Wild slapen

Slapen op de traditionele Japanse manier zou je wel een soort indoor kamperen kunnen noemen. Met je futon op de tatami mat slapen zal voor vele een kampeer gevoel opleveren, maar voor het echte kamperen gaat de Japanner uiteraard naar buiten. Het probleem is echter altijd tijd. Als we de rondtoerende pensionado`s even buiten beschouwing laten zijn vooral de officiele vrije dagen beschikbaar. Of het weekend voor uitjes met (luidruchtige) vrienden of familie. En dan moet het ook nog eens lekker weer zijn uiteraard, want de luchtvochtigheid maakt het lang niet overal geschikt om te overnachten in de natuur. Reken dus niet op campings overal. Een plek waar je zeker naar hartenlust je tentje kunt opzetten is Hokkaido. In het seizoen uiteraard wat voor iedere plek weer iets anders lijkt. Zoals overal zijn er campings in vele soorten en maten. Vaak zonder douche gelegenheid, maar dan vaak wel met een onsen in de buurt als veel beter alternatief. Of dacht je dat men ongewassen ging slapen!! Er zijn genoeg mooie plekken waar etenswaren mee je tent in nemen sterk afgeraden word. De reden is mogelijk wild in de buurt die ook wel eens wat anders wil eten :D. Echt wild dus zoals beren, herten of vossen. Ik kan je verzekeren dat je recht op in je bed zit als je wat geritsel en voetstappen rond te tent hoort als je ergens in een nationaal park overnacht. Er zijn erg mooie plekjes te vinden, maar die heb je dus niet altijd alleen. Soms dus beren of ander gespuis. Maar in drukke tijden tref je vele, waarschijnlijk bbq-ende, Japanners aan. Mijn persoonlijke hoogtepunt is het observeren van de aankomende familie. Iedereen heeft een goede uitrusting bij zich, maar vooral als de witte handschoenen te voorschijn komen wordt het leuk. Terwijl de Hollander met gemak die haring de grond in duwt, zal dit keurig met handschoenen aan en hamertje gebeuren. Om vervolgens alle scheerlijnen ook nog eens heel netjes af te stellen voor die ene nacht. Uiteraard overdrijf ik iets, maar het ziet er nooit lekker ontspannen uit. De bij ons geliefde sleurhut is hier niet bekend, maar er zijn genoeg (steeds meer) ouderen die een kamper aanschaffen om het mooie land door te gaan. Een soms aardig alternatief kan ook een eenvoudig huisje zijn. Een houten tent zeg maar, want de eigen voorzieningen zijn vaak beperkt. Maar het is in ieder geval beer-proof moet je maar denken :D Voor degene die toevallig ooit plannen hadden, net als ik, om Shodoshima eens te bezoeken zullen vast verbaasd zijn als ze daar de Dutch Pancake Camping aantreffen. Wat wil een mens nog meer. Mooie natuur en pannenkoeken als het ultieme kampergevoel! En tenslotte kan ik met een gerust hart melden dat ook hier badminton gespeeld wordt :D

Parkeren doe je zo

Japanners doen het achteruit. Het viel me altijd op hoe het parkeer ritueel hier in zijn werk gaat. Ik zie vaak wat gestuntel en twee of drie keer heen en weer steken om met een tevreden gevoel uit te stappen. Bedenk voor het totale plaatje dat de parkeerterreinen vaak ruim zijn opgezet (niet in de grote steden!). Het klopt dat je makkelijk weer weg kan rijden, maar als notoire vooruit parkeerder ben ik zeker sneller. Het kan best dat er regionale verschillen zijn, want op Hokkaido heb ik veel lotgenoten. Dit verhaal klinkt misschien wat flauw, maar niets is minder waar. Er is een revolutie gaande! Ingenieurs van Honda en Toyota zagen hetzelfde. Hun slimme observaties op parkeerplaatsen en elders levert zoals vaak oplossingen op. Want tot mijn verbazing zag ik een Honda reclame voorbij komen waar het ei van Columbus gevonden is. Puur toevallig is de commercial in Amsterdam opgenomen, waar een Japanse schone haar auto vlekkeloos `laat` inparkeren voor een gezellig Hollands terrasje. File parkeren of achteruit met een druk op de knop. Je auto neemt de controle volledig over. Als volgende stap lijkt het me aardig dat ik voor de ingang uitstap en dat de auto zichzelf parkeert. En me weer oppikt uiteraard. Klinkt dat onhaalbaar? Ik durf het niet meer te zeggen. Een ander parkeer observatie schiet me opeens te binnen. Typisch Japans voor mij. Twee bussen moesten even aan de kant worden gezet om te wachten op wat schoolkinderen. Volgens goed gebruik achteruit, waarbij de ene chauffeur de ander duidelijk assisteert. Zo ver niet geks, maar het grappige (voor mij dan) zit `m in de enorme haast die ze hadden. Nadat de eerste bus stond wisten de heren niet hoe snel ze rennend naar de andere bus moesten om ook die onder luide coaching op z`n plek te krijgen. Bedenk dat dit gebeurde met een extreem hoge luchtvochtigheid in Kyoto en dat ze voor niemand in de weg stonden of dat de kinderen al ongeduldig stonden te wachten. Rennen en zweten. No, this is no Jamaica man! :D