Heisei 19 of toch 2007

Veel is net even anders in Japan, maar dan zal je inmiddels niet meer echt verbazen. Naast de schrijftekens in plaats van ons alfabet zijn soms ook de cijfers net even iets anders dan wat universeel gebruikt word. Ik bedoel de Japanse jaartelling nengo. Want is het nu 2007 of leven we nu in Heisei 19? Het goede nieuws is dat men in veel gevallen de internationale telling aanhoudt, wat het leven voor mij er iets makkelijker opmaakt. Ook nieuwjaar is gewoon op 1 januari. Echter voor officiële formulieren moet ik en ook de meeste Japanners eens goed nadenken voordat je een datum invult. Gelukkig is er vaak een lijstje te vinden die snel 'zegt' dat 1971 bijvoorbeeld Showa 46 is. Als je jezelf nu niet kunt bedwingen om je eigen geboorte jaar te checken kijk dan hier. Voor officiële papiertjes moet dus de keizerlijke telling gebruikt worden. Een niet ongebruikelijk systeem in ook China en omstreken. Japan heeft het ook vandaan, maar wel enigszins aangepast. Het idee is eenvoudig. Bij het aantreden van een nieuwe keizer zet men de teller weer op nul. De huidige keizer Akihito is in 1989 begonnen. En dat maakt dit zijn 19de jaar op de troon. De huidige telling is dus niet letterlijk naar de beste man genoemd, maar betekent zoiets als 'vrede op aarde'. Zijn legendarische overleden vader Hirohito heeft het tot Showa 64 gebracht en heeft daarmee een record te pakken. Als je je met de geschiedenis van het land zou willen bezighouden is het bijzonder handig om beide tellingen naast elkaar te hebben. Akihito is namelijk al de 125ste keizer die op die reset knop heeft gedrukt.

Rijst. Veel meer dan eten

Je zou het niet vermoeden, maar rijst heeft een veel diepere betekenis dan enkel die witte korrels in je kom. Ooit was ik bij de belangrijke Shinto Shrine van Ise (Mie) toen er net een stokoud ritueel aan de gang was voor rijst. De zuster van de keizer leiden die indrukwekkende verering zelf. Men ziet historisch gezien een essentieel verband tussen de natte rijstproductie en de `mentale software` van het volk. Ik zal er niet te diep op ingaan, maar je moet het zoeken in de afhankelijkheid van de arme boeren en de noodzaak tot overleg en harmonie om de oogst op de gezamelijke velden tot een succes te maken. Dat schept een band zal ik maar zeggen en zo is ook gelijk de groepscultuur verklapt. Uit respect voor die kleine witte korrel dien je altijd je kom in de hand te hebben als je eet en je kom niet leeg eten is ook erg onbeleefd. Ik zou deze cultuurdrager zwaar te kort doen met slechts deze post, dus zal ik de komende tijd de rijst wat meer op de korrel nemen.