Geluk in een tas

Op nieuwjaarsdag staan vele meisjes te dringen voor de ingang van de grote warenhuizen. Hun traditie is ook het jaar goed te beginnen met het fukubukuro fenomeen. Vrij vertaald is dit een gelukstas. Bijna alle winkels doen graag mee met deze traditie. Sommigen hebben hun hele assortiment zelfs in afgesloten tassen gestopt. Het idee is dat je `blind` een tas of box spullen koopt voor een grote korting. 50% of veel meer voordeel alleen weet je natuurlijk niet of je alles ook even leuk vind als je de tas thuis opent. Veelal staat de winkelier tevreden bedragen van 10.000 Yen of meer als warme broodjes af te rekenen. Vaak worden er een paar `zekerheidjes` ingestopt en verders kan oude voorraad handig geloosd worden. Er zijn zelfs mensen die bijvoorbeeld bij juweliers hun fukubukuro aanschaffen en alles wat niet naar hun zin is op Ebay weer aanbieden. In de sjieke Ginza buurt in Tokio waar de traditie z`n roots (Meiji periode) heeft was afgelopen jaar een juwelier die een surprise box van 200 miljoen Yen (lees heel veel geld) aanbood. Ik weet niet of iemand die gekocht heeft, maar het zou zo maar kunnen. Als je echt zonder bleek zien zoiets kan afrekenen is het misschien niet eens zo gek wat de inhoud zal zeker een grote waarde hebben. Beleggen voor blinden zal ik maar zeggen. Dit zijn echter absurde uitzonderingen hoor, want 99% van de tasjes en boxen zijn voor de gewone man goed betaalbaar en hopelijk is hij er ook nog eens gelukkig mee. De winkelier is dat zeker :D

Internet op z`n Japans

Het ene Aziatische land is (gelukkig) de andere niet en zo krijg je een hele andere ervaring als je een internet cafe bezoekt. Hier geen overjarige computers, trage modem, plastic stoeltjes en harde game geluiden van 10 andere gasten door elkaar heen. In Japan is het internet cafe duidelijk naar een hoger niveau geklommen. Aanvankelijk liep het thuis gebruik verrassend wat achter voor dit electronica land, maar dat komt misschien ook wel door het goede alternatief. De concurrentie neemt elkaars goede ideeën snel over en zo krijg waar voor je geld. Vaak een eigen ruimte voor privacy, een goede stoel, airconditioned en eventueel fleece dekens of warme sloffen als dat te koud is. Een snelle verbinding uiteraard en ook vele dvd`s of (razend populaire) manga boekjes om je te vermaken. Drankjes zijn onbeperkt en `gratis` en je kunt allerlei snacks of maaltijden bestellen (per eigen telefoon). Als je uit gesurft bent kan je soms wisselen naar een relax massage stoel (tip) om je tijd prettig uit te zitten. Drie uurtjes in dit walhalla is 1000 Yen. Het is ook mogelijk om de hele nacht door te gaan want men is altijd (24 uur) open. Er zijn dus mensen, zoals (te) harde werkers die de laatste trein gemist hebben, die overnachten in een stoel voor de computer. Beetje slapen, filmpje kijken, wat noedels wegwerken en je kan weer `fris` aan de slag de volgende ochtend. De onvermijdelijke klantenkaart maakt even snel je post doornemen lastig voor een reiziger. Misschien dat ze in Tokyo wel beter op de toerist inspelen. Je moet eerst een heel traject door om je in te schrijven tot paspoort kopie aan toe. Een opmerking dat dit zonde van de tijd en aangemaakte pas is is vaak wel duidelijk, maar dat is tegen de regels. En dus onmogelijk. Onlangs heb ik m`n portomonee weer eens geleegd en bijna kon ik kwartetten met m`n collectie. Maar eenmaal in die massage stoel met een bakkie groene thee naast je ben je die rompslomp snel vergeten.