Lekker plastic

Lekker eten bereiden kunnen Japanners als de beste, maar wellicht minder bekend is de presentatie ervan in de etalage. Dat men veel aandacht geeft aan de presentatie op tafel vertelde ik onlangs (Zie: Eten met je ogen) en hopelijk heb je het zelf al vaak ervaren. De plastic tentoonstelling laat veel van het assortiment `levens echt` aan een hongerige potentiele gast zien. Als je soms ziet hoeveel aandacht er aan deze nep noedels is besteed weet je gelijk weer dat Japanners alles bijzonder serieus nemen. Kijk hier voor een uitgebreide uitleg over de produktie. Als toerist heeft het een bijkomend voordeel dat je zonder de taal machtig te zijn een goed idee hebt van wat er op je bord komt. Plastic en eten zijn trouwens ook in het nieuws in Japan door een stroom van schokkende berichten/ontdekkingen over etenswaren uit China. Een Japanner vind vooral kwaliteit het belangrijkste, maar de Chinees vooral zijn eigen portomonnee lijkt het. Hondsbrutaal komt er dus nog wel eens iets heel anders dan echte voedingwaren in de produkten terecht, waarvan karton in dumplings nog het best verteerbaar is. Kortom men is erg skeptisch met alle ` eetbare` import van de grote buurman. Dan kan je maar beter eerst eens naar een mooie nep krab kijken en later zijn echte broer op de bord aan te treffen. Deze blog heeft een paar pagina`s aan smakelijke voorbeelden. Voor bier, gegrillde kip, sushi tot een gebakken ei. Als het water uit je mond begint te lopen word het hoog tijd om snel naar binnen te gaan. Er is in Osaka zelfs een restaurant waar ze naar het schijnt smakkelijke erwtensoep in een plastic variant hebben. Lekker maar toch maar even wachten tot de wintertijd om die eens in het eggie te gaan proberen.

Noedel geluiden

Noedel soep ziet er makkelijker uit dan dat het eten is. Eten met stokjes is het probleem niet, maar het zit `m meer in het maken van de juiste geluiden. Japanners eten vrij geruisloos, maar noodles dienen met een slurpend geluid naar binnen gewerkt te worden. Ga maar eens luisteren in een noodle bar. Persoonlijk heb ik de juiste techniek nog steeds niet onder de knie. Een sliert naar binnen werken is geen probleem, maar het geluid is zeer bescheiden. Met de mond iets verder open is het geluid okay, maar moet je oppassen dat de noodle niet weer uit je mond valt. Snelheid is dus geboden, maar dat zorgt bij mij dan weer voor soep spetters overal. Ook niet handig. Misschien ben ik de enige klungel (zou kunnen), maar ik laat me niet ontmoedigen door m`n matige techniek. Daar zijn de noodles namelijk veel te lekker voor. Voor 300 tot 700 yen heb je een heerlijk en gezond maal. Itadakimasu!

Internet op z`n Japans

Het ene Aziatische land is (gelukkig) de andere niet en zo krijg je een hele andere ervaring als je een internet cafe bezoekt. Hier geen overjarige computers, trage modem, plastic stoeltjes en harde game geluiden van 10 andere gasten door elkaar heen. In Japan is het internet cafe duidelijk naar een hoger niveau geklommen. Aanvankelijk liep het thuis gebruik verrassend wat achter voor dit electronica land, maar dat komt misschien ook wel door het goede alternatief. De concurrentie neemt elkaars goede ideeën snel over en zo krijg waar voor je geld. Vaak een eigen ruimte voor privacy, een goede stoel, airconditioned en eventueel fleece dekens of warme sloffen als dat te koud is. Een snelle verbinding uiteraard en ook vele dvd`s of (razend populaire) manga boekjes om je te vermaken. Drankjes zijn onbeperkt en `gratis` en je kunt allerlei snacks of maaltijden bestellen (per eigen telefoon). Als je uit gesurft bent kan je soms wisselen naar een relax massage stoel (tip) om je tijd prettig uit te zitten. Drie uurtjes in dit walhalla is 1000 Yen. Het is ook mogelijk om de hele nacht door te gaan want men is altijd (24 uur) open. Er zijn dus mensen, zoals (te) harde werkers die de laatste trein gemist hebben, die overnachten in een stoel voor de computer. Beetje slapen, filmpje kijken, wat noedels wegwerken en je kan weer `fris` aan de slag de volgende ochtend. De onvermijdelijke klantenkaart maakt even snel je post doornemen lastig voor een reiziger. Misschien dat ze in Tokyo wel beter op de toerist inspelen. Je moet eerst een heel traject door om je in te schrijven tot paspoort kopie aan toe. Een opmerking dat dit zonde van de tijd en aangemaakte pas is is vaak wel duidelijk, maar dat is tegen de regels. En dus onmogelijk. Onlangs heb ik m`n portomonee weer eens geleegd en bijna kon ik kwartetten met m`n collectie. Maar eenmaal in die massage stoel met een bakkie groene thee naast je ben je die rompslomp snel vergeten.