Mag ik betalen?

Kan je je een ruzie bij de kassa voorstellen? Vast wel. Een ruzie over betalen kan ook in Japan voorkomen, maar in dit geval wel heel anders. De ruzie ging namelijk over iemand die wilde betalen. Uhhh....inderdaad net even anders. Een ooggetuige verslag dan maar. Een Japans gezinnetje met twee jonge kinderen (niet van deze foto) had het hart gestolen van de eigenaar van een noedel bar. Dit door het simpele feit dat men pas begon te eten nadat ieder zijn gerecht voor hem had staan. En nadat er een Itadakimasu!!! uitgesproken was begon men te eten. Om vervolgens na afloop netjes in koor Gochisosama te roepen wat een beleefdheid is die zelfs in Japan menig chefkok doet verrassen. Na het maal was vader reeds met de kids naar buiten toen hij tot zijn grote verbazing merkte dat zijn vrouw ruzie had met de eigenaar. Terwijl je je amper een aardiger oogde beschaafde dame kon voorstellen. De eigenaar was een blij man door het familie bezoek. Hij wilde niet dat de vrouw betaalde. Ze hadden al ruimschoots betaald door hem een gelukkig moment te bezorgen. Okay, prima zal een Hollander wellicht verbaasd denken om na een bedankje de zaak te verlaten. Maar deze vrouw reageerde erg Japans wat niet echt verrassend is natuurlijk :D. Zij stond erop dat ze gewoon de noedels kon afrekenen en creerde daarmee een patstelling. Haar geld werd keer op keer geweigerd door de trotse man. De echtgenoot bracht gelukkig een oplossing waarbij beide partijen vrede hadden. Namelijk een 50-50 deal. Tja zoiets kan volgens mij ook alleen maar hier. Een Japanner voelt zich duidelijk niet om z'n gemak als hij iets krijgt. Bang om daarmee een schuldgevoel op te bouwen. Dit soort tafereelen heb ik zelf ook wel eens behoorlijk fout ingeschat. Tenminste door Japanse ogen. Na afloop van een etentje waarvoor ik was uitgenodigd reageerde ik iets te Hollands door de suggestie dat een ander zou betalen zonder aandringen gelijk te aanvaarden. Zoiets gaf wat verbaasde blikken. Was dat nou 'gewoon' een onwetende buitenlander of een arrogante onbeleefde gast? Ik hou het zelf op het eerste :D Eigenlijk moet je verplicht een klein toneelstukje opvoeren om na 2 of 3 keer niet meer zo aan te dringen dat jij wilt betalen waarmee iedereen tevreden is. Simpel..... als je het eenmaal weet!

Bus rituelen

Ook het hele stadsbus gebeuren is net weer even anders dan in de lage landen, dus leek het me aardig om daar eens iets over te vertellen. Het begint bij het instappen wat je achterin doet. Daar haal je een simpel kaartje uit de machine met enkel een nummer erop. De logica hiervan wordt duidelijk als je een groot scherm voorin de bus ziet. Daar kan je bijhouden wat het tarief voor jouw ritnummer is. Deze tussenstand verspringt per zone, maar geeft je genoeg tijd om je yen muntjes gepast gereed te hebben. Dit gepast betalen is `vereist` dus is voldoende klein geld wel handig. Je kan ook zoals vele snel even 1000 yen bij een machine wisselen. Japanners doen dit wel op een moment dat ze de rij niet ophouden trouwens. Even wisselen op het moment van betalen vinden ze niet netjes tegenover anderen. Als je halte er aan komt en je moet afrekenen gooi je het kaartje en het gepaste geld samen in een gleuf naast de chauffeur en daar ziet iets handigs in wat snel je geld telt en checkt of het genoeg is waarna je de beste man met zijn witte handschoentjes en echte pet bedankt en uitstapt. Ik begin me tijdens het opschrijven van die laatste zin eigenlijk af te vragen of er eigenlijk wel iets speciaals in de machine zit. Misschien gaat men er gewoon vanuit dat je netjes betaald, maar dat moet ik maar eens uitvinden. In steden zoals Kyoto is het een stukje makkelijker doordat je gewoon een vast tarief per rit betaald en zo zullen er nog wel wat uitzonderingen zijn. Verders is de busrit niet zo gek veel anders al rijdt men wel wat netter dan in andere delen van Azie. Ook werd ik eens verrast door een mooie houten vloer in een moderne bus, maar om daar nou over te bloggen.... :D

Geldzaken

Betalen. Ook in Japan een allerdaags ritueel, maar uiteraard net even anders. Het is gebruikelijk dat je het geld in een schaaltje of bakje doet waarna de cassière het oppakt. Het duurde lang voordat ik dit automatisch deed, omdat de neiging het te geven nu eenmaal `gewoon` is. In zo`n geval zie je vaak dat je verzocht wordt het schaaltje te respecteren. De verklaring dat je duidelijk kan zien wat je geeft is helder, maar ik sluit niet uit dat het (hand)contact wat gemeden wordt. In een lokaal winkeltje had ik alleen juiste een onaardige ervaring met het oude`kassameisje`. Mijn net aangeleerde gedrag werd juist niet op prijsgesteld en kwam vrees ik wat arrogant over door het geld op de toonbank te leggen. Kortom: geen bakje volg dan je gevoel. Je kunt er zeker op aan dat wat je terug krijgt correct is. Ieder risico van een telfout is uitgesloten. Dit doordat de kassa soms automatisch het juiste wisselgeld al geeft en anders wel door het 1 of 2 maal natellen (ook bij de computergestuurde kassa!) voordat het hardop tellend aan je wordt gegeven. Als we inzoomen op de volgorde van teruggeven zie je een aardig vast detail. Eerst krijg je de zorgvuldig getelde biljetten en daarna de kassabon met kleingeld erop. Misschien heb je niet eens in de gaten maar er zit een goed idee achter. Eerst kan je de biljetten in het juiste vak opbergen en terwijl je het muntgeld vakje opent volgt het kleingeld snel. Tja het is echt geen probleem om zo`n blogje vol te schrijven :D. Het verschil zit hem in de details.