Druk je stempel

Voor het openen van een bankrekening of ander officieel gebeuren is de hanko onmisbaar. Deze persoonlijke stempel is vergelijkbaar met onze handtekening. Niet alleen Japanners, maar ook voor vele andere Aziaten zoals Chinezen (waar het vandaan komt) en Koreanen is dit normaal. Ook bij kunst zal dat rode stempeltje ook vast wel eens zijn opgevallen, omdat het vaak een mooi contrast vorm met de compositie. Voor de echt belangrijke zaken gebruikt men een speciaal handgemaakte variant. Deze jitsu-in is uniek en ook officieel geregistreerd. Voor de snelle krabbel om bijvoorbeeld een pakketje van de postbode in ontvangst te nemen heeft men vaak een goedkope standaard stempel op zak. Deze zijn bij iedere 100 yen store te krijgen. Tenminste als je een echte Japanse naam hebt zoals Sato, Suzuki of Takahashi (de top 3) is het geen probleem. Iedere buitenlander die in Japan woont kan ook eigenlijk niet zonder en moet er dus een speciaal laten maken. Met katakana moet er dan een zo goed mogelijke vertaling plaatsvinden, die in vele gevallen wat langer zal uitvallen dan de gemiddelde Japanse stempel. Eigenlijk wel makkelijk dit systeem als je net als mij een wat moeite hebt om die handtekening telkens exact hetzelfde te zetten. Alleen even opletten of je de stempel niet op z`n kop zet :D

Geldzaken

Betalen. Ook in Japan een allerdaags ritueel, maar uiteraard net even anders. Het is gebruikelijk dat je het geld in een schaaltje of bakje doet waarna de cassière het oppakt. Het duurde lang voordat ik dit automatisch deed, omdat de neiging het te geven nu eenmaal `gewoon` is. In zo`n geval zie je vaak dat je verzocht wordt het schaaltje te respecteren. De verklaring dat je duidelijk kan zien wat je geeft is helder, maar ik sluit niet uit dat het (hand)contact wat gemeden wordt. In een lokaal winkeltje had ik alleen juiste een onaardige ervaring met het oude`kassameisje`. Mijn net aangeleerde gedrag werd juist niet op prijsgesteld en kwam vrees ik wat arrogant over door het geld op de toonbank te leggen. Kortom: geen bakje volg dan je gevoel. Je kunt er zeker op aan dat wat je terug krijgt correct is. Ieder risico van een telfout is uitgesloten. Dit doordat de kassa soms automatisch het juiste wisselgeld al geeft en anders wel door het 1 of 2 maal natellen (ook bij de computergestuurde kassa!) voordat het hardop tellend aan je wordt gegeven. Als we inzoomen op de volgorde van teruggeven zie je een aardig vast detail. Eerst krijg je de zorgvuldig getelde biljetten en daarna de kassabon met kleingeld erop. Misschien heb je niet eens in de gaten maar er zit een goed idee achter. Eerst kan je de biljetten in het juiste vak opbergen en terwijl je het muntgeld vakje opent volgt het kleingeld snel. Tja het is echt geen probleem om zo`n blogje vol te schrijven :D. Het verschil zit hem in de details.

Parkeren doe je zo

Japanners doen het achteruit. Het viel me altijd op hoe het parkeer ritueel hier in zijn werk gaat. Ik zie vaak wat gestuntel en twee of drie keer heen en weer steken om met een tevreden gevoel uit te stappen. Bedenk voor het totale plaatje dat de parkeerterreinen vaak ruim zijn opgezet (niet in de grote steden!). Het klopt dat je makkelijk weer weg kan rijden, maar als notoire vooruit parkeerder ben ik zeker sneller. Het kan best dat er regionale verschillen zijn, want op Hokkaido heb ik veel lotgenoten. Dit verhaal klinkt misschien wat flauw, maar niets is minder waar. Er is een revolutie gaande! Ingenieurs van Honda en Toyota zagen hetzelfde. Hun slimme observaties op parkeerplaatsen en elders levert zoals vaak oplossingen op. Want tot mijn verbazing zag ik een Honda reclame voorbij komen waar het ei van Columbus gevonden is. Puur toevallig is de commercial in Amsterdam opgenomen, waar een Japanse schone haar auto vlekkeloos `laat` inparkeren voor een gezellig Hollands terrasje. File parkeren of achteruit met een druk op de knop. Je auto neemt de controle volledig over. Als volgende stap lijkt het me aardig dat ik voor de ingang uitstap en dat de auto zichzelf parkeert. En me weer oppikt uiteraard. Klinkt dat onhaalbaar? Ik durf het niet meer te zeggen. Een ander parkeer observatie schiet me opeens te binnen. Typisch Japans voor mij. Twee bussen moesten even aan de kant worden gezet om te wachten op wat schoolkinderen. Volgens goed gebruik achteruit, waarbij de ene chauffeur de ander duidelijk assisteert. Zo ver niet geks, maar het grappige (voor mij dan) zit `m in de enorme haast die ze hadden. Nadat de eerste bus stond wisten de heren niet hoe snel ze rennend naar de andere bus moesten om ook die onder luide coaching op z`n plek te krijgen. Bedenk dat dit gebeurde met een extreem hoge luchtvochtigheid in Kyoto en dat ze voor niemand in de weg stonden of dat de kinderen al ongeduldig stonden te wachten. Rennen en zweten. No, this is no Jamaica man! :D