Geluk in een tas

Op nieuwjaarsdag staan vele meisjes te dringen voor de ingang van de grote warenhuizen. Hun traditie is ook het jaar goed te beginnen met het fukubukuro fenomeen. Vrij vertaald is dit een gelukstas. Bijna alle winkels doen graag mee met deze traditie. Sommigen hebben hun hele assortiment zelfs in afgesloten tassen gestopt. Het idee is dat je `blind` een tas of box spullen koopt voor een grote korting. 50% of veel meer voordeel alleen weet je natuurlijk niet of je alles ook even leuk vind als je de tas thuis opent. Veelal staat de winkelier tevreden bedragen van 10.000 Yen of meer als warme broodjes af te rekenen. Vaak worden er een paar `zekerheidjes` ingestopt en verders kan oude voorraad handig geloosd worden. Er zijn zelfs mensen die bijvoorbeeld bij juweliers hun fukubukuro aanschaffen en alles wat niet naar hun zin is op Ebay weer aanbieden. In de sjieke Ginza buurt in Tokio waar de traditie z`n roots (Meiji periode) heeft was afgelopen jaar een juwelier die een surprise box van 200 miljoen Yen (lees heel veel geld) aanbood. Ik weet niet of iemand die gekocht heeft, maar het zou zo maar kunnen. Als je echt zonder bleek zien zoiets kan afrekenen is het misschien niet eens zo gek wat de inhoud zal zeker een grote waarde hebben. Beleggen voor blinden zal ik maar zeggen. Dit zijn echter absurde uitzonderingen hoor, want 99% van de tasjes en boxen zijn voor de gewone man goed betaalbaar en hopelijk is hij er ook nog eens gelukkig mee. De winkelier is dat zeker :D

Rijst. Veel meer dan eten

Je zou het niet vermoeden, maar rijst heeft een veel diepere betekenis dan enkel die witte korrels in je kom. Ooit was ik bij de belangrijke Shinto Shrine van Ise (Mie) toen er net een stokoud ritueel aan de gang was voor rijst. De zuster van de keizer leiden die indrukwekkende verering zelf. Men ziet historisch gezien een essentieel verband tussen de natte rijstproductie en de `mentale software` van het volk. Ik zal er niet te diep op ingaan, maar je moet het zoeken in de afhankelijkheid van de arme boeren en de noodzaak tot overleg en harmonie om de oogst op de gezamelijke velden tot een succes te maken. Dat schept een band zal ik maar zeggen en zo is ook gelijk de groepscultuur verklapt. Uit respect voor die kleine witte korrel dien je altijd je kom in de hand te hebben als je eet en je kom niet leeg eten is ook erg onbeleefd. Ik zou deze cultuurdrager zwaar te kort doen met slechts deze post, dus zal ik de komende tijd de rijst wat meer op de korrel nemen.