Bus rituelen

Ook het hele stadsbus gebeuren is net weer even anders dan in de lage landen, dus leek het me aardig om daar eens iets over te vertellen. Het begint bij het instappen wat je achterin doet. Daar haal je een simpel kaartje uit de machine met enkel een nummer erop. De logica hiervan wordt duidelijk als je een groot scherm voorin de bus ziet. Daar kan je bijhouden wat het tarief voor jouw ritnummer is. Deze tussenstand verspringt per zone, maar geeft je genoeg tijd om je yen muntjes gepast gereed te hebben. Dit gepast betalen is `vereist` dus is voldoende klein geld wel handig. Je kan ook zoals vele snel even 1000 yen bij een machine wisselen. Japanners doen dit wel op een moment dat ze de rij niet ophouden trouwens. Even wisselen op het moment van betalen vinden ze niet netjes tegenover anderen. Als je halte er aan komt en je moet afrekenen gooi je het kaartje en het gepaste geld samen in een gleuf naast de chauffeur en daar ziet iets handigs in wat snel je geld telt en checkt of het genoeg is waarna je de beste man met zijn witte handschoentjes en echte pet bedankt en uitstapt. Ik begin me tijdens het opschrijven van die laatste zin eigenlijk af te vragen of er eigenlijk wel iets speciaals in de machine zit. Misschien gaat men er gewoon vanuit dat je netjes betaald, maar dat moet ik maar eens uitvinden. In steden zoals Kyoto is het een stukje makkelijker doordat je gewoon een vast tarief per rit betaald en zo zullen er nog wel wat uitzonderingen zijn. Verders is de busrit niet zo gek veel anders al rijdt men wel wat netter dan in andere delen van Azie. Ook werd ik eens verrast door een mooie houten vloer in een moderne bus, maar om daar nou over te bloggen.... :D

Rechterbaan toerisme

Het verkeer in Japan is zoals de mensen. Respectvol en beleefd. Alleen heb ik nog wel eens moeite met het onnodig langzaam rechtrijden wat veel andere weggebruikers niet echt als hinderlijk lijken te ervaren. Ik zal voor het gemak er eerst even bijvertellen dat men in Japan links rijdt. Tenminste!! :). Linkerbaan toerisme dus als je het vertaald naar Hollandse wegen. Niet dat ik zo`n typische rode BMW rijder ben, die zijn frustratisch graag met andere deelt hoor :D. Geheel objectief over mezelf gesproken ben ik natuurlijk wel die model chauffeur, die alleen soms net een tikkeltje harder rijdt dan een hoogbejaarde stel die soms wel heel erg ruim van te voren alvast rechts voorsorteert. Deze oude (groeiende) categorie weggebruikers is te herkennen aan hun oranje-gele sticker. Maar ook de groen-gele sticker voor de verse categorie chaufeurs is vaak niet te beroerd om `tijdig` de juiste baan te kiezen. Wat me vooral opvalt is dat niemand er echt een probleem van maakt met toeters of ander verbaal geweld. Omdat er links dan een zee van ruimte is ga ik er dan op z`n Hollands langs waarbij de ogen automatisch even een blik op de coureur van dienst werpen. Dat levert dan vaak een kleine glimlach op, maar ik vraag me wel af hoe dit over 10 jaar zal zijn. Nu kunnen 70 jarigen een rij test doen om een oordeel te krijgen over hun rijgedrag, maar dat is allemaal vrijblijvend. Het is zeker niet zo dat de oudjes het wegennet hier op grote schaal ontregelen, maar sommige hebben duidelijk in een andere tijd hun rijbewijs gehaald. Misschien een uitdaging voor de Japanse auto industrie al zal het me niet verbazen als men er al lang over nadenkt. Robots misschien?

Beleefd op weg

Japanse hoffelijkheid bestaat nog volop. Het land heeft wat dat betreft een reputatie hoog te houden. En ik kan niet anders zeggen dan dat het op de weg ook terug te zien is. Niet dat iedereen je overal gelijk voorrang geeft hoor, maar middelvingers of ongeduldige toeteraars heb ik nog niet mogen ontvangen. Er zijn een paar `dank u` gebaren die ik wel regelmatig zie. Een lichte buiging van de tegenligger als je hem ruimte geeft bijvoorbeeld. En als hij ziet dat er een volbloed Hollander achter het stuur zit lijkt de knik nog iets dieper. Dit alles met gordel en stuur in de weg. Een flinter dun toetertje is ook een optie, maar die techniek heb ik nog niet geheel te pakken. Het wordt dan soms een hard geluid (onbeleefd) of te zacht en dus niet hoorbaar (onbeleefd). Ik behoor daarom meer bij de `gevarenlicht` gebruikers. Gewoon even een knipoog met de lichten lukt me dan nog wel. Niet dat je de hele tijd in de weer bent met deze rituelen hoor, maar ze blijven wel prettig. De taxi chauffeur is ook net even anders dan de gemiddelde collega bij TCA. Alleen moet ik eerlijk zeggen, dat die service wel een fors prijskaartje heeft. Taxi`s zijn hier het duurst ter wereld.