Boodschappen doen

Supermarkt bezoek is een prima manier om meer van een land te begrijpen. Dus neem ik je eens mee naar dit voedselparadijs. Het begint met het mandjes systeem waar je altijd aan deel moet nemen. Ook als je een kar denkt te gaan vullen. In dat geval plaats je twee of drie mandjes op je kar. Het waarom hiervan wordt later bij de kassa duidelijk. Naast een vaak bijzonder breed assortiment in de schappen zijn de versafdelingen interessant. De groente worden soms met een soort besprenkel machine in conditie gehouden. Bij het fruit valt op dat het assortiment soms beperkt is door seizoenen, maar dan appels en peren vaak enorm groot zijn. Nadeel van fruit in Japan is dat het wel wat prijzig is. En ook de 'overdreven' zorgvuldige verpakking valt op. Het meest opvallend zal zonder meer de gigantische visafdeling zijn. De Japanner houdt ook zeker van vlees (zie Rundermassage), maar verse vis is er echt in overvloed. Je kan opeens oog in oog staan met een grote kop van een tuna, van wie er vele verschillende delen tuna sashimi worden aangeboden. Ook verpakkingen met vele kleine inktvisjes of tig andere soorten vis of organen daarvan liggen voor het oppakken. Viseitjes doen het ook goed. Zowel met vlees als vis heb ik sterk het idee dat een Japanner alles eet. Niet alleen een filet, maar gerust ook kraakbeen of ogen. Kraakbeen van een haai heb ik met moeite ook wel eens doorgeslikt. Erg bijzonder en exclusief, maar niet echt dagelijks op het menu. Even een fles soja kopen is ook wat makkelijker gezegd dan gedaan. Het Japanse voedingspatroon wordt ook duidelijk als je de enorme balen rijst ziet liggen, waar er in Nederland grote zakken met bintjes ziet. Ook even aandacht voor de dames die proberen je iets te laten proeven. Waar een Hollander vaak wel interesse heeft in een hapje (gratis tenslotte :D), ligt dit voor Japanners iets anders. Men heeft nogal moeite om het aan te nemen, op te eten en weg te lopen als het niet beviel. Vrijwel zeker zal men zeggen dat het oshii (=heerlijk) is, ook als het tegen viel, en voelt zich dan gedwongen om een pak van dat spul te nemen. Dus om dit toneelstukje te vermijden ontwijkt men dan vaak deze dame maar. Na wat geshopt te hebben komt je uiteindelijk bij de kassa. Hier zet je je mandje gewoon neer bij de kassa. Geen lopende band, waar je alles op moet leggen dus. De cassière haalt één voor één je artikelen langs de scanner en roept (totaal overbodig lijkt me) hard op de prijs om het vervolgens uiterst zorgvuldig in een leeg mandje te leggen. Als het iets van vers vlees of vis is doet ze er nog even een extra zakje om. Helaas is men vrij scheutig met plastic tasjes, maar het voordeel is weer dat deze hergebruikt worden voor het huisafval. Het betaalritueel (zie Geldzaken) volgt en je pakt het mandje op om het bij een inpaktafel in je tas te stoppen en eventueel wat zakjes ijs toe te voegen. Een logistiek detail dus, dat mandjes systeem, om de wachtende klant sneller te helpen. Bij een Albert Heijn stond iedereen ooit eens wat vreemd naar me te kijken, toen ik m'n nieuwe Japanse gewoontes van het mandje neerzetten onbewust daar ook deed. Tja, probeer dat dan maar eens uit te leggen :D

100 Yen paradijs

Favoriet bij iedere Engelse leraar en veel Japanners zijn de 100 Yen stores. Ik weet niet precies hoeveel er zijn, maar ze zijn vaak een zekerheidje bij ieder winkelcentrum. Het ruikt er sterk naar `Made in China`. Ik schat dat 99% van het assortiment uit die `factory of the world` vandaan komt. Het beeld dat de Japanner alleen de beste kwaliteit wil en prijsongevoelig is is door de lange recessie voorgoed veranderd. Niet dat de trend alleen goedkoop is hoor. Misschien heeft het er ook mee te maken dat alle onzichtbare naar kartel ruikende banden tussen Japanse bedrijven steeds meer onder druk komen. Ofwel de Japanner begrijpt steeds beter dat het ook anders kan. Het is soms verbazend wat je er allemaal kunt krijgen. Niet dat je er dingen koopt die een paar generaties in de familie verblijven, maar iedere student kan zijn kamertje er bijna volledig mee inrichten. Zelfs `Japanse` keramieke kopjes en kommen zien er voor de leek amper minder uit dan servies uit de zogenaamde kwaliteitswinkels. Dit zal voor de kenner een hele foute zin zijn vrees ik. Ik vraag me af of de vele 100 stores een flinke wisselkoers schommeling overleven, maar wie weet levert dan wel nog meer waar voor je geld op.

Klant is koning

Vaak kom ik me een kleine glimlach een winkel uit. Het is al lang niet nieuw meer, maar blijft bijzonder aardig hoe hartelijk het personeel kan zijn. Gisteren nog liep ik een winkeltje binnen en hoorde uit verschillende hoeken `irrashimase` en snuffel ik wat rond. Ik zie wat leuks en als ik de onbevrouwde kassa nader lopen er twee dames in hoge snelheid daarna toe om me dan ook maar geen moment te laten wachten. De winnaar van hun kleine race helpt me en gooit er wat beleefdheden uit en doe het gebruikelijk ritueel met het geld. Bakje, dubbeltellen, etc. en stopt een gratis magazine bij m`n verse aankoop. Vraagt of de `pointocarto` misschien iets voor me is. Tuurlijk! Dat levert vast en zeker een voordeeltje op :D. Het tasje wordt zorgvuldig voorzien van een stickertje (zegel) en netjes met twee handen (respect) vergezeld van een `arigato goizaimasu` aan de gelukkige nieuwe eigenaar overhandigt. Ik krijg het gevoel dat zij ook de eigenaar is en dat ik de familie zo juist een financiele inject heb geven. Tijdens de loop naar de uitgang krijg ik ook van de twee andere meiden nogmaals een bedankje en noteer ik een lichte buiging. Blij van binnen staat ik weer buiten. Met m`n ansichkaart. Van wel 150 Yen :D

Oude bloemen

Japanners vinden net als (bijna) iedere wereldburger `ons` nationale product mooi. Met hun flora boekje in de hand trekken gepensioneerden massaal de bergen in opzoek naar wildbloemen. Wereldwijd is Ikebana (letterlijk levende bloemen) voor bloemschikken bekend, wat als een vorm van kunst beschouwd kan worden. Wat me opviel in een bloemenzaak, die dun gezaaid zijn, is dat vele bloemen al over hun hoogtepunt heen zijn. Lange reis uit Holland? Nee het heeft met gewoontes te maken. Bijna niemand koop een bosje "gesloten" tulpen voor thuis op tafel. Zo`n beetje alle bloemen zijn weggevertjes (een echt Japans gebruik) voor speciale gelegenheden. Het idee is een beetje dat je de bloemen op z`n mooist geeft op de dag zelf. Niet dat ze een paar dagen later pas open gaan. Misschien kan Aalsmeer z`n `oude` bloemen allemaal deze kant opsturen, want hier zijn ze nog gewild. Het Nederlandse schaamgevoel is vergeleken met Japan vele malen minder diep, maar ik denk toch dat geen Hollandse bloemist durft te verkopen wat hier best flink betaald wordt. Bij het kiezen voor een boeketje voor een bruidspaar waren we pas wel even zoet. Dat ikebana gen en meedenkende compositie gevoel zorgt uiteindelijk voor een gebalanseerd boeket wat met wat zorgvuldige verpakkings rituelen af is. Denk aan een zakje ijs aan de "voeten" om ze de dag door te helpen. Als compensatie voor m`n oude ritueel van een wekelijkse marktbloemetje volg ik nu de bloemenliefhebbers maar de bergen in. `Bergen houden ook van mensen` is de nieuwe slogan.