en (zichtbare) warmte van een bevolking, maar die theorie gaat dus niet meer op. Want om de zomers hier nu koel te noemen!

Hondsdolheid

2006-11-30T11:30:00.000+09:00

In Japan is een hondenleven vaak een paradijs. Tenminste als je van alle vertroetelingen houdt waar veel Japanse vrouwen dol op zijn. Zelf ben ik een groot honden liefhebber, maar als ik in die ogen kijk heb ik wel eens te doen met al die `kindhondjes`. In het straatbeeld zijn ze regelmatig te zien. Meer gedragen dan lopend. Vooral het formaat wat in een handtasje past, zoals de chiwawa, is geliefd. Misschien ook wel om dat een beetje St-Bernard genoeg eigen waarde heeft om ieder kledingstuk gelijk in stukken te scheuren. Het kawaii (=super schattig) gevoel van de baasjes zorgt voor een bijzonder hondenleven hier. Ze eten uiteraard geen ordinaire hondenbrokken, maar het beste wat er is, want je houdt tenslotte toch van je kind :D. Hondenhotels, kapsalons en zelfs onsens (=heet waterbron) bestaan en sommige cafe`s zijn ook gericht op de viervoeter. Mijn persoonlijke hoogtepunt was een oudere dame met een Chiwawa met fel blauwe schoentjes aan (inderdaad!) die wat ongemakkelijk rond liep in een metro station. Te maf voor woorden, maar gezien de wankele manier van lopen had het beestje het er knap moeilijk mee. Ik weet dus niet of de hond zelf erg gelukkig was met z`n nieuwe sneakers. Het baasje zo te zien wel. Huisdieren hebben statistisch gezien het kinder bezit (de echte) al verslagen. Kijk dit artikel van Japan Today voor de laatste design kleding en ander nieuws. Het vertroetelen is trouwens niet alleen voor honden. Ieder huisdier loopt de kans een schattig truitje te moeten dragen. Zelfs een konijn is niet veilig. Voor zover ik weet hebben alleen de vissen mazzel en duiken ze na een hap lucht weer snel diep het aquarium in. Geef ze eens ongelijk :D

Schoonheid der seizoenen

2006-11-28T15:08:00.000+09:00

Jaargetijden in Japan hebben een bijzondere lading. Vooral de lente met de sakura bloesem en de herfst (Aki) met de kleurrijke bossen zorgen voor groot (innerlijk) enthousiasme. En een gigantische hoeveelheid (binnenlands) toerisme. Gewapend met de grootste Nikon of Canon lensen worden er vele rolletjes (of memory cards) volgeschoten. Vooral bij de mooiste tempels en pagoda`s zoals in Kyoto en Nara is het topdrukte in die weken. Het kan gebeuren dat je met 10 man tegelijk hetzelfde plaatje probeert te maken. Het mooiste is om de drukte te ontlopen en de natuur voor `jezelf` te hebben, maar dat valt niet mee. Bijna alle foto`s in toeristische folders worden ook in deze tijd gemaakt trouwens. Zelfs de kranten en tv houden nauwkeurig het optimale `kleur` moment bij wat zelfs liefhebbers aanspoort om het seizoen van de ene kant van het land naar de andere achterna te rijden. Ieder seizoen is ook goed voor haar seizoen produkten, waarvan het harde kaki fruit mijn favoriet is. Deze website geeft een goed overzicht van planten, dieren, eten en festivals die allemaal met de herfst (en andere seizoenen) te maken hebben. Nu de herfst langzamerhand over het hoogtepunt heen is kijken we weer uit naar het sakura journaal :D

Rijst. Veel meer dan eten

2006-11-26T17:44:00.000+09:00

Je zou het niet vermoeden, maar rijst heeft een veel diepere betekenis dan enkel die witte korrels in je kom. Ooit was ik bij de belangrijke Shinto Shrine van Ise (Mie) toen er net een stokoud ritueel aan de gang was voor rijst. De zuster van de keizer leiden die indrukwekkende verering zelf. Men ziet historisch gezien een essentieel verband tussen de natte rijstproductie en de `mentale software` van het volk. Ik zal er niet te diep op ingaan, maar je moet het zoeken in de afhankelijkheid van de arme boeren en de noodzaak tot overleg en harmonie om de oogst op de gezamelijke velden tot een succes te maken. Dat schept een band zal ik maar zeggen en zo is ook gelijk de groepscultuur verklapt. Uit respect voor die kleine witte korrel dien je altijd je kom in de hand te hebben als je eet en je kom niet leeg eten is ook erg onbeleefd. Ik zou deze cultuurdrager zwaar te kort doen met slechts deze post, dus zal ik de komende tijd de rijst wat meer op de korrel nemen.

Internet op z`n Japans

2006-11-24T12:06:00.000+09:00

Het ene Aziatische land is (gelukkig) de andere niet en zo krijg je een hele andere ervaring als je een internet cafe bezoekt. Hier geen overjarige computers, trage modem, plastic stoeltjes en harde game geluiden van 10 andere gasten door elkaar heen. In Japan is het internet cafe duidelijk naar een hoger niveau geklommen. Aanvankelijk liep het thuis gebruik verrassend wat achter voor dit electronica land, maar dat komt misschien ook wel door het goede alternatief. De concurrentie neemt elkaars goede ideeën snel over en zo krijg waar voor je geld. Vaak een eigen ruimte voor privacy, een goede stoel, airconditioned en eventueel fleece dekens of warme sloffen als dat te koud is. Een snelle verbinding uiteraard en ook vele dvd`s of (razend populaire) manga boekjes om je te vermaken. Drankjes zijn onbeperkt en `gratis` en je kunt allerlei snacks of maaltijden bestellen (per eigen telefoon). Als je uit gesurft bent kan je soms wisselen naar een relax massage stoel (tip) om je tijd prettig uit te zitten. Drie uurtjes in dit walhalla is 1000 Yen. Het is ook mogelijk om de hele nacht door te gaan want men is altijd (24 uur) open. Er zijn dus mensen, zoals (te) harde werkers die de laatste trein gemist hebben, die overnachten in een stoel voor de computer. Beetje slapen, filmpje kijken, wat noedels wegwerken en je kan weer `fris` aan de slag de volgende ochtend. De onvermijdelijke klantenkaart maakt even snel je post doornemen lastig voor een reiziger. Misschien dat ze in Tokyo wel beter op de toerist inspelen. Je moet eerst een heel traject door om je in te schrijven tot paspoort kopie aan toe. Een opmerking dat dit zonde van de tijd en aangemaakte pas is is vaak wel duidelijk, maar dat is tegen de regels. En dus onmogelijk. Onlangs heb ik m`n portomonee weer eens geleegd en bijna kon ik kwartetten met m`n collectie. Maar eenmaal in die massage stoel met een bakkie groene thee naast je ben je die rompslomp snel vergeten.

Irasshaimase. Bestaat te beleefd?

2006-11-21T15:09:00.000+09:00

Open een deur van een Lawson konbini (Japanse variant van convenience store) en alsof het een automaat is hoor je `Irasshaimase!!` door het gemaks winkeltje galmen. Wel 2 of 3 keer afhankelijk van het aantal medewerkers. Zelfs iemand die ergens op z`n knieën een schap zit te vullen roept trouw het woord. Je wil niet weten hoe vaak ze dit per dag roepen. Het komt soms met een gecamoufleerde zucht, maar je bent wel officieel welkom tot de winkel geheten. Een aandoenlijke beleefdheid, die soms wel iets te ver is doorgevoerd misschien. Bij de deurbel als je een konbini binnengaat moet ik vaak aan Pavlov`s kwijlende hondjes denken. Niet dat ze kwijlen hoor, maar ik vraag me serieus af of ze ook spontaan `irasshaimase` roepen als ze wakker zouden worden gemaakt met dat belletje. Okay een beetje maf experiment natuurlijk, maar let maar eens op als je binnenloopt. Iedereen weet dat het een beetje gedwongen gebaar is, maar het is een stuk prettiger dan een New Yorker die met een chagrijnige gezicht `have a nice day` roept, maar het zal hem echt een zorg zijn. Irasshaimase heeft dan toch wel wat. Met alle beleefdheden en arigato`s smaakt dat flesje Oolong ice tea toch net even lekkerder. Of niet?

Rundermassage

2006-11-19T21:03:00.000+09:00

Denken aan Matsusaka Beef doet een Japanner (+1 Hollander :D) het water uit de mond lopen. Deze Rolls Royce onder het rundvlees wordt als zeer speciaal beschouwd en staat in de paleizen van deze wereld ook wel eens op tafel. De `winnende` koeien uit een goede familie maken na een strenge selectie kans op een plekje in de wei in Matsusaka (Mie) waar het klimaat en het gras optimaal zijn. De zwarte koe krijgt veel zacht voedsel waaronder tofu te eten en ze krijgen soms ook bier te drinken. Ik vraag me af hoeveel beertenders zo`n koe aan kan, maar het idee is bijzonder. Alleen dan zijn we er nog niet in dit koeienparadijs, want we dacht je van een dagelijkse massage (!!) en lekker zonnebaden of soms een blokje om om alles soepel te houden. Die massage is bedoeld om de vleesstructuur zo mals mogelijk te houden, maar dat weet die koe nog niet :D. Uiteindelijk gaat natuurlijk iemand deze prijs betalen en die kan heel fors zijn. Ik las over een recordprijs ooit van 50.000.000 Yen voor een koe (gisteren gezien: 100 gram voor 1500 yen). Voordat je denkt dat Japan inderdaad nog steeds extreem duur is wil ik wel even melden dat je voor hele fatsoenlijke prijzen minder gemasseerd vlees maar ook prima vlees kan kopen. En dat biertje moet je dan zelf maar opdrinken. Het had me trouwens niets verbaasd als ze die koe ook eens een onsen bad laat nemen. Ook lekker voor je of misschien is het al geprobeerd maar was het geen succes. Ik zei nog zo `geen` bommetje :D.

Kom NU help je vaderland

2006-11-18T23:33:00.000+09:00

Japan krimpt. Niet de meer dan 3000 eilanden, maar de populatie heeft een dalende lijn ingezet. Je zal er vast wel eens iets over gelezen hebben. Om allerlei economische problemen voor te blijven zal de overheid snel oplossingen moeten verzinnen. Immigratie of babies maken in het kort. Vanuit het bedrijfsleven is er nu een opvallende service bedacht. NTT Docomo (zeg maar de KPN Telecom hier) heeft in een heftige strijd om de mobiele beller een creatief idee gelanceerd. Vrouwen kunnen details van hun maandelijke cyclus doorgeven (geen maandverband opsturen dames!) en NTT zal je dan op het meest vruchtbare moment vertellen dat je NU iets goeds kan doen voor je land. Tja het is zo`n stukje wat je een paar keer moet lezen, voordat je het realiseert. Ik vraag me persoonlijk af of ze koel gaan mailen of dat een medewerker met zwoele stem je verzoekt het bed op te zoeken. Indien niet thuis kan de service vast een love hotel in de buurt adviseren. Haast is geboden. Gaat het werken? M`n mini enquete zegt `nee`, maar ze zullen ook vast hun huiswerk doen. Volgens de oven en magnetron theorie lijkt het me wijs eerst een opwarmmailtje vooruit te sturen. Opwindende tekst of sexy foto om voor het landsbelang niets aan het toeval over te laten. Top of Flop?

Geldzaken

2006-11-17T12:45:00.000+09:00

Betalen. Ook in Japan een allerdaags ritueel, maar uiteraard net even anders. Het is gebruikelijk dat je het geld in een schaaltje of bakje doet waarna de cassière het oppakt. Het duurde lang voordat ik dit automatisch deed, omdat de neiging het te geven nu eenmaal `gewoon` is. In zo`n geval zie je vaak dat je verzocht wordt het schaaltje te respecteren. De verklaring dat je duidelijk kan zien wat je geeft is helder, maar ik sluit niet uit dat het (hand)contact wat gemeden wordt. In een lokaal winkeltje had ik alleen juiste een onaardige ervaring met het oude`kassameisje`. Mijn net aangeleerde gedrag werd juist niet op prijsgesteld en kwam vrees ik wat arrogant over door het geld op de toonbank te leggen. Kortom: geen bakje volg dan je gevoel. Je kunt er zeker op aan dat wat je terug krijgt correct is. Ieder risico van een telfout is uitgesloten. Dit doordat de kassa soms automatisch het juiste wisselgeld al geeft en anders wel door het 1 of 2 maal natellen (ook bij de computergestuurde kassa!) voordat het hardop tellend aan je wordt gegeven. Als we inzoomen op de volgorde van teruggeven zie je een aardig vast detail. Eerst krijg je de zorgvuldig getelde biljetten en daarna de kassabon met kleingeld erop. Misschien heb je niet eens in de gaten maar er zit een goed idee achter. Eerst kan je de biljetten in het juiste vak opbergen en terwijl je het muntgeld vakje opent volgt het kleingeld snel. Tja het is echt geen probleem om zo`n blogje vol te schrijven :D. Het verschil zit hem in de details.

Ja en nee

2006-11-15T23:01:00.000+09:00

In een wereld vol uiteenlopende culturen leek zo`n simpel basis idee van ja=ja en nee=nee misschien wel vanzelfsprekend. Nee dus :D. Heel weinig is hier vanzelfsprekend als je een Hollandse bril op hebt. Vandaar dat het geen kwaad kan even deze `zekerheidjes` in de spotlights te zetten vandaag. JA of soortgelijke geluiden horen doen je vermoeden dat je op een lijn zit met je luisteraar, maar niets is minder waar. Een begrijpend `hmmm` of bevestigend knikje moet je zien als teken dat men begrijp wat je zegt. De woorden zijn verstaan, maar het misschien logische verband dat de luisteraar het ook eens is met je staat hier los van. Begrepen? :D Dat kan voor nog al wat verwarring zorgen als je enthousiast denkt dat je (eindelijk) eens begrepen wordt om je briljante opmerkingen :D. Tot zover het gemakkelijke deel. Waar een direct Ja-tje best wel voorkomt is NEE niet altijd makkelijk over de lippen te krijgen. Men heeft het niet zo op ongemakkelijke situaties en is bang dat je teleurgesteld wordt met een `harde` nee. Japanners (en vele Aziaten) onder elkaar zien of horen de indirecte hints (vaak) wel, maar iemand die is opgegroeid in het Westen moet het leren met vallen en opstaan. In mijn definitie van beleefdheid heb ik liever gewoon waar het op staat, omdat je mij niet echt van de kaart brengt met een direct eerlijk `nee` . Maar ik begrijp ook wel dat het makkelijker is mijn `software` aan te passen aan die van 125 miljoen Japanners :D. De langer je hier bent de beter het gaat. Men ziet uiteraard ook dat je geen Japanner bent. Het toverwoord is `Muzukashii`. Als je hoort dat je verzoek `een beetje` muzukashii (=moeilijk) is dan kan je dat cultureel vertalen in `vergeet het maar`. Ik zou ook niet te veel hoop putten uit `we denken er over na`. Afhankelijk van je beleving maak dit alles het land interessant of lastig. Het is iedere keer eigenlijk een klein toneelstukje, waarbij beide weten dat er `nee` bedoeld wordt maar dan niet zullen zeggen. In een stad als Osaka staat men juist wel bekend om hun onjapanse directheid. Een ander grappig fenomeen is de telefoon`Hai` (=ja). Als je iemand `afluistert` die zelf een verhaal aanhoort hoor je als enige geluid vele Hai`s. Dit om de verteller iedere paar seconden aan te geven dat je luistert. Is het allemaal een beetje duidelijk nou? Ja of nee :D

Leven onder een vergrootglas

2006-11-14T10:23:00.000+09:00

Shido Nakamura geeft de serieuze (roddel) pers de tijd van hun leven. Hij is hier `iemand` uit een beroemde kabuki (=traditioneel theater) familie. Je mag z`n naam gelijk weer vergeten, maar hij vormt een aardige kapstok om het Japanse leven duidelijk te maken. In het kort: z`n vrouw wil scheiden. Nou en denk je misschien? Nou dat ligt hier iets anders. Iets wat begon als een sprookje begint een spannend drama-soap te worden. Hij en z`n vrouw Yuko speelde een koppel in een echte snotterfilm en toen de camera`s stopten gingen zij verder. Een droomhuwelijk was geboren. Sentimentele Japanners pakte de tissues maar weer eens. Haar dood was dus echt gespeeld! Alleen nu blijkt onze Shido meer vrouwen leuk te vinden en dat kunnen echtgenotes, op een of andere manier, altijd maar matig waarderen :D. Nu een scheiding is aangevraagd zoomt heel Japan erop in. Trots en eer staan op het spel. In de hogere kringen van de maatschappij zijn de marges traditioneel wat ruimer, maar voor Yuko dus niet. Over een andere borrelende echtscheidingsvulkaan uitbarsting kom ik nog wel eens terug. Als roddeljournalist kan ik melden dat hij inmiddels smeekt om die papieren door te scheuren. Terwijl ik De Dijk `een man weet niet wat hij wil` in gedachte zachtjes hoor zingen zullen we zien of alle sprookjes goed aflopen. Hey wat doet die olifant hier :D

De uitnodigende kat

2006-11-13T14:05:00.000+09:00

Het kan je bijna niet ontgaan in Japan. Manekineko`s zijn de stille hoop voor menig winkel of restaurant. Binnen of buiten. Prominent groot of subtiel klein in de etalage. Je ziet ze overal. Soms zelfs met onvermoeibare zwaaibewegingen waar Beatrix jaloers op zal zijn. De linkerpoot (voor de kijkers rechts :D) omhoog nodigt je uit binnen te komen. Maar ik zie er meer met de rechterpoot in de lucht wat geld en geluk brengt. Of je wens ook altijd uitkomt is de vraag. Je moet er wel wat meer voor doen lijkt me. Soms zie ik ze ook bij de stoffige `papa-mama` zaakjes die wel iets meer nodig hebben om het geluk te beïnvloeden. Maar laat ik niet te realistisch (Nederlands?) zijn en iedereen het beste wensen. Er zijn nog veel meer voorbeelden van talismannen te geven, waar ik je ongetwijfeld eens mee lastig zal vallen. In Osaka is de kat geboren wat me niet geheel toevallig lijkt. De stad staat juist bekend om zijn `onjapanse` zakelijkheid. Die andere beroemde kat `Hello Kitty` is geen familie van manekineko, maar heeft wel duidelijk de basisprincipes van geld en geluk begrepen. Kan jij ook wel wat geluk gebruiken? Zet je kat in het raam, misschien helpt het :D

Parkeren doe je zo

2006-11-12T10:15:00.000+09:00

Japanners doen het achteruit. Het viel me altijd op hoe het parkeer ritueel hier in zijn werk gaat. Ik zie vaak wat gestuntel en twee of drie keer heen en weer steken om met een tevreden gevoel uit te stappen. Bedenk voor het totale plaatje dat de parkeerterreinen vaak ruim zijn opgezet (niet in de grote steden!). Het klopt dat je makkelijk weer weg kan rijden, maar als notoire vooruit parkeerder ben ik zeker sneller. Het kan best dat er regionale verschillen zijn, want op Hokkaido heb ik veel lotgenoten. Dit verhaal klinkt misschien wat flauw, maar niets is minder waar. Er is een revolutie gaande! Ingenieurs van Honda en Toyota zagen hetzelfde. Hun slimme observaties op parkeerplaatsen en elders levert zoals vaak oplossingen op. Want tot mijn verbazing zag ik een Honda reclame voorbij komen waar het ei van Columbus gevonden is. Puur toevallig is de commercial in Amsterdam opgenomen, waar een Japanse schone haar auto vlekkeloos `laat` inparkeren voor een gezellig Hollands terrasje. File parkeren of achteruit met een druk op de knop. Je auto neemt de controle volledig over. Als volgende stap lijkt het me aardig dat ik voor de ingang uitstap en dat de auto zichzelf parkeert. En me weer oppikt uiteraard. Klinkt dat onhaalbaar? Ik durf het niet meer te zeggen. Een ander parkeer observatie schiet me opeens te binnen. Typisch Japans voor mij. Twee bussen moesten even aan de kant worden gezet om te wachten op wat schoolkinderen. Volgens goed gebruik achteruit, waarbij de ene chauffeur de ander duidelijk assisteert. Zo ver niet geks, maar het grappige (voor mij dan) zit `m in de enorme haast die ze hadden. Nadat de eerste bus stond wisten de heren niet hoe snel ze rennend naar de andere bus moesten om ook die onder luide coaching op z`n plek te krijgen. Bedenk dat dit gebeurde met een extreem hoge luchtvochtigheid in Kyoto en dat ze voor niemand in de weg stonden of dat de kinderen al ongeduldig stonden te wachten. Rennen en zweten. No, this is no Jamaica man! :D

Natte krant

2006-11-11T11:55:00.000+09:00

De inspiratie voor vandaag werd vanochtend heel vroeg bezorgd. Door hevige regen en wat gedonder wist de bezorger de krant toch kurkdroog af te leveren. Dit doordat ze de krant dan netjes verpakken in een plastic hoesje. Het lijkt er verdomd veel op dat iemand het weerbericht (wat praktisch altijd klopt) in de gaten houd en er dan voor zorgt dat je niet teleurgesteld wordt. Geen natte krant half uit de bus dus. Op zaterdag heb je er ook een grote stapel folders bij trouwens. Dat schijnt hier goed te werken voor de lokale middenstand. De supermarkten, mobiele telefoon en andere electronica schreeuwen om je aandacht. Initiatieven als Nee-stickers zoals in Nederland zijn mij niet bekend. Al die folders en de vele trendy magazines zorgen menig treehugger koude rillingen. Zo genoeg geschreven. Eindelijk tijd de krant te lezen......okay plaatjes kijken dan :D

Ja, maar ....de trein was te laat

2006-11-10T08:48:00.000+09:00

Dat kan niet! Je zal iets beters moeten verzinnen, want deze smoes werkt niet in Japan. Ik kan niet zeggen dat ik echt een verstokte treinfan ben, maar er valt in Japan heel weinig tegen reizen per trein in te brengen. De stiptheid is ongewoon goed. We praten over secondenwerk geen minuten. Door de vele treinen die er rijden hoef je ook nooit meer in zo`n handig spoorboekje te kijken. Een Nederlandse machinist rolt tegenwoordig onder luid applaus het station binnen als hij op schema ligt. Of heb ik iets gemist en rijdt alles dit jaar op tijd? Misschien zit een nominatie voor `machinist van de maand` er wel in als je vaak op tijd bent. Hier zal `vaak op tijd` een reden voor ontslag kunnen zijn. De keerzijde van de super stiptheid is alleen wel dat het een obsessie is geworden. Zo kan het gebeuren dat de druk van een mogelijke reprimande de veiligheid in gevaar brengt. Niet dat er veel ongelukken zijn hoor, maar vorige jaar veroorzaakte een jonge machinist een grote crash in een poging een minimale achterstand in te lopen. Wel 90 tellen. Als je in de trein zit valt op dat je (bijna) nooit een telefoon hoort. Laat staan dat de hele wagen weet waar het gesprek over gaat. Bellen is er verboden wat gelijk het succes van mobiel internet verklaard. Als je ziet hoe razend snel men een mailtje typt verraad dat veel ervaring. Of ben ik de enige die zo langzaam is :D. Lezen van (heftige) manga strips of staand slapen zijn andere rituelen in de spits. Over slapen tik ik nog wel eens een blogje vol, maar dit wil ik jullie niet onthouden. Veel kantoorwerkers pakken snel een ring om vervolgens in 5 seconden hun hoofd te zien buigen. Even een momentje rust. Hoewel het soms lijkt op diepe slaap weet men precies waar hun station is. Daar had ik in het verleden nog wel eens moeite mee. Voeten op de bank zal de meest stoere bink zelfs niet in zijn hoofd halen. Normen en waarden die bijna uit een verleden lijken. Als laatst zag een aardig electronisch foefje om alle bankjes snel om te draaien aan het eind van een lijn. Dan hebben we allemaal weer ons favoriete plekje. Pas alleen op met opstaan, want je stoot snel je hoofd!

Nijntje in Japan

2006-11-09T17:20:00.000+09:00

Overal kom je `ons` populaire konijntje hier tegen. Alleen gaat Nijntje hier door het leven als Miffy. Of beter gezegd Miffy-chan. Ik schat zo in dat Dick Bruna hier een van de best bekende Nederlanders is. Ik zal je niet vermoeien met cijfers, maar weet wel dat de `karakters` hier echt big business zijn. Je kan het zo gek niet verzinnen of er bestaat een Miffy-variant van. Van eetstokjes, koekjes, hondenschoentjes, shampoo etc tot ook veel artikelen voor volwassenen. Het zal me niet verbazen als er ook condooms zijn :D. Het is hier verre van kinderachtig voor (jonge) vrouwen om iets van Hello Kitty, Winnie the Poeh, Snoopy etc te hebben. Dat is best even wennen als je dat voor het eerst ziet, omdat je in Nederland geen schooldag zou overleven met je Barbapapa broodtrommeltje. Anders zullen collega`s misschien wel aan je verstand gaan twijfelen of geef ik nu gelijk mijn eigen vooroordelen weg :D. Trouwens ook jongens die stoer en cool denken te zijn kunnen gerust een grote knuffel aan hun mobieltje hebben hangen. Soms ook nog eens groter dan de telefoon zelf. En van een auto met meer dan 20 Winnie the Poeh`s op het dashboard kijk ik niet meer op. Over het hoe en waarom is veel gezegd door mensen die er veel meer van weten, maar de volgens mij unieke Japanse term `kawaii` heeft Dick Bruna een vet pensioen opgeleverd. Het betekent zoiets als superschattig en als je het voor elkaar krijg zoiets hier te verkopen blijf je lachen. Alleen is het verschil tussen een opgewekt `kawaii` en een net-niet bijzonder klein voor de liefhebbers. Over die kieskeurigheid valt veel te vertellen, maar dat houden we maar even als cliffhanger voor een andere keer :D

Vragen kan altijd

2006-11-01T14:00:00.000+09:00

Japan is een boeiend land. Vol extremen. Regelmatig post ik verhaaltjes over het dagelijkse leven in Japan. Hopelijk vind je het leuk, want daar doe ik het uiteindelijk voor. Ik probeer juist de niet toeristische kant van Japan te laten zien door de ogen van een Nederlander. Als je beetje op de site hebt rondgeneusd en eigenlijk iets anders had willen weten dan kan je altijd een berichtje sturen. Ik ben dus niet de VVV van Japan (er wordt gewerkt aan een reistips blog), maar als je nieuwsgierig bent over iets uit het dagelijkse leven kan ik daar eens een postje aan wagen. Ik beloof echter niets en weet lang niet genoeg van alles om daar over te schrijven, maar wie weet breng je me op een idee en leren we allebei iets. Dus wees niet verlegen en vraag wat je altijd al had willen weten over Japan. Ik wacht op je `comment`.

Overzicht alle Japanse posts

2006-11-01T01:00:00.001+09:00

(regelmatig bijgewerkt)

Augustus 2007
Spiegel auto: Rijden op smalle wegen met spiegels als hulpmiddel
Liefde is de naam: achter bijna iedere naam schuilt een diepere betekenis
Modern geheugensteuntje: een nieuw soort zwart/wit blokjes worden steeds populairder

Juli 2007
Verrassend fris: het assortment frisdranken is continue in beweging met verrassende smaken
Schattige wasknijper: kawaii is een belangrijk fenomeen voor de (vrouwelijke) bevolking
Wat geef ik nu weer: geven zit de Japanner in het bloed en anders is er vast wel een regel voor
Lekker plastic: zelfs de presentatie in de etalage is tot perfectie verheven
Wasbak of babybad: de onbekende kant van de Japanse keuken. De letterlijke kant.
Druk je stempel: een handtekening is ondergeschikt aan je eigen stempel

Juni 2007
De witte handschoen: een fenomeen wat van politie agent tot bergbeklimming is doorgedrongen
Bus rituelen: een praktische handleiding voor het openbaar vervoer
Eten met je ogen: de presentatie van gerechten blijft een prettige dagelijkse ervaring
Goed Miss: waarom men klaagt over de echtheid van de Japanse Miss Universe
Parapluisme: nergens ter wereld gebruikt men de plu meer dan in Japan
Steun woord en boek: oproep aan de lezer om een J-NL woordenboek initiatief te steunen

Mei 2007
Dood door overwerk: een maatschappelijk verschijnsel met gevolgen
Balletje balletje: gokken als national stress medicijn
Boodschappen doen: supermarkten zeggen veel over een land
Lekker vers: hoe ver kan je gaan om de ultieme versheid aan tafel te presenteren
Held op slippers: een beschrijving van een dagelijkse gewoonte

April 2007
Fiets? Iets of niets: fietsen in een stad is een ware overlevingstocht
Kinderwagenloosheidsgehalte: een opvallend cultureel verschil
Wegcijferen voor gevorderden: tussen wat men zegt en denkt en de verwarring daarover
Groot licht: sfeer verlichting is een vreemd begrip in vele huizen
Lelijk stroom: een verhaaltje wat in ieder toeristisch boekje ontbreekt
Praten in geluiden: over gevoels termen om iets duidelijk te maken
De slimme weegschaal: een typisch kaizen voorbeeld dat veel meer dan enkel je gewicht meet
Koffie, bier & chocolade: Nerderlandse invloeden in het japan van vandaag

Maart 2007
De knappe kapper kapt: de ene haarsalon is duidelijk de ander niet
Ha ha hatjoe: een blunder van de overheid zorgt voor veel hooikoorts klachten
Heisei 19 of toch 2007: de oude manier van tellen wordt nog steeds soms gebruikt
100 Yen paradijs: de perfecte winkel voor de kleine beurs
Vol en leeglopen in de bar: Izakaya is een de perfecte plek om spanningen te ontladen
Sushi politie naar Holland: ook buiten de landsgrenzen probeert men het eten te controleren
Rechterbaan toerisme: een gewoonte die wat ongewoon is voor mij
Gezond wit kleurtje: hoe men de zon vaak het liefst ontwijkt in plaats van opzoekt

Februari 2007
Automaat voor alles: het land is absolute koploper in der wereld als het om automaten gaat
Leven met aardbevingen: hoe gaan de Japanners om met de continue dreiging
De klant is koning: de dagelijkse aandacht blijft zorgen voor een lach
Tanken als pitstop: de full service benzine pomp blijft je verrassen
Heerlijke zalm voor een koopje: de vis wordt hier niet duur betaald
Slow fast food: Mosburger als heerlijk antwoord op McDonalds
Schoon in bad: wasrituelen hebben een diepe en lange historie

Januari 2007
Japans Engels: voor een land wat ieder foutje serieus neemt een opmerkelijk fenomeen
Het tissue issue: de tissue komt veel voor in het dagelijks leven
Noedel geluiden: eten van noedels is een vak apart met veel geluiden
Beleefd op weg: ook op straat merk je de Japanse hoffelijkheid nog volop
Speciale sushi maag: op de een of andere manier kan een Japanner heel veel eten
Boeken zoeken: de ervaringen van de verbaasde Hollander in een boekenwinkel
Bloedgeheim: je bloed vertelt alles over wie je bent
Chindogu maffe uitvindkunst: de kunst van het maken van zinnige onzinnige dingen
Geluk in een tas: het nieuwjaar begint voor vele in overvolle winkelcentra

December 2006
Kusdrempel: kussen is nog steeds een taboe in veel situaties
Hollandse reuzen: K-1 boksers uit Nederland zijn hier `wereldberoemd`
Grenzeloos vertrouwen: internet aankopen kan je op vele manieren ook achteraf betalen
Natto? Japanse drop: een typisch lokaal produkt wat je heerlijk vind of erg smerig
Schooluniform uniform?: het lijkt erop dat de uniformiteit op scholen langzaam verdwijnt
Help! ik ben het: met geraffineerde trucs worden de goedgelovige Japanners opgelicht
De `Franse` bakker: hoe de boulangerie in het Japans vertaald is
Oude bloemen: kan je bijna uitgebloeide bloemen nog verkopen?
Kerst is sfeer: niet katholieke Japanners houden van ook van kerstmis
Hurken of warme billen: wc`s zijn er in vele soorten in Japan. Heel oud tot heel modern
Moment van de waarheid: Een beladen boksgevecht wat stof deed opwaaien
Samurai. De Japanse handleiding: Over de invloed uit het verleden op het Japanner zijn
Vrienden voor het leven: Pankun is een razend populaire chimpansee op tv

November 2006
Nijntje in Japan: Kindervriend Nijntje als Miffy-san en de schattigheid cultuur
Ja maar..de trein was te laat: over stipte treinen en staand slapende mensen
Natte krant: over de plastic zakjes service bij regenachtig weer
Parkeren doe je zo: achteruit in parkeren is normaal en kan zelfs automatisch
De uitnodigende kat: Manekineko als bijgeloof voor geld en geluk
Leven onder een vergrootglas: beroemd acteurs koppel heeft breed uitgemeten problemen
Ja en Nee: over de verschillen van deze zo simpel lijkende woorden
Geldzaken: Rituelen met geld tellen en teruggeven in winkels
Kom NU voor je vaderland: een opmerkelijke service om een meer Japanners te krijgen
Rundermassage: een opmerkelijk verhaal over het beroemde Matsusaka rundvlees
Irrashaimasse. Bestaat te beleefd?: In winkels word je overal heel netjes welkom geheten
Internet op z`n Japans: verrassend service met overnachtingsmogelijkheden en massage
Rijst. Veel meer dan eten: rijst heeft een diepe bepalende betekenis voor de groepscultuur
Schoonheid der seizoenen: de jaargetijden hebben voor Japanners vaak een speciale betekenis
Hondsdolheid: huisdieren worden soms wel heel erg vertroeteld door hun baasje

Algemeen
Vragen kan altijd: een vraag formulier voor verzoekjes en opmerkingen
Beste links over Japan

Beste Links

2006-11-01T01:00:00.000+09:00

Links
Uchiyama: veel informatie in Nederlands over cultuur, samenleving, eten, etc.
Geo links heeft ook veel nuttige en handige links over Japan
Leuke site gemaakt voor kinderen, maar ook aardig voor volwassenen
Siebold Huis: Website van het Leidse museum over geschiedenis met Japan
Shofukan: Japans cultureel centrum in Rotterdam
Wikipedia Nederland: vrije encyclopedie over Japan
Spreekwoordenboek Nederlands - Japans
Je naam in het Japans

Persoonlijk
Website van een bankier over het leven in Japan van 1955 tot 1960
Leven in Tokyo door Vincent (tip: wekelijkse nieuwsbrief over Japan)

Startpagina`s
Japan begint hier
Startpagina Japan
Japan Start Belgie
Nippon Startkabel

Links (Engels)
Web Japan: Veel goede links over Japan (leven, kunst, media, statistieken, economy, etc)
Japan Guide veel links over wonen, werken en veel meer Japan
About Japanese links: Taal, wonen, werken, cultuur, etc
Japan Zone: Entertaiment nieuws, cultuur, sport, etc
Wikipedia Engels: vrije encyclopedie over Japan
Worldfact book: overzicht van Japanse politiek, natuur, economie, communicatie
Asiaprofile: Japan yellow pages met links over politiek, media, handel, zoekmachines
Uitgebreide studie over het Japanse leven, cultuur en geschiedenis
Real Japan: Close up van het dagelijkse leven in Osaka
Nipponia website van magazine gemaakt voor buitenlanders
Shopping site met veel links. Gemaakt voor kopers buiten Japan
Secret Japan: Ruim 100 goede (verborgen) onsen tips
Things Japanese: Trouwen in Japan
Leerzame website over Japanse cultuur
Tokyo Free Press: Site van een kritische journalist
J-Help: hulpbron voor de internationale gemeenschap
FactMonster: Informatie over de samenleving
Kodansha boeken over Japan
Japanese lifestyles: links naar mode, cultuur, eten en meer
Japanese Streets: over mode trends in de steden
WhatJapanThinks: vele kleine leerzame onderzoekjes over dagelijkse onderwerpen
iKjeld: Nieuws en foto`s uit Japan door Nederlandse journalist Kjeld Duits (nieuwsbrief)
J-Pop Asia: Vele muziek video`s uit Japan. j-pop, j-rock, j-rap
Japan National Tourist Information
Wereld erfgoed in Japan

Handig
Vertaal woorden of teksten naar Japans (of andere taal)
Check of een naam voor man, vrouw of familie is
Mijn lenspagina op squidoo
Google resultaten over de blog
Yahoo resultaten over de blog

Blogs
Tokyo Vincent
Sam in Nagoya
Micheal in Osaka
Van hier tot Tokyo
Annabelle in Japan
Oost ontmoet West
One Dutch too much
Vincent in Japan (deels NL)
Het leven zoals het is: Japan
Ruben draait iedere steen om
Blogjes van een savannebewoner
Reis naar de opkomende zon
Een Belg die de weg kwijt is
David`s blog in Matsumoto
Student Japanologie Wim
Met een pen in Japan
Caroline in Osaka
Een Belg in Japan
Tine gaat op reis
Frank in Japan
Hans in Tokyo
Kees op pad
Japan and I

Alleen de beste links over Japan. Over cultuur, samenleving, geschiedenis, economie, politiek en meer. Geen specifieke toeristische links. Weet je een goede link? Als je denkt dat hij hierbij past hoor ik het graag. Bij voorkeur Nederlandse informatie.