Bus rituelen

Ook het hele stadsbus gebeuren is net weer even anders dan in de lage landen, dus leek het me aardig om daar eens iets over te vertellen. Het begint bij het instappen wat je achterin doet. Daar haal je een simpel kaartje uit de machine met enkel een nummer erop. De logica hiervan wordt duidelijk als je een groot scherm voorin de bus ziet. Daar kan je bijhouden wat het tarief voor jouw ritnummer is. Deze tussenstand verspringt per zone, maar geeft je genoeg tijd om je yen muntjes gepast gereed te hebben. Dit gepast betalen is `vereist` dus is voldoende klein geld wel handig. Je kan ook zoals vele snel even 1000 yen bij een machine wisselen. Japanners doen dit wel op een moment dat ze de rij niet ophouden trouwens. Even wisselen op het moment van betalen vinden ze niet netjes tegenover anderen. Als je halte er aan komt en je moet afrekenen gooi je het kaartje en het gepaste geld samen in een gleuf naast de chauffeur en daar ziet iets handigs in wat snel je geld telt en checkt of het genoeg is waarna je de beste man met zijn witte handschoentjes en echte pet bedankt en uitstapt. Ik begin me tijdens het opschrijven van die laatste zin eigenlijk af te vragen of er eigenlijk wel iets speciaals in de machine zit. Misschien gaat men er gewoon vanuit dat je netjes betaald, maar dat moet ik maar eens uitvinden. In steden zoals Kyoto is het een stukje makkelijker doordat je gewoon een vast tarief per rit betaald en zo zullen er nog wel wat uitzonderingen zijn. Verders is de busrit niet zo gek veel anders al rijdt men wel wat netter dan in andere delen van Azie. Ook werd ik eens verrast door een mooie houten vloer in een moderne bus, maar om daar nou over te bloggen.... :D

Automaat voor alles

Japan en automaten is een natuurlijke combinatie. De vele (drank) automaten in het straatbeeld maken Japan de onbetwiste koploper hierin. Ruim 5 miljoen zijn er geteld, wat neerkomt op een automaat per 23 personen. Naast de vele frisdrankautomaten (ze werken ook altijd!) zijn er nog veel meer varianten in gebruik. Voor bier, ijs, noodles, sexy boekjes, soep, cigaretten en hoe kan het ook anders rijst. Maar dat is nog lang niet alles. Op de meest gekke plekken staan ze zodat je zelfs boven op een berg na een lange klim een lekker koude Dakara kan pakken. Of je kan warmen aan een warm blikje koffie. Dat is een beetje gek gevoel, maar het scheelt wel sjouwen. Het succes komt vooral ook door de lage criminaliteit om ze te plunderen. Geen zichtbare extra bescherming is te zien, maar soms wel een camera om geen alcohol aan minderjarigen te verkopen. Ook bij wegrestaurants bestel je vaak via de automaat en hetzelfde geldt soms voor onsens en musea. Soms doet dat een beetje overbodig aan met personeel er naast, maar dat verklaard misschien ook wel een beetje dat Japan ondanks de ruime automatisering wat minder efficient is dan wat je wellicht zou vermoeden. Of misschien is het allemaal niet zo zeer bedoeld in plaats van personeel. De laatste trends zijn betalen met je mobieltje (eigenlijk alweer oud) en een mogelijkheid om wisselgeld via een druk op de knop te doneren aan een goed doel. Dat laatste is een heel aardig idee omdat er zo`n 50 miljard (!!) euro per jaar in de automaten wordt gegooid. Het probleem is in Japan nooit waar je een koel drankje in de warme zomer kan krijgen, maar welke van het ruime assortiment het wordt.