De slimme weegschaal

Tijd voor een kennismaking met de volgende generatie van de weegschaal. Ik herinner me dat ik een paar jaar terug eens naar zo'n weegschaal vroeg bij BCC in Nederland. Ik wilde weten of ze ook een model hadden dat ook vetpercentage en calorie verbruik kon meten. De verkoper keek me verbaasd aan en vertelde dat zoiets toch echt niet bestond. Rare klant dacht hij en ik wist weer even dat dat soort ontwikkelingen in Japan altijd een stuk sneller gaan. Een beetje huishouden heeft in Japan een weegschaal die veel meer doet dan enkel je gewicht weer te geven. Geef een keer je lengte en leeftijd en ga met blote voeten op de weegschaal staan en je krijgt dus onder meer je vetpercentage, orgaanvet, je caloriegebruik, spiermassa, botmassa, etc en er zijn modellen die dit met bluetooth naar je mobieltje doorseinen om alles goed in de gaten te houden of het ter beschikking van je dokter te stellen. Een typisch kaizen gevalletje weer. Continue blijft men bij ieder denkbaar produkt opzoek naar verbeteringen. Een gratis tip van mij zou zijn om de aluminium voetsteunen wat minder koud te laten aanvoelen. De Japanse badkamer is vaak niet zo behagelijk doordat er vaak geen centrale verwarming is. Hiermee is weer een tipje van de sluier opgelicht als we de geheimen van de hoge leeftijden eens proberen te ontrafelen. De toch al erg bewuste Japanner kan zijn soms erg lage vetpercentage dagelijks in de gaten houden. Na andere electronica is Tanita deze slimme weegschalen inmiddels ook aan het exporteren naar de vetter wordende westerse wereld. Of ben ik inmiddels gewoon vet laat met dit 'nieuws'

Gezond wit kleurtje

Wat is gezond? Een diep bruine tint zoals alle Spanje en Turkije gangers zullen vinden. Of juist het zoveel mogelijk vermijden van die koperen ploert. In Japan zijn terrasjes in ieder geval sporadisch. Ook door ruimtegebrek uiteraard, maar men vind dit typisch Europees. We hebben hier het imago dat we bijna alles uitdoen als de zon schijnt. Als zonnecollector iedere zonnestraal absorberend. Japanners vragen zich vol bezorgdheid af of we wel weten van de risico's zoals huidkanker. In het sub tropische Okinawa zal de zon misschien iets moeilijker te ontwijken zijn, maar de Japanse kustlijn kent weinig mooie zandstranden. Natuurlijk ontwijkt ook niet iedere surfboy de zon, maar men stort zich niet zo massaal op zonvakanties. Al is Hawaii wel bijna een Japanse prefecture. Het witte schoonheidsideaal is misschien wel meer iets Oosters, dan puur Japans trouwens. Echter beelden van dames met parasols uit de oude Japanse prenten zijn in een moderne variant nog steeds springlevend. Het schap met de zonnecremes laat dit culturele verschil wel erg duidelijk zien. In het Westen krijg je bruinings toevoegingen en hier juist witmakers. En ook nog eens extreme hoge beschermingsfactor. En dan nog kiezen veel vrouwen voor een nog veiligere baby-variant. De echte extremisten dragen zelfs bij het autorijden nog lange handschoenen voor het geval er een zonnestraal zijn weg vind naar de huid. De meeste mensen hier zijn minder overbezorgd, maar dus gewoon minder bezig met het bruin worden. Wit is dus ook mooi en geen teken van een mislukte vakantie.

Natto.Japanse drop?

Japan en gezond eten zijn nauw met elkaar verbonden. Het is natuurlijk ook geen toeval dat Japanners de langste levensverwachting hebben. Een fitte rappe 65+ er tijdens een bergbeklimming is zeker geen zeldzaamheid. Er zijn vele wegen naar een gezonde ouderdom en Natto hoort daar zeker bij. Er is alleen een probleem wat je snel duidelijk wordt als je de verpakking opent. Het stinkt behoorlijk! En als dat je al niet afschrikt doet misschien de aanblik van de slijmachtige substantie genaamd gefermenteerde sojabonen je afhaken. Als je deze `angsten` overwint zal de smaak ervan meevallen. Niet dat ik ook fluitend een bakje natto optrek bij een ontbijt, maar onder de gedachte dat het help tegen allerlei serieuze kwalen (hart aanval, kanker, etc) werpt een andere licht op de zaak. Er zijn ook pillen verkrijgbaar trouwens. Voor mij is natto zo`n typisch nationaal produkt, waar ieder land zijn `drop` heeft. Ik weet uit `wereldwijd` onderzoek dat drop de mooiste vieze gezichten op kan leveren :D. Zelfs in Japan heb ik meegemaakt dat het werd uitgespuugd (=uniek). De bacterie in natto heeft inmiddels ook een nieuwe bestemming gevonden. Een bedrijf heeft ontdekt dat het water kan zuiveren en verkoopt het in blokken ondermeer aan Chinese gemeentes die daarmee verbluffende resultaten behalen in vaak erg vies water. Bij de eetbare variant vraag ik me in een wilde droom wel eens af of Japanners de `smaakvernedering` van drop wel zouden accepteren als ze weten dat het iets gezonds is. Het verhoogt de bloeddruk en dat is wat bij jonge dieetverslaafden wel eens nodig is. Dus als je natto bij een gerecht krijgt en het stinkt en ziet er vies uit, vraag je zelf af wat je gezondheid je waard is :D. Ittadakimasu!